Год белорусской женщины

Без её участия не обходится ни одно значимое мероприятие в городе-спутнике Жабинке, где её можно заметить не одну, а в окружении подруг-единомышленниц. Её активностью нельзя не восхищаться: она успевает повсюду и везде, на работе и в семье. У неё чёткая гражданская позиция в поддержку курса действующего Президента Республики Беларусь.

Речь идёт о директоре лицея города Жабинки, депутате районного Совета депутатов, председателе правления районной организации общественного объединения «Белорусский союз женщин», председателе Совета Жабинковского районного отделения Белорусской партии «Белая Русь» Анне Кулагиной. Анна Евгеньевна стала победительницей областного и республиканского этапов конкурса «Женщина года» в номинации «Активная гражданская позиция»» и принимала на минувшей неделе поздравления и слова восхищения.

Патриотизм в крови

Анна Кулагина считает, что активная гражданская позиция и патриотизм у неё в крови. Её дедушка – ветеран Великой Отечественной войны Михаил Иванович Плечко – с детства прививал внукам любовь к труду, к Родине, учил жить по чести и совести. Этими принципами наша героиня руководствуется и по сей день в воспитании молодого поколения.

Анна Евгеньевна и её муж Роман Михайлович построили дом, родили и воспитывают двоих сыновей, посадили много деревьев и кустов голубики, которую они разводят. Дом Кулагиных находится в бывшей деревне Стеброво (ныне в черте города Жабинки), у них своё небольшое хозяйство, приусадебный участок, огород. Анна Евгеньевна не боится никакого деревенского труда.

– Я всегда была за возрождение села. Деревни должны жить и процветать, а для этого в них должны рождаться дети – наше будущее, – говорит Анна Кулагина.

Старший сын Кулагиных Иван – студент второго курса факультета электронно-информационных систем Брестского государственного технического университета. У Ивана также активная гражданская позиция, и, наверное, иначе и быть не может у человека, рождённого 15 марта – в День Конституции Республики Беларусь. Он является старостой группы и принимает активное участие в университетских мероприятиях.

Младший Константин учится в пятом классе средней школы №3, увлекается рисованием и керамикой, уже пятый год занимается в образцовом ансамбле народного танца «Каруначкі», учится в IT-школе.

Учиться и учить

Анна Кулагина и сама всю жизнь не перестаёт учиться. Она окончила Барановичский государственный университет по специальности «Учитель трудового обучения, педагог социальный». Параллельно училась в Минске в государственном педагогическом университете имени Максима Танка, так как мечтала быть учителем английского языка. В 2005 году Анна Евгеньевна завершила обучение сразу в двух университетах, получив ещё и специальность учителя английского языка.

Первой ступенькой в профессиональной деятельности стала работа учителем трудового обучения и учителем английского языка в средней школе №3 города Жабинки. Будучи мастерицей на все руки, умеющей шить, вязать, вышивать, плести макраме, Анна Кулагина вела много объединений по интересам.

Активного, креативного педагога заметили и в 2011 году предложили принять участие в районном этапе конкурса «Молодой учитель Брестчины». Анна Кулагина одержала на нём победу и прошла в областной этап конкурса, где стала финалисткой. После этого Анне Евгеньевне предложили стать лектором Брестского областного института развития образования, им она является и по сей день, делясь опытом и наработками с другими педагогами Брестчины.

– В 2013 году я создала авторские разработки по использованию интерактивной доски на уроках трудового обучения и также рассказывала о них на лекциях в институте развития образования, – делится Анна Кулагина. – А когда на базе первой городской школы в Жабинке проходила областная августовская педагогическая конференция в 2013 году, в которой принимали участие министр образования Беларуси и премьер-министр, я давала открытый мастер-класс по использованию интерактивной доски на уроках трудового обучения в присутствии почётных гостей.

Четыре года Анна Евгеньевна была членом жюри областного этапа республиканской олимпиады по трудовому обучению, а впоследствии – председателем жюри областной олимпиады.

В 2015 году Анне Кулагиной предложили должность заместителя директора по воспитательной работе средней школы №3, а в 2017-м она поступила в Академию управления при Президенте Республики Беларусь, окончила её по специальности «Государственное управление социальной сферой».

– Всем рекомендую учиться, развиваться, читать книги, проходить дистанционные курсы, – отмечает Анна Евгеньевна.

Профессиональный и личностный рост Анны Кулагиной не остался незамеченным: в 2021 году она возглавила лицей города Жабинки.

– Мы открываем новые горизонты для наших учащихся. В лицее для них созданы все условия для учёбы и развития, для выбора будущей профессии: функционируют инженерные, педагогические и агроклассы. Лицей города Жабинки тесно сотрудничает с Институтом Конфуция при Брестском государственном университете имени А.С. Пушкина, что позволяет нашим учащимся изучать китайский язык и культуру.

В лицее огромное внимание уделяется гражданско-патриотическому воспитанию молодёжи, ведь здесь прекрасно понимают, что будущее Родины строить молодым.

Женщины – это сила

Анна Кулагина – делегат VI Всебелорусского народного собрания, которое проходило в феврале 2021 года в Минске под лозунгом «Единство. Развитие. Независимость».

– Я очень этим горжусь, поскольку на заседаниях ВНС принимаются важные для нашего государства решения, озвучиваются положения Программы социально-экономического развития страны на ближайшую пятилетку, – отметила Анна Евгеньевна. – Считаю, что если каждый на своём рабочем месте будет делать то, что должен делать, любить то, чем он занимается, работа будет приносить удовольствие и высокие результаты.

В 2020 году Анну Кулагину избрали председателем правления Жабинковской районной организации общественного объединения «Белорусский союз женщин». Сегодня она насчитывает более тысячи представительниц Жабинковщины.

Районная организация Белорусского союза женщин принимает участие в различных мероприятиях, которые проходят в Жабинковском районе, в акциях и флешмобах ко Дню Победы, Дню Независимости Республики Беларусь, Дню народного единства, Дню семьи, Дню матери и т.д.

– Мы впервые в республике провели парад Жабинковской районной организации Белорусского союза женщин под гимн Белорусского союза женщин. Это было зрелищно и трогательно одновременно и стало ещё одним символом единства жабинковских женщин. В Год белорусской женщины у нас тоже много идей, задумок, проектов, – подчеркнула Анна Кулагина. – Женщина – это хранительница семейного очага, вдохновительница на добрые дела, а женщины вместе – это сила! Как поётся в гимне белорусских женщин:

Нам в одиночку не достичь вершины.

Не будем слабыми – прогоним грусть,

Ведь вместе мы сильны, дружны, едины

И верим свято в нашу Беларусь.

Анна Кулагина считает себя патриотом своей страны, своего дела.

– Что такое для меня быть патриотом? Во-первых, не кричать об этом на каждом шагу, а спокойно заниматься своей работой, творить дела на благо Родины, делать всё для её развития и процветания. Как депутат районного Совета депутатов и неравнодушный человек, я принимаю участие в мероприятиях по благоустройству нашего города и района, мне интересно всё, что касается развития системы образования.

Своей самой главной реализованной мечтой Анна Евгеньевна считает рождение двоих сыновей.

– Реализоваться для женщины в материнстве – это большое счастье. Дети – наше продолжение, это наше всё. Святая обязанность родителей воспитать их настоящими патриотами, защитниками своей Родины, людьми с активной гражданской позицией.

Почётно вдвойне

Минувшая неделя для Анны Кулагиной была насыщена различными мероприятиями. Самым значимым из них стала торжественная церемония награждения победительниц областного этапа конкурса «Женщина года», которая проходила в Коссовском дворцово-парковом комплексе при участии заместителя председателя Брестского облисполкома Виктора Рафаловича.

– Участвовать в таком конкурсе – это уже почётно, а победить – приятно и почётно вдвойне. Каждая женщина на церемонии награждения почувствовала себя достойной награды – тому способствовала сама атмосфера Коссовского дворца, – поделилась Анна Евгеньевна.

В Год белорусской женщины Анна Кулагина пожелала всем представительницам прекрасного пола, чтобы они вели активный образ жизни, участвовали в общественной деятельности на благо малой и большой Родины, любили свою страну, а также чтобы осуществились их заветные мечты, а близкие окружали любовью и вниманием.

Наталья КОВЕРГОВИЧ

Фото из архива Анны КУЛАГИНОЙ

Popularity: 1%

Для оказания помощи женщинам в бизнесе и на рынке труда на государственном уровне запланирована реализация ряда программ и инициатив.

Так, в Брестской области в рамках Государственной программы «Сбалансированный рынок труда» на 2026-2030 годы оказывается содействие безработным гражданам, в том числе женщинам, в организации индивидуальной предпринимательской деятельности.

За счёт государственных средств организуется обучение правовым и финансовым основам предпринимательства, предоставляется финансовая поддержка в виде безвозмездной субсидии. Её размер составляет 11-кратную величину бюджета прожиточного минимума в среднем на душу населения, действующего на дату заключения договора о предоставлении субсидии; при организации деятельности в сельских населённых пунктах – 15-кратную величину БПМ; при организации безработными предпринимательской деятельности, связанной с внедрением результатов научных исследований и разработок – 20-кратную величину БПМ. К настоящему моменту в денежном эквиваленте это составляет 5 466, 56, рублей, 7 454, 4 рубля и 9 939,2 рубля соответственно.

 Таким образом, только в прошлом году субсидии для организации индивидуальной предпринимательской деятельности получили 56 жительниц Брестской области.

Также с целью стимулирования предпринимательской инициативы и создания импульса для запуска новых успешных проектов с 10 ноября 2025 года по 14 марта 2026 года общественным объединением «Белорусский союз женщин» совместно с министерствами экономики и труда и социальной защиты Республики Беларусь проводится конкурс бизнес-проектов «Практика роста». Одной из основных его задач является популяризация инструмента финансовой поддержки, оказываемой государственной службой занятости безработным в виде субсидии для организации собственного дела.

  Чтобы повысить конкурентоспособность женщин-претендентов на рынке труда, службой занятости организуется бесплатное обучение безработных в виде профессиональной подготовки, переподготовки, повышения квалификации или освоения программ обучающих курсов.  Наравне с безработными на обучение могут также направляться граждане, осуществляющие уход за ребёнком в возрасте до трёх лет, ребёнком-инвалидом до 18 лет, получающие пособие на ребёнка до 18 лет, инфицированного вирусом иммунодефицита человека.

В прошлом году служба занятости Брестской области направила на обучение 109 безработных женщин и одну маму, осуществляющую ход за ребёнком в возрасте до трёх лет. Женщины обучались профессиям водителя троллейбуса, повара, кондитера, парикмахера, продавца, машиниста, (кочегара) котельной, прошли курсы по основам предпринимательской деятельности, безопасной эксплуатации бензомоторных кос и пил.

В нынешнем году планируется более широкое масштабирование и активное продвижение инициативы «Компании, дружественные родителям», способствующей созданию благоприятных условий труда для работников с семейными обязанностями, совмещению профессиональных и родительских функций.  Данная инициатива была запущена Министерством труда и социальной защиты совместно с Фондом ООН в области народонаселения (ЮНФПА) четыре года назад, она направлена на формирование среди нанимателей социально значимой иэкономически выгодной практики создания обустроенных рабочих мест и условий труда для сотрудников-родителей, построенной на принципах гендерного равенства, баланса семьи и работы.  

Евгений ЛИТВИНОВИЧ

Фото из открытых интернет-источников

Popularity: 1%

– Тема Года белорусской женщины безусловно определяет акценты во многих направлениях, особенно в социальной сфере, в информационном пространстве. Мы должны показать созидающую роль женщины в отечественной истории, женины-профессионала, активной участницы общественной жизни, роль матери, бабушки, хранительницы семейного очага.

Общественными организациями уже запущен ряд проектов, проводятся круглые столы, диалоговые площадки, запланированы районные фестивали и форумы, конкурсы профессионального женского мастерства и творческие соревнования. На основе республиканского плана и поступивших предложений будет сформирован областной план мероприятий. Уверен, что инициатором и проводником многих акций этого года станет областная организация Белорусского союза женщин.

Наша задача, как органов власти, обеспечить выполнение всех социальных гарантий, направленных на поддержание и развитие семьи и семейных ценностей, многодетности, воспитание детей. Мы также охотно поддержим любые деловые инициативы наших женщин, в том числе развитие женского предпринимательства, ремесленничества, социальные проекты.

Евгений ЛИТВИНОВИЧ

Фото Дианы МЕЛЬНИКОВОЙ

Popularity: 1%

Данный турнир был посвящен Году белорусской женщины. В соревновании приняли участие шесть команд работников Жабинковской дистанции пути.

Поболеть за игроков пришло большое количество зрителей, включая ветеранов предприятия.

Состязание прошло на высоком организационной уровне и в дружеской атмосфере. Призовые места распределились  следующим образом:
1 место — команда 2-го участка (Оранчицы);
2-е место — команда аппарата управления (Жабинка);
3- место команда работников 1-го участка (Ивацевичи).

Поздравляем победителей!

Источник Жабинка официально

Popularity: 1%

Бассейн ДЮСШ Жабинковского района сегодня стал ареной впечатляющих состязаний на воде. Движение, скорость, энергетика, драйв — основные составляющие районного турнира по плаванию среди представительниц прекрасного пола.

Мероприятие приурочено к Международному женскому дню и Году белорусской женщины.

На старте самые активные, спортивные, красивые и конечно же любимые почитательницы здорового образа жизни.

Фото Дианы Мельниковой

Popularity: 1%

Торжественная церемония награждения победительниц областного конкурса «Женщина года» состоялась в Коссовском дворцово-парковом комплексе. Мероприятие собрало активных, успешных и талантливых представительниц прекрасного пола со всего региона.

Высокую оценку получила директор Лицея г.Жабинки Кулагина Анна Евгеньевна. Она была удостоена диплома I степени в номинации «Активная гражданская позиция».

Организаторы позаботились о памятных призах для участниц. Специально для областного конкурса была изготовлена статуэтка в форме алмаза с выгравированным логотипом Белорусского союза женщин. В качестве сувениров на память о празднике виновницам торжества вручили фирменные украшения и другие подарки.

В свою очередь участницы мероприятия передали в музей зубра Брестской области керамическую статуэтку зубрицы, которую изготовила мастерица из Жабинковского района.

Источник Жабинка официально

Popularity: 1%

В Коссовском дворце 9 марта состоялось чествование победительниц областного конкурса «Женщина года», передает корреспондент БЕЛТА.

Заместитель председателя Брестского облисполкома Виктор Рафалович отметил, что женщины наполняют мир красотой и нежностью, дарят любовь, трудятся на благо региона и страны. 

«Выбрать победительниц было одновременно и сложно, и легко. Первые места получили те женщины, которые активны не только в профессиональной сфере, но и в жизни общества. Для всех 29 участниц приготовлены заслуженные награды. Каждую из них ценим, всех благодарим. Надеюсь, наши женщины почувствуют себя в Коссовском дворце королевами торжества. Очень хочется, чтобы этот день им запомнился, оставил добрые впечатления», — сказала председатель Брестской областной организации ОО «Белорусский союз женщин» Елена Дамиева. 

Жительницы Брестской области отмечены в номинациях «Успешный руководитель», «Активная гражданская позиция», «Сердце людям отдаю», «Материнская слава», «Хозяйка села», «Духовность и культура», «Не стареют душой ветераны». Среди лауреатов — директор Городищенского детского социального пансионата «Радужный» Елена Свистун, которая посвятила себя социальной службе. «Безразличных людей в нашем коллективе нет. Каждый отдает частичку себя, приходя на работу. Такая и я. Конечно, все награды вдохновляют, и появляется еще больше желания идти дальше, вносить что-то новое в свою работу», — считает она. 

В номинации «Материнская слава» чествовали родителя-воспитателя детского дома семейного типа из Столина Ирину Андрейковец. Свои тепло, любовь и материнскую заботу она дарит детям-сиротам. «Мои мама и папа уже 15 лет в доме семейного типа воспитывают детей. Они стали для меня примером. Еще сильным толчком была моя работа в социально-педагогическом центре Столинского района. Хочется дать детям ощущение настоящей семьи. Надеюсь, мне это удается», — сказала женщина. 

К традиционному списку номинаций добавилась и новая — для молодежи. «Нас становится больше. Появилось много молодых креативных девчонок, очень активных. Их тоже будем поощрять», — акцентировала внимание Елена Дамиева. В этом году победу в конкурсе одержала учитель-дефектолог средней школы №33 Бреста Елизавета Русина. «Поддержка для женщин очень важна, чтобы они могли проявить себя. У нас очень много талантливых женщин. Участие в мероприятиях БСЖ дает возможность реализовывать себя, проявить себя», — убеждена девушка. 

Для областного конкурса «Женщина года» изготовили статуэтку в форме алмаза с выгравированным логотипом БСЖ. На память участницам останутся фирменные украшения и другие подарки. 

К слову, представительницы союза женщин не только принимали подарки, но и подготовили свой. В музей зубра Брестской области они передали керамическую статуэтку самки зубра, покрытую белой глазурью и расписанную васильками. Изготовила ее мастерица из Жабинковского района.

Брестская областная организация Белорусского союза женщин объединяет около 26 тыс. человек.

Источник БелТА

Popularity: 1%

Такое поздравление шлют всем нашим читательницам работницы открытого акционерного общества «Жабинковский сахарный завод». На предприятии, которое является одним из флагманов промышленной индустрии нашего города-спутника, трудится 220 женщин – треть от коллектива. Среди представительниц прекрасного пола немало аппаратчиков утфеля, аппаратчиков дефекосатурации диффузионного сока, лаборантов химического анализа, операторов линии производства готовой продукции.

От имени всех «сладких» женщин, работающих на сахарном заводе, своих коллег в Год белорусской женщины, в преддверии 8 Марта поздравляют начальник производственной лаборатории Татьяна Гинь, главный технолог Татьяна Шумиковская, заместитель генерального директора по идеологической работе и социальным вопросам Светлана Цюга, техник-нормировщик службы главного механика Ирина Гордеева и маляр-штукатур Нелла Гусева (на фото):

– Пусть этот праздник, как и наш любимый сахар, который мы производим, наполнит вашу жизнь сладостью и радостью! Желаем вам, чтобы ваши улыбки были ярче весеннего солнца, а настроение – лёгким и искристым, как первые лучи тепла!

Наталья КОВЕРГОВИЧ

Фото Дианы МЕЛЬНИКОВОЙ

Popularity: 1%

5 марта в учреждениях общего среднего образования района прошёл единый урок «Белорусская женщина – символ силы и вдохновения», приуроченный к общереспубликанскому празднику – Дню женщин.

Тему урока обозначила цитата Президента: «Мы чествуем наших матерей, жен и дочерей один день в году. Настало время отдать должное их особой роли в нашей жизни и объявить 2026 год Годом белорусской женщины».

Как было отмечено, на протяжении всей истории белорусские женщины играли ключевую роль в развитии общества: воспитывали поколения с традиционными ценностями чести, доброты и стойкости, были нравственным ориентиром, передавая мудрость и духовную силу через века. Женский вклад в различные сферы жизни обеспечивает прогресс белорусского общества. Современные белорусские женщины успешно сочетают заботу о семье, воспитание детей с работой и общественной деятельностью.

 Согласно статистике, средний возраст белорусской женщины – 43 года, доля женщин трудоспособного возраста – 84,8%. Примерно такой же процент представительниц прекрасного пола трудится в сфере здравоохранения и образования. Среди руководителей женщины составляют 50,5%.

Пожалуй, самая позитивная цифра, прозвучавшая на уроке, – с 2019 года количество многодетных семей в стране увеличилось на 13,5%, превысив планку в 120 тысяч.

Евгений ЛИТВИНОВИЧ

Фото предоставлено средней школой №2 города Жабинки имени А.Д. Дмитрука

Popularity: 1%

У гарадскім Доме культуры ў Жабінцы адбыўся канцэрт, прысвечаны Дню жанчын, назва якога “Жанчына – музыка, жанчына – святло” сапраўды адлюстроўвала сутнасць святочнай імпрэзы.

Атмасфера свята адчувалася ўжо ў холе гарадскога Дома культуры: тэматычныя выставы кніг і карцін, гукі жывой музыкі настройвалі гасцей на лірычны лад. Не пуставала і святочная фотазона, якая вабіла сваёй крэатыўнасцю.

Насычаную канцэртную праграму адкрыў народны аркестр народных інструментаў настаўнікаў Жабінкаўскай дзіцячай школы мастацтваў, які задаў высокую ноту ўсяму вечару. Эстафету падхапілі творчыя калектывы раёна, што падарылі прысутным жанчынам сапраўдны калейдаскоп эмоцый. Музычныя віншаванні-падарункі прадстаўніцы прыгожага полу прымалі ад Валерыя Няменьшага і Ганны Макавецкай, Наталлі Лосевай і Аксаны Пракошынай, Яўгена Скарыны і Софы Ражалоўскай, Яўгена Назаранкі і Ліліі Дашкевіч, Веранікі Серады і Анастасіі Прудзялюк, вакальных калектываў “Каларыт”, “Аляксандр-парк”, “Мара” і “Смайл”, міні-тэатра песні і гумару “Спявай, душа!”. А якія яркія нумары падарылі гледачам удзельнікі ўзорнага ансамбля народнага танца “Каруначкі”!

Ад імя ўсіх мужчын раёна з кранальным віншаваннем да жанчын у зале звярнуўся старшыня Жабінкаўскага райвыканкама Андрэй Кузьміч. Андрэй Мікалаевіч падзякаваў прадстаўніцам прыгожага полу за іх працу, уклад у развіццё Жабінкаўшчыны, клопат аб сем’ях і выхаванні дзяцей, пажадаў моцнага здароўя, дабрабыту і шчасця.

Цёплыя словы віншаванняў са святам 8 Сакавіка прагучалі і ад старшыні раённага Савета дэпутатаў Андрэя Юруця. Ён адзначыў важную ролю жанчын у грамадскім жыцці і развіцці раёна і падкрэсліў, што менавіта жанчына застаецца захавальніцай хатняга агменю і натхняльніцай на добрыя справы.

Яркім завяршэннем канцэртнай праграмы, сапраўдным сюрпрызам стаў выхад на сцэну ўсіх мужчын-артыстаў, што выканалі папуры папулярных песень пра жанчын і для жанчын.

Святочны канцэрт стаў яшчэ адной нагодай сказаць словы падзякі жыхаркам Жабінкаўскага раёна за іх працу, мудрасць, дабрыню і цеплыню, якую яны дораць тым, хто побач. Кожны музычны нумар гучаў як гімн жанчыне – крыніцы натхнення, святла і неўвядальнай прыгажосці.

Наталля ВАЛОШКА

Фота Дзіяны МЕЛЬНІКАВАЙ

Больше фото

Popularity: 1%

Она живет в городе, ей 44 года, имеет высшее или среднее образование, впервые вышла замуж в 27 лет и примерно через год родила ребенка — таков портрет среднестатистической белорусской женщины, рассказала журналистам заместитель председателя Национального статистического комитета Беларуси Наталья Тарасюк, передает корреспондент БЕЛТА.

По словам Натальи Тарасюк, Беларусь отличается высоким уровнем занятости женщин — 86% занятости в трудоспособном возрасте, у мужчин этот показатель ниже на 1,5%. Высшее образование имеют 42% работающих женщин, тогда как у мужчин этот показатель составляет 30%.

Самыми «женскими» сферами деятельности остаются здравоохранение и образование. Здесь доля женщин превышает 80%. Чуть меньше представительниц женского пола в услугах по временному проживанию и питанию, финансовой, страховой деятельности профессиональной, научной, технической деятельности и торговли.

«В последнее время достаточно серьезно растет удельный вес женщин в IT-сфере, на данный момент он составляет 34%. Среди работающих женщин в возрасте 20-49 лет около 60% имеют несовершеннолетних детей. Большинство из них (55%) имеют одного ребенка, каждая третья — двоих детей и 11% женщин — троих и более детей. При этом среди таких женщин очень высокий уровень занятости — 94%. Женщины чаще мужчин ищут дополнительную работу. Среди лиц, имеющих помимо основной работы дополнительную, женщины составляют свыше 60%», — проинформировала зампредседателя. 

Среди волонтеров республики 78% — это женщины, причем 64% из них заняты на основной работе. Самыми популярными направлениями волонтерской деятельности являются оказание помощи животным, социальные работы и предоставление медицинской помощи и юридической консультации.

Источник БелТА

Popularity: 1%

Александр Лукашенко

Во время вручения ордена Матери Екатерине Мягковой

Белорусские женщины едины в стремлении сделать свою страну лучше и счастливее. Об этом Президент Беларуси Александр Лукашенко заявил на вручении государственных наград в честь Дня женщин, передает корреспондент БЕЛТА.

По традиции мероприятие состоялось во Дворце Независимости, и все внимание, конечно, было только женщинам — красивым, умным, талантливым, как отозвался о них глава государства. 

Как заметил Президент, торжественная церемония награждения в преддверии 8 Марта отличается от других: она всегда очень теплая, искренняя и душевная. «2026 год в Беларуси посвящен именно вам. Таким разным, но единым в стремлении сделать нашу страну лучше и счастливее. В этом, наверное, суть нашей (белорусской. — Прим. БЕЛТА) женщины», — сказал он.

В этот день во Дворце Независимости чествуют скромных тружениц, настоящих профессионалов, хранительниц национальных традиций и домашнего очага, а главное — матерей. 

Вероника Алеванова

«Большинство женщин в этом зале награждены самой светлой государственной наградой — орденом Матери — за рождение и воспитание пятерых и более ребятишек», — подчеркнул Александр Лукашенко. Он отметил увеличение числа многодетных семей в Беларуси — за пять лет их стало на 15% больше. Троих и более малышей воспитывают 120 тыс. семейных пар.

Во время вручения ордена Матери Татьяне Лисневской

Во время вручения ордена Матери Олесе Литвин

Во время вручения ордена Матери Юлии Дашкевич

Во время вручения ордена Матери Наталье Красовской
«Есть такие целеустремленные, я бы даже сказал героические родители, у которых 10 наследников. Особенно этим славятся наши южане, Брестская область. И абсолютные рекордсмены — семья, у которой 14 детей! Это Минщина. Если здоровье позволяет — надо брать с них пример», — ориентировал глава государства.

Президент выразил уверенность, что люди, глядя на участниц церемонии — таких цветущих и счастливых, задумаются о втором ребенке, а там и о третьем. «Государство таких людей поддержит. Как бы ни было трудно и сложно, — заверил он. — Семья, настоящая, крепкая, со звонкими детскими голосами, — это продолжение не только чьей-то фамилии, но это продолжение всего белорусского народа».

Александр Лукашенко подчеркнул, что в Беларуси созданы все возможности, чтобы женщины при желании состоялись в любой профессии. «Вы — яркое тому подтверждение. Добиваетесь впечатляющих успехов в самых разных сферах», — отметил белорусский лидер.

Например, в числе награжденных — Галина Радоман, которая уже десятки лет руководит Сновской средней школой. «Галина Васильевна Радоман — подлинный сельский учитель. Человек с огромным жизненным и профессиональным опытом. Шутка ли — почти полвека в образовании!» — охарактеризовал ее Президент. Он обратил внимание, что и весь коллектив школы под стать директору, а ученики побеждают на республиканских и международных конкурсах.

Одна из самых молодых участниц церемонии — знаменитая белорусская спортсменка и красавица Юлия Апанасович, 11 лет подряд чемпионка Беларуси по боксу, бронзовый призер чемпионатов Европы и мира. А родом она из деревни, из многодетной семьи, где, судя по всему, и научили ее и работать, и трудности преодолевать, что в значительной степени позволило в будущем много достичь.

Президент от всей души поздравил собравшихся и в их лице всех белорусок с наступающим светлым праздником: «Спасибо вам за тот бесценный вклад, который вы уже сделали для родной страны».

Александр Лукашенко подчеркнул, что в этот праздник мужчины Беларуси готовы все сделать ради женщин страны. «Потому что ваши счастье, настроение, ваши успехи зависят от белорусских, прежде всего, мужиков. Кто-то махнет и за пределы страны, всякое бывает. Но вы помните, что здесь, в Беларуси, мы вас ценим, любим и здесь ваша земля», — сказал он.
Глава государства заверил, что не только в праздничный период, но всегда мужчины готовы беречь, защищать, помогать, поддерживать и радовать женщин. «Говорите, что еще нам сделать, чтобы вы стали счастливее. Пусть ваши успехи вдохновляют других, в том числе и нас, мужиков», — сказал Александр Лукашенко, пожелав в дополнение, чтобы нынешняя церемония запомнилась ее участницам на всю жизнь. «Счастья, успехов, главное — здоровья вам и вашим детишкам», — сказал в заключение Президент.

Глава государства вручил орден Почета начальнику управления образования Гродненского райисполкома Татьяне Аксамит, медаль «За трудовые заслуги» — начальнику производства ООО «Управляющая компания холдинга «Белорусская кожевенно-обувная компания «Марко» Анжеле Алферонок, инженеру-технологу технического отдела Оршанского льнокомбината Ирине Беляковой, ведущему научному сотруднику отдела технологии плодоводства Института плодоводства Надежде Капичниковой.

Орденом Почета награждена начальник управления образования Гродненского райисполкома Татьяна Аксамит

Медалью «За трудовые заслуги» награждена ведущий научный сотрудник Института плодоводства Надежда Капичникова
Александр Лукашенко наградил орденом Матери представительниц всех областей и Минска. В их числе — специалист по оказанию розничных банковских услуг центра банковских услуг №527 ОАО «АСБ Беларусбанк» Анжелика Климович, учитель-дефектолог специального детского сада №17 Светлогорска Наталья Стукач, педагог-организатор средней школы №28 Бреста Светлана Талатынник, научный сотрудник отдела культурно-образовательной работы Могилевского областного краеведческого музея им.Е.Р.Романова Анастасия Патрусова.

Александр Лукашенко во время вручения ордена Матери Анастасии Патрусовой
Кроме того, были присвоены почетные звания. Заслуженным работником физической культуры и спорта стала декан факультета оздоровительной физической культуры БГУФК Наталия Машарская, заслуженным мастером спорта — спортсмен-инструктор национальной команды Беларуси по боксу Юлия Апанасович, заслуженным работником образования — директор Сновской средней школы Несвижского района Галина Радоман.-0-

Александр Лукашенко во время вручения ордена Матери Маргарите Козел

Александр Лукашенко во время вручения ордена Матери Рите Пантюшенко

Источник БелТА

Popularity: 1%

Самы пачатак вясны для Вольгі Крупко заўсёды звязаны з дзвюма важнымі датамі. Па-першае, сёння маёр міліцыі разам з калегамі, што стаяць на ахове правапарадку, адзначае прафесійнае свята. А ўслед за гэтым, праз чатыры дні, настане момант, калі Вольга Сяргееўна будзе з задавальненнем прымаць віншаванні з 8 Сакавіка. Удвая прыемней, што гэта адбудзецца ў асаблівы год, прысвечаны беларускай жанчыне.

З юнацтва яна мела мару, да яе свядома крочыла па жыцці. Дзяўчына заканчвала дзявяты клас у Жабінкаўскай сярэдняй школе №2, калі паведаміла сваё цвёрдае рашэнне тату і маме: хачу стаць правазнаўцам. Гэта было выключна яе рашэнне, якое знайшло разуменне ў бацькоў. Тыя ўхвалілі такі дарослы погляд на жыццё дачкі, аднак Сяргей Аляксеевіч і Галіна Мікалаеўна папярэдзілі: калі выбіраеш самастойную дарогу – за яе і адказваеш. Прынамсі, штодня ў любое надвор’е давядзецца дабірацца на заняткі ў Брэст самастойна. Вольга гатова была пагадзіцца на любыя ўмовы, каб толькі наблізіць сваю мару.

Гэтак восенню 2005 года яна стала вучаніцай профільнага юрыдычнага класа ў школе № 28 у горадзе над Бугам. Былі ў навучальнай установе і дысцыпліна, і здаровая канкурэнцыя. Кожны ведаў: асаблівы гонар – несці варту ў Брэсцкай крэпасці каля Вечнага агню. Аднак, калі раптам у дзённіку з’явіцца дрэнная адзнака, паста нумар адзін не відаць! Вось пагэтаму кожны стараўся вучыцца і мець добрыя паводзіны. Асаблівая ўвага была скіравана на спецыялізаваныя дысцыпліны: штодня прадмет “Чалавек. Грамадства. Дзяржава”, двойчы на тыдзень – “Правазнаўства”, якому вучылі выкладчыкі-практыкі з Маскоўскага РАУС горада Брэста. Ну і заняткі па самаабароне займалі належнае месца, бо будучы міліцыянер павінен умець і за сябе пастаяць, і дапамагчы чалавеку ў любы момант, а як спатрэбіцца, дык і злачынцу спыніць.

З такой добрай і рознабаковай падрыхтоўкай Вольга Сяргееўна паступіла ў 2007 годзе на юрыдычны факультэт Брэсцкага дзяржаўнага ўніверсітэта імя А.С. Пушкіна. Прычым хоць дзяўчына і скончыла спецыялізаваны клас, але асаблівых льгот не мела, давялося вытрымаць усе іспыты, каб у чарговы раз сабе ды іншым даказаць, што яна годная стаць правазнаўцам. Вядома, зорак з неба не хапала – шукала іх на зямлі, сярод людзей, якія гатовыя былі навучыць, падказаць, дапамагчы.

У перыяд вучобы ва ўніверсітэце быў заснаваны маладзёжны атрад правапарадку, у які разам з сябрамі ўваходзіла і Вольга. Даводзілася ўдзельнічаць у сумесных дзяжурствах, займацца нядобранадзейнымі сем’ямі, праяўляць клопат аб дзецях з такіх сем’яў – і гэта далёка не ўся дзейнасць атрада правапарадку. Асаблівы ўплыў падчас вучобы на студэнтку аказала Святлана Цюга – выкладчык і куратар групы, у якой вучылася наша суразмоўніца.

У 2012 годзе адразу пасля атрымання дыплома аб вышэйшай адукацыі яе чакаў Цэнтр падрыхтоўкі і перападрыхтоўкі кадраў у Мінску. Там яна і атрымала першае сваё званне – прапаршчык міліцыі. А неўзабаве на пагонах заззялі і першыя афіцэрскія зоркі. Лейтэнанта міліцыі чакала праца ў Жабінкаўскім РАУС. Вольга Сяргееўна стала інспектарам крымінальна-выканаўчай інспекцыі. Даводзілася выконваць пакаранні, не звязаныя з пазбаўленнем волі і ізаляцыі ад грамадства, а таксама праводзіць прафілактычную работу з асобамі, што вярталіся з турмы. Гэтай службе ў крымінальна-выканаўчай інспекцыі быў прысвечаны тузін гадоў. За тое, што горад у нас у асноўным спакойны, можна выказаць падзяку многім праваахоўнікам, і ў іх ліку – Вользе Крупко, якая на любой пасадзе выдатна ведае і выконвае свае справы.

У красавіку 2024 года ў яе біяграфіі адбыліся значныя змены. У раённым аддзеле ўнутраных спраў з’явілася новая пасада: старшы інспектар па адміністрацыйнай практыцы групы арганізацыйна-аналітычнай работы і адміністрацыйна-працэсуальнага кантролю міліцыі грамадскага кантролю. Гэтую пасаду і займае маёр Вольга Крупко. Усе матэрыялы (акрамя тых, што тычацца ДАІ) праходзяць праз яе рукі і кантралююцца непасрэдна нашай гераіняй. Як заўсёды, яна выконвае свае абавязкі належна і вельмі адказна.

У гэтым Вольга Сяргееўна мае падтрымку ў сям’і. І гэта зусім не дзіўна, бо ў жніўні 2014-га ў Жабінцы была створана сапраўды міліцэйская сям’я, калі наша гераіня пабралася шлюбам са старшым дзяржаўтаінспектарам Раманам Крупко. Прыгожым вынікам іх кахання сталі дзве цудоўныя дачкі – Марыя і Міраслава.

– Яны і танцуюць, і спяваюць, і плаваюць – безліч талентаў маюць! Ды і ў школе нашыя дзяўчынкі – зорачкі-выдатніцы, – гаворыць з усмешкай пра сваіх юных прынцэс Вольга Крупко і адчувальна, што вельмі імі ганарыцца.

Паколькі пачатак вясны прынёс ёй, як заўсёды, два святы, Вольга Сяргееўна з задавальненнем праз газету перадае віншаванні ўсім, хто звязаў свой лёс са службай у праваахоўных органах, а таксама прамовіла свае пажаданні прадстаўніцам прыгожай паловы чалавецтва напярэдадні Міжнароднага жаночага дня.

– Чыстага мірнага неба над галавой, спакойнай службы, надзейнага тылу. Няхай зоркі самай значнай велічыні ззяюць на пагонах і ў вашым жыцці! – жадае маёр міліцыі шаноўным калегам, а ў адрас жанчын гаворыць: – Заставайцеся здаровымі, будзьце прыгожымі і непаўторнымі, як кветкі, што робяць жыццё яркім, цёплым, напоўненым каханнем!

Анатоль БЕНЗЯРУК

Фота Дзіяны МЕЛЬНІКАВАЙ

Popularity: 2%

Сегодня в Минске по инициативе депутатов Палаты представителей Национального собрания Республики Беларусь прошел масштабный республиканский форум «Женщина и будущее деревни».

Мероприятие собрало представительниц всех 118 районов Беларуси — учителей, врачей, работниц АПК, которые вносят вклад в развитие сельской местности. Жабинковский район на форуме представила директор ОАО «Вознесенский» Надежда Кондратюк.

Участницы мероприятия обсудили пути развития сельских территорий в контексте новой пятилетней программы, поделились личными историями успеха и своим видением будущего белорусской деревни.

Завершением форума стал праздничный концерт. Также была организована работа выставки «Пяшчота зямлі беларускай у жаночых далонях».

Popularity: 2%

Нездарма яе імя перакладаецца як “сонечная”. Воляй-няволяй у словах Алены Кавальчук адчуваюцца цеплыня ды святло. Гэта нешта нагадвае? Як наша Сонца стала цудоўнай зоркай-стваральніцай жыцця на гэтай непаўторнай планеце, так і Алена Міхайлаўна для сваіх родных, блізкіх і знаёмых таксама сонейка, але вельмі зямное. Бо найперш яна ласкавая матуля і бабуля, здольная зразумець, паспачуваць, а затым сагрэць у любыя, нават цяжкія хвіліны.

У доме ля буслянкі

– Як трапіце ў Арэпічы, дык хутка пабачыце катэдж з буслянкай. У гэтым доме я і жыву, – падказала свой адрас Алена Міхайлаўна. – Мяне проста адшукаць.

Сапраўды лёгка адшукалі. Па буслянцы. Белакрылых птушак пакуль няма, але, як вясна надыдзе, абавязкова вернуцца ў абжытое месца, дзе ім радуецца добразычлівая гаспадыня. Нездарма ж гавораць, што буслы дабрыню адчуваюць ды свае крылы распраўляюць над хатамі, пабудаванымі добрымі людзьмі, а затым уюць побач з імі гнёзды, каб дзяцей прыносіць, гадаваць ды песціць маленькіх сваім гучным клёкатам. У гэтым доме сапраўды гучалі дзіцячыя галасы: спачатку сыноў, а зараз і іх дзяцей, калі тыя наведваюцца да бабулі ў госці.

З мужам Міхаілам Аляксеевічам Алена Міхайлаўна пражыла больш за чатыры дзясяткі гадоў. Залетась яго жыццё, на жаль, спынілася. Затое засталіся па родным чалавеку ўдзячная памяць ды выдатныя сыны-нашчадкі, якіх выгадавалі разам… Міжволі Алена Міхайлаўна, быццам па нябачных прыступках сваіх успамінаў, спускаецца ў маладыя гады, калі толькі стваралася яе сям’я.

Пачалося ўсё з выпадковага знаёмства ў Замошанах. Дзяўчыну запрасіла на сваё вяселле лепшая сяброўка. Бяседы ў тыя часы спраўлялі некалькі дзён, але Алена магла застацца толькі на суботу, бо ў нядзелю патрэбна было неадкладна ехаць у камандзіроўку. І трэба было такому здарыцца, што менавіта ў той дзень у вёску завітаў і Міхаіл, які вучыўся ў Горках у сельгасакадэміі. Было лета. На календары – 1979 год, а ў душы – рамантычны настрой, а яшчэ – цудоўная пара, адпачынак пасля экзаменаў і першае спатканне, як аказалася, лёсавырашальнае. Яны спадабаліся адзін аднаму.

Маладыя раз’ехаліся, аднак сувязь не страцілі. Вядома, ніякіх мабільных тады яшчэ не было, ды і простыя хатнія тэлефоны на вёсцы можна было палічыць па пальцах рук. Выручалі пісьмы. Яны былі простыя і шчырыя. Ён і яна дзяліліся навінамі і быццам дакраналіся праз ласкавыя словы адзін да аднаго. Сустракаліся рэдка, а таму кожнае спатканне вельмі цанілі. Нарэшце праз два з паловаю гады Міхаіл Аляксеевіч атрымаў дыплом агранома і ўладкаваўся на працу ў саўгас “Беларусь” (цэнтрам яго былі тады Пятровічы). Маладыя вырашылі стварыць свой сямейны саюз, калі аднойчы Міхаіл аб’явіў рашуча:

– Хопіць проста так сустракацца, давай пададзім дакументы ў загс, – і дзяўчына згадзілася.

Гэтак 17 студзеня 1981 года нарадзілася новая сям’я. Вяселле было вялікае, вясёлае. На яго прыйшлі больш за сотню родных і блізкіх. Святкавалі ў Жабінцы, а затым у Замошанах, на малой радзіме жаніха. А праз пару месяцаў Міхаіла Аляксеевіча перавялі ў Арэпічы галоўным аграномам. З таго часу гэтая вёска стала любай “буслянкай” для сям’і Кавальчукоў.

“Ганаруся сваімі сыночкамі”

Усё ж нездарма жанчыну паэтычна завуць захавальніцай хатняга агменю. Яна ўсім дае жыццё. Без яе не было б на зямлі ні хлебароба, ні настаўніка, ні касманаўта…

Алене Міхайлаўне таксама было падаравана шчасце двойчы спазнаць мацярынства. Яна нарадзіла цудоўных дзяцей, пра якіх расказвае з большай ахвотай, чым пра сябе.

– Ганаруся сваімі сыночкамі, – гаворыць наша гераіня і ласкава пазірае на змешчаныя ў шафе фотаздымкі з выявамі родных людзей.

Старэйшы Аляксей нарадзіўся праз год пасля шлюбу бацькоў. З дзяцінства ён радаваў усіх сваімі моцнымі ведамі. Нездарма скончыў Крыўлянскую сярэднюю школу з залатым медалём. У выніку атрымаў ажно тры вышэйшыя адукацыі! Спачатку, як адвучыўся ў Беларускім тэхнічным універсітэце па спецыяльнасці “Інжынер-энергаменеджар”, Аляксей Міхайлавіч быў размеркаваны ў Полацк на вядомы завод “Палімір”. Пачынаючы з 2021 года, ён – галоўны энергетык на прадпрыемстве. Спецыяліст такога ўзроўню надзвычай запатрабаваны, і Аляксей Кавальчук заўсёды апраўдвае надзеі, ускладзеныя на яго. Прынамсі, мае вялікую колькасць рацыяналізатарскіх прапаноў. За гэта яму і пашана, і ўзнагароды. Аднак з часам стала зразумела, што патрэбна пашыраць адукацыю. Неўзабаве Аляксей Міхайлавіч зноў рушыў па веды, на гэты раз у Полацкі дзяржаўны ўніверсітэт, дзе атрымаў дыплом юрыста. А летась вывучыўся ў той жа вышэйшай навучальнай установе яшчэ на адну, ужо трэцюю, спецыяльнасць – інжынера хіміка-тэхнолага.

Зусім нядаўна ўся краіна, асабліва прыгожая яе палова, віншавала мужчын з 23 лютым – Днём абаронцаў Айчыны і Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь. Алене Міхайлаўне таксама было каго павіншаваць з гэтым цудоўным святам: акрамя двух сыноў, у яе яшчэ і тры ўнукі. Старэйшы з іх, 16-гадовы Данііл, вырашыў выбраць вайсковую дарогу. Ён цяпер навучэнец Полацкага кадэцкага вучылішча. Прыйдзе час, і па прыкладзе свайго дзядзькі Дзмітрыя юнак апране афіцэрскія пагоны.

Другі сын Алены Міхайлаўны Дзмітрый Кавальчук надзвычай падобны на матулю тварам. Ён нарадзіўся вясной 1985 года ў родных Арэпічах. Паспяхова скончыў Крыўлянскую школу, а ў 2007-м і Ваенную акадэмію па спецыяльнасці “Тэлекамунікацыйныя сістэмы”. Зараз Дзмітрый Міхайлавіч – ваенны камісар Бярозаўскага раёна.

Узнагароды і цёплыя словы

Вядома, такімі сынамі кожная маці можа ганарыцца. Аднак і сама Алена Міхайлаўна не раз была адзначана ў сваім жыцці. Узнагарод у яе – цэлы стос, і кожная – цалкам заслужаная, паколькі Алена Кавальчук мае за спінай выдатны працоўны шлях. 20 гадоў яна была бухгалтарам у арэпіцкай гаспадарцы, якая называлася тады “Перамога”. Пазней перайшла на працу ў Жабінку ў цэнтр сацыяльнага абслугоўвання спецыялістам па сацыяльнай рабоце, а неўзабаве і ўзначаліла аддзялення тэрміновага сацыяльнага абслугоўвання. Усё, што патрабавалася, рабіла акуратна і з душой, таму заўсёды была на добрым рахунку. У выніку ёсць у вялікай скарбонцы ўганараванняў Алены Кавальчук граматы абласнога выканаўчага камітэта і райвыканкама, раённага Савета дэпутатаў і абласных прафсаюзаў. Можна пабачыць у яе і царкоўную ўзнагароду, уласнаручна падпісаную архіепіскапам Брэсцкім і Кобрынскім Іаанам, паколькі Алена Міхайлаўна ўжо не адно дзесяцігоддзе супрацоўнічае з Арэпіцкім Свята-Пакроўскім храмам.

Наша суразмоўніца, ад якой быццам выпраменьваецца сонечная дабрыня, у Год беларускай жанчыны жадае ўсім здароўя, шчасця, закаханасці, каб мужчыны абавязкова дапамагалі жанчынам.

– Жыцця ўсім пад мірным небам, – гаворыць Алена Кавальчук, – каб мець найбольшае шчасце: не губляць сваіх родных.

Анатоль БЕНЗЯРУК

Фота аўтара

Popularity: 1%

Ад вяршыні да вяршыні

Жанчыны зараз здольныя выконваць многія прафесійныя абавязкі, якія яшчэ адносна нядаўна лічыліся выключна мужчынскімі. Пры гэтым прадстаўніцы прыгожай паловы чалавецтва, апрануўшы форму з пагонамі, не губляюць сваёй прывабнасці і абаяльнасці. Сярод жанчын, што прысвяцілі сябе няпростай справе, звязанай з правазнаўствам, – начальнік Жабінкаўскага аддзела прымусовага выканання Ірына Тэадаровіч.

“Лепш за горы могуць быць толькі горы”

Ірына Генадзьеўна пераканана, што кожнага чалавека чакае ў жыцці шлях, у якім патрэбна крок за крокам браць новыя вяршыні. Гэта наканаванне, а таму рухацца да вызначанай мэты патрэбна штодня насуперак усяму. Сваёй першай сапраўднай вяршыні яна дасягнула яшчэ ў зусім юным узросце. Як такое сталася?

Яе тата Генадзь Фядотавіч Турыцын – рускі, сапраўдны сібірак, матуля Галіна Іванаўна – беларуска з палескага запаветнага краю. Гэтыя выдатныя людзі заснавалі сямейны саюз, які дзесяцігоддзі трымаецца на ўзаемнай павазе і шчырым каханні. У такіх надзейных парах, створаных раз і на ўсё жыццё, звычайна нітачка цягнецца за іголачкай. Іншымі словамі: абое – як адное, вадой іх нават не разліць… Вось і паехала жонка за мужам у далёкі суровы край.

Праца ў Генадзя Турыцына была надзвычай адказная ды часам і небяспечная. Што называецца, “служба дня і ночы”, як спявалася ў песні – нефармальным міліцэйскім гімне. Ён служыў у праваахоўных органах на транспарце. Адважны міліцыянер нават вызначыўся, калі арыштаваў узброенага злачынцу.

Бывала, такое, як жонка захварэе, бацька бярэ маленькую дачушку, якую не было з кім пакінуць, з сабою на працу. Вёў часам допыт нейкага парушальніка закону, а маленькая – ёй і году яшчэ не споўнілася! – ляжала побач на стале ды гулялася. Прычым і “цацкі” былі тады вельмі незвычайныя, якіх ні ў якой краме ні за якія грошы нельга было набыць. Адной з любімых для маленькай Ірынкі стала… кабура ад пісталета.

– Гэтак з малаком маці ды на бацькавай працы набывала азы юрыспрудэнцыі, – весела расказвае пра сваё маленства наша гераіня і нібыта вяртаецца міжволі ў тыя даўнія часы.

На жаль, сібірскі клімат не спрыяў матулі. Галіна Іванаўна нярэдка хварэла, і дактары ўсялякі раз раілі неадкладна пераязджаць у іншае месца, дзе больш цёпла ды спрыяльна для здароўя. Сталі сур’ёзна думаць, куды рушыць. Адказ прыйшоў хутка, бо першай і, бадай, адзінай у спісе значылася Брэстчына – малая радзіма мамы. Як гаворыцца, родны кут і палечыць, і накорміць. Гэтак наша заходняя вобласць з яе палескімі і пушчанскімі краявідамі стала роднай і для Генадзя Фядотавіча, які надзвычай любіў і дасюль любіць цудоўныя багацці прыроды. Падаравала гэтая зямля сваю ўтульнасць і гадавалай Ірынцы, хутка стала для яе сапраўднай калыскай.

Спярша Турыцыны спыніліся ў вёсцы, адкуль паходзіла матуля, – у Вульцы Аброўскай Івацэвіцкага раёна. Тата развітаўся з міліцэйскай службай, замест кіцеля апрануў будаўнічую адзежу, калі вырашыў прысвяціць сябе гэтай самай мірнай і стваральнай прафесіі, а неўзабаве паступіў вучыцца ў Брэсцкі інжынерна-будаўнічы інстытут.

Уплыў бацькі дачка адчула і ў яго вялікім захапленні. Яго хобі аднойчы і на ўсё жыццё стаў турызм. Генадзь Фядотавіч – вядомы падарожнік і краязнаўца, што заўсёды гуртаваў вакол сябе юных даследчыкаў. І тыя літаральна рваліся пад яго кіраўніцтвам даследаваць вяршыні ды высокія горныя перавалы падчас захапляльных вандровак на Каўказ, Урал альбо Карпаты. Кожны з юных турыстаў услед за Высоцкім з гатоўнасцю мог паўтарыць: “Лепш за горы могуць быць толькі горы, на якіх ты пакуль не бываў”.

У адным са шматлікіх паходаў, што насіў першую катэгорыю складанасці, быў пастаўлены своеасаблівы рэкорд. Гэта адбылося ў ліпені 1982 года на Цэнтральным Каўказе. За белыя аблокі на вышыню больш за тры тысячы метраў сярод старшакласнікаў на гару Дангуз-Арун паднялася і Іра Турыцына. І ўсё сваімі ножкамі, без дапамогі іншых! Дзяўчынцы было тады ўсяго дзевяць гадоў. Цяпер, праз доўгі час, яна лічыць, што гэта і была сапраўдная школа, якая дазваляла станавіцца мужнай, больш арганізаванай і вельмі мэтанакіраванай.

На шляху да вяршыні іх група сустрэлася з іншымі спартсменамі. Хутка высветлілася, што тыя прыбылі для ўзыходжання на пік ажно з Германіі. Калі немцы пабачылі маленькую альпіністку, што ўпарта нароўні з дарослымі ішла наперад, дык толькі рукамі развялі ў захапленні ды выгукнулі амаль разам:

– О! І сваіх дзяцей пара ўжо браць у горы!

Жабінка – месца для жыцця

У гэтым шчыра пераканана Ірына Генадзьеўна. У яе біяграфіі наш горад узнік восенню 1978 года, і з таго часу застаецца як лепшае месца на зямлі, куды хочацца заўсёды вяртацца. Тут дасягнуты за апошнія гады новыя жыццёвыя вяршыні, шмат у чым лёсавырашальныя.

Так, з роднай Жабінкай звязаны самыя лепшыя моманты жыцця. Тут дзяўчынка ў алімпійскім 1980 годзе першы раз пайшла ў першы клас. Старанна вучылася ў школе, якая нездарма носіць гордую лічбу адзін і з’яўляецца першай і па нумары, і па сутнасці сваёй. Што прыкметна і выдатна, Ірына Турыцына скончыла сваю дзесяцігодку з залатым медалём!

Увесь час, пакуль наведвала ўрокі, у дзяўчыны расла цікавасць да грамадскіх навук, а ў старэйшых класах узнікла пэўная патрэба і неабходнасць дапамагаць людзям разбірацца ў правах ды асновах заканадаўства. А для гэтага і самой спачатку патрабавалася атрымаць адпаведныя веды. Пагэтаму пасля выпускнога званка, што абвясціў развітанне з дзяцінствам, Ірына падала дакументы ў тэхнікум на аддзяленне правазнаўства. Вучылася ў беларускай сталіцы. Навучальную ўстанову закончыла зноў жа з адзнакай, ці, як тады казалі, з чырвоным дыпломам.

А затым у жніўні 1992 года ўладкавалася ў суд Ленінскага раёна горада Брэста на пасаду судовага выканаўцы. І ў тым самым годзе падала дакументы ў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт на юрыдычны факультэт, каб вучыцца, так бы мовіць, без адрыву ад вытворчасці. Неўзабаве Ірына Генадзьеўна перавялася па месцы жыхарства ў суд Жабінкаўскага раёна. У час рэформы ў 2014 годзе служба судовых выканаўцаў была выдзелена ў самастойны аддзел прымусовага выканання. З першых дзён існавання новай структуры і па сённяшні дзень яго ўзначальвае Ірына Тэадаровіч.

Увесь гэты час Ірына Генадзьеўна адчувае падтрымку з боку прадстаўнікоў сваёй сям’і. Яна атрымалася ў поўнай меры “юрыдычная”, паколькі муж Леанід Тэадаровіч таксама звязаны з праваахоўнай справай. Прычым праслаўленым юрыстам быў і яго тата Мікалай Мікалаевіч. Леанід, яго брат і сястра таксама пайшлі па бацькоўскіх слядах.

Разам з мужам Ірына Генадзьеўна дала жыццё і выправіла ў вялікі свет добрых выхаваных дзяцей. Дарэчы, старэйшая дачка Ніна па адукацыі таксама юрыст. Прычым яна поўная цёзка сваёй бабулі, бацькавай мамы. З гэтай прычыны нават узнікалі кур’ёзныя выпадкі, калі дзяўчына адпраўляла пасылку, а на пошце пыталіся:

– Адпраўляе Тэадаровіч Ніна Леанідаўна Тэадаровіч Ніне Леанідаўне: тут няма ніякай памылкі?

Не, ніякай памылкі: гэта ўнучка любімай бабулі падарунак дасылае!

А вось малодшая дачка Ірыны Генадзьеўны Сафія хоча прысвяціць сябе ахове прыроды. У гэтым дзяўчына ў нечым падобная на дзядулю Генадзя Фядотавіча. Таму яна паступіла ў Брэсцкі дзяржаўны ўніверсітэт імя А.С. Пушкіна на факультэт прыродазнаўства. У выніку пасля заканчэння дзяўчына стане інжынерам-эколагам.

Як вядома, сёлетні год абвешчаны Годам беларускай жанчыны. У сувязі з гэтым Ірына Генадзьеўна выказвае свае пажаданні прадстаўніцам прыгожай паловы чалавецтва:

– Самае галоўнае – усім бязмежнага цярпення, бо на нашых плячах не толькі праца, але і дом, утульнасць у ім, здароўе нашых дзяцей і ўсіх родных людзей. Жадаю любові і ўвагі ад блізкіх. Няхай не будзе перад вамі неадольных вяршынь. Усім вялікага і чыстага, як неба, шчасця!

Анатоль БЕНЗЯРУК

Фота Дзіяны МЕЛЬНІКАВАЙ

Popularity: 1%

В Жабинковском районе стартует конкурс «Лучшая многодетная семья»!

Представляем участников 2026 года. Каждая из этих семей — уникальный мир, полный тепла, заботы и ярких моментов. Они доказывают, что много детей — это много счастья!

Это не просто соревнование, а настоящий праздник традиций, любви и взаимопонимания!

Первый отборочный тур регионального этапа республиканского конкурса состоится 25 февраля 2026 г.
Время: 14:30.
Место: г. Жабинка, городской Дом культуры

Приходите поддержать самые крепкие, дружные и талантливые семьи нашего региона!

Источник Жабинка официально

Popularity: 1%

“Тут усё маё!” – гаворыць пра Хмелева і яго ваколіцы Таццяна Грыцук. Жанчына гатова ўзяць у абдымкі і моцна прыціснуць да сэрца куточак, які даў жыццё, выгадаваў і вось ужо шэсць дзесяцігоддзяў трымае на зямлі. Мабыць, нездарма бацькі назвалі яе Таццянай, што значыць “стваральніца”. Яна не можа жыць без творчасці і стварае перш-наперш добры настрой для людзей, якія наўкола.

З маленства творчасць прыцягальная

Раней цяжка было здзівіць сцюдзёнымі зімамі. І ў тым лютым – шэсцьдзесят гадоў назад – зіма лютавала, сыпала снегам, гразіла ўсім моцным марозам.

Немаўлятка ў завіруху не маглі давезці да бальніцы, ды дзяўчынка надта спяшалася на белы свет, каб з ім павітацца першым гучным крыкам. Гэты крык, падобны на песню напярэдадні Стрэчання, з радасцю пачула матуля Алена Сяргееўна, а за ёй і тата Дзмітрый Данілавіч Масейчукі. Таня нарадзілася ў Хмелеве, у роднай хаце, у запаветным месцы – за печкаю, пад абярэгам ласкавай цеплыні. Фельчар Ганна Пятручык разам з бацькамі радавалася новаму чалавеку, што прыйшоў у той дзень на свет сярод замеці і сцюжы. На календары было 13 лютага 1966 года.

Таццяна стала трэцяй з пяці дзяцей – з’явілася ў самай што ні на ёсць “залатой сярэдзінцы”. Да таго ж у народзе ёсць прыкмета, што трэцяе дзіцё схільнае мець жыццё, надзеленае талентамі ад Бога. Яе тата і мама былі карэннымі жыхарамі старадаўняга сяла, таму любоў да ўсяго хмелеўскага Таня ўвабрала літаральна з малаком маці. А ад таты перадалася вялікая працавітасць. І пры гэтым самыя родныя людзі былі блізкімі да народнага мастацтва. Дзмітрый Данілавіч, лічыце, лепшы танцор на сяле. А мама Алена Сяргееўна ўкладала ўсю сваю душу ў песню. На жаль, тая душа, як птушка-песня, рана адляцела ў нябёсы. Але ж светлы матулін вобраз дасюль кранае і выклікае цёплыя ўспаміны ў дачкі. Людзі згадваюць, якой ветлівай была Алена Сяргееўна, і Таццяна, як некалі мама, калі ідзе па сяле, з кожным абавязкова павітаецца і ў любові да роднай зямелькі прызнаецца…

У такіх бацькоў, вядома, і дзеці рана цягнуцца да творчасці. Прыхільнасць да мастацтва была ўласціва ўсім Масейчукам, аднак так склалася, найбліжэй да культуры аказалася Таня. Яна пайшла гэтым шляхам і не пашкадавала ніколі, што выбрала яго з дапамогай добрых людзей.

Так, дзяўчыне хацелася стаць артысткай. Але ж на такую прафесію вучаць толькі ў сталіцы. Зразумела, не ўсе мары дасягальныя. Таму вырашыла пайсці больш прыземленай дарогай: пасля Хмелеўскай дзесяцігодкі Таццяна вывучылася на швачку. Нават год адпрацавала на вытворчасці на швейнай фабрыцы ў Брэсце. Ды зразумела, што яе энергічная натура не зможа далей займацца працай, пазбаўленай жвавасці. Працягвала пошук, каб усё ж вызначыцца, чым сябе прысвяціць у жыцці. Сабралася ехаць у Віцебск, каб вучыцца на інжынера-тэхнолага, ды на прыпынку сустрэла Марыну Гацкевіч. Марына Мікалаеўна працавала ў клубе. Як толькі даведалася, куды Таня збіраецца, запярэчыла:

– Куды ты сабралася? Танечка, гэта ж не тваё! Падумай яшчэ разок.

Яна падумала і не раз, узважыла і вырашыла, што яе лёс – культура, народная спадчына, а наканаванне – дарыць радасць людзям.

Так, кожны сваю ніўку ў жыцці абрабляе. Нехта хлебную, а Таццяна вырашыла працаваць на культурнай ніве. Яна ўзяла лёс ва ўласныя рукі. Неацэнную дапамогу ў гэтым аказала вучоба ў Гродзенскім культасветвучылішчы.

Мабыць, нездарма яе лёс занёс у цудоўны гістарычны горад над Нёманам, дзе спрадвеку станавіліся на крыло і гартаваліся таленты. Сярод выкладчыкаў найбольшы ўплыў аказала Алена Саланевіч, якая вучыла танцу. Ад яе перадалося не толькі майстэрства, але й мудрасць, патрэбная ў далейшай працы. Студэнты павінны былі зразумець, што ў іх сілах стаць для вяскоўцаў любімымі, найлепшымі артыстамі. Дзеля гэтага неаходна паважаць лад жыцця сялян, іх працу, а яшчэ – не ленавацца, ствараючы святы на сяле.

Калі ўжо вярнулася на Жабінкаўшчыну, Таццяна Дзмітрыеўна нязменна атрымоўвала падтрымку тагачасных начальнікаў аддзела культуры Алега Храмцова і Васіля Чапялевіча ды шматлікіх калег, з кім давялося працаваць.

– Запальвайце агеньчык культурнага жыцця ў кожным куточку, куды трапіце. Тады і вашу працу цаніць і паважаць будуць, – успамінае настаўленні былых выкладчыкаў Таццяна Грыцук.

Час пераканаў: гэта былі мудрыя словы.

Сям’я для яе – слова святое

– Мая справа – дарыць добры святочны настрой. Хоць гэта вельмі няпроста. Цяжка падтрымліваць сямейныя традыцыі, калі ў выхадныя ты часцей на працы, чым дома. Затое за народныя традыцыі – я гарой!

І ўсё ж сям’я для яе святое. Таццяна Дзмітрыеўна згадвае, як стала парай са сваім Сцяпанам. Пачалося з таго, што дзяўчына закахалася ў хлопца, які ездзіў на чырвоным “Запарожцы”. Пазнаёміліся маладыя ў мясцовым Доме культуры, куды Таня ўладкавалася мастацкім кіраўніком пасля Гродзенскага культасветвучылішча.

Ішоў люты 1987 года. Першае выпадковае спатканне адбылося на другі дзень, як дзяўчына адсвяткавала свой дзень нараджэння. А ўлетку яна зрабіла спробу паступіць у Інстытут культуры ды раптоўна забрала дакументы. Бо адчула, што паўсюль – і ў снах, і на яве – мрояцца ёй чырвоныя “Запарожцы” і карыя Сцяпанавы вочы, якія сталі раптам вельмі дарагімі і роднымі. Ужо праз месяц згулялі вяселле. А неўзабаве хата пачала напаўняцца дзіцячымі галасамі. У выніку зараз сям’я Таццяны Дзмітрыеўны складаецца з мужа, дачок Алены і Вольгі, сына Ільі ды пяцярых любімых унукаў.

Першаніцу сваю яна назвала Аленай у памяць аб матулі. Зараз дачка – медсястра ў Хмелеўскай амбулаторыі, дапамагае ў асноўным дзеткам. Сваіх Алена таксама мае. Яна падаравала бабулі дзвюх прыгожанькіх унучак. Першую назвалі ў гонар прабабулі Неанілай. Ёй на Вадохрышча споўнілася дзевяць гадоў. Дзяўчынка вучыцца ў трэцяй школе ў трэцім класе, а яшчэ – на харэаграфічным аддзяленні ў дзіцячай школе мастацтваў. Яе малодшая сястра Арына таксама танцорка, выступае ў “Каруначках”. У сёлетнім верасні жвавая дзяўчынка збіраецца стаць першакласніцай.

Другая дачка Таццяны Грыцук Вольга – шматдзетная маці, якая нарадзіла і выхоўвае трох сыноў. Таццяна Дзмітрыеўна з задавальненнем расказвае пра ўнукаў, прычым кожны з іх названы ў гонар продкаў. У імені 10-гадовага Дзімы захоўваецца памяць пра дзядулю. Хлопчык мае сур’ёзныя захапленні, звязаныя з камп’ютарам і матэматыкай. А яго брат Сямён (названы ў гонар прапрадзеда) вельмі жывы, артыстычны, мабыць, “пазычыў” гэтую артыстычнасць ад бабулі. Трэцяга ўнука назвалі Ванькам, як прапрадзядулю Івана Пятровіча, што па-геройску загінуў на вайне, вызваляючы Польшчу. Кажуць, майстар быў – залатыя рукі. Вось і спадзяюцца ў сям’і, што і чатырохгадовы Ванька, як падрасце, будзе такім жа.

А яшчэ Таццяна Дзмітрыеўна вельмі любіць і ўмее гатаваць народныя стравы. Хто паспытаў яе пірагі, каўдуны, клёцкі, не дасць падмануць: смачна – пальчыкі абліжаш! Хоць і зроблена ўсё, здаецца, проста, ды з вялікім густам і бязмежнаю любоўю.

Хмелеўцы на таленты багатыя

Больш за тры дзясяткі гадоў таму Таццяна Грыцук узначаліла Хмелеўскі сельскі Дом культуры. І ўвесь гэты час яна сябруе з народнымі танцамі і спевамі. Таму нездарма неўзабаве ў вясковай культурнай установе ўзніклі ажно два моцныя калектывы: дарослы са званнем “народны” – “Хмелеўскія валацугі” ды дзіцячы, сапраўды ўзорны, з цудоўнай назвай “Дараносіца”. Са сваёй бязмежнай любоўю да ўсяго народнага Таццяна Дзмітрыеўна была проста абавязана стварыць ансамбль з мясцовых хлопчыкаў і дзяўчынак, каб узнікла сувязь пакаленняў і старэйшыя маглі перадаваць сваю творчасць маладзейшым. Гэта надзвычай важна, лічыць наша гераіня, якая вельмі шануе старых людзей і любіць дзяцей. Чужыя для яе, як свае.

Дваццаць гадоў таму “Дараносіца” атрымала званне “ўзорны”. За гэты час змяніўся не адзін састаў. Дзеці прыходзяць у калектыў, растуць разам з ім, а затым на змену ідуць новыя юныя артысты. Аднак, колькі б часу не мінула, тое, што загартавана на надзейным народным падмурку, застаецца на ўсё жыццё. Некалькі гадоў таму былыя ўдзельнікі ансамбля выправіліся ва Уфу на маладзёжнае спаборніцтва, дзе іх прымалі з сапраўдным фурорам, бо хмелеўцы дэманстравалі за межамі роднай краіны непаўторную палескую культуру.

З апошніх дасягненняў прыгадаем поспех дзетак з “Дараносіцы” ў Маладзечне на творчым спаборніцтве “Калядная зорка”. Юныя артысты прадстаўлялі фота і відэа, калядныя паштоўку і цацку, выступілі з песняй, што ўславіла Хрыста, і стварылі святочны інтэр’ер, які нават знатакі назвалі “шэдэўральным”! І вось цудоўны вынік, што стаў вядомы ў канцы студзеня: Гран-пры прэстыжнага конкурсу! Яго атрымалі дзеці і кіраўнікі калектыву Таццяна Грыцук і Алена Войнаш.

Таццяна Дзмітрыеўна лічыць, што ўсё ў жыцці адбываецца невыпадкова, з Божай дапамогай, асабліва на хмелеўскай намоленай зямлі, што жыве-развіваецца пад аховаю цудатворнай іконы Маці Божай Чанстахоўскай і бацюшкі Серафіма, настаяцеля вядомага манастыра. Калі наведаеш гэтае месца, памолішся ля абраза – душа замірае, сілы падвойваюцца.

Таццяна Грыцук – чалавек па натуры рухавы, ёй пастаянна патрэбна вязаць гожыя вузельчыкі з іншымі людзьмі. Родная вёска і яе жыхары прыносяць радасць, натхняюць на справы. Хочацца адраджаць спадчыну, каб яна засталася для новых пакаленняў. Пагэтаму аднойчы ў тэлеперадачы “Палешукі” таленавітая жанчына з Хмелева падзялілася думкамі:

– Наша культура, мова, традыцыі – гэта ўсё бясцэнна. Яны сапраўдная душа народа, і пакуль мы ўсё гэта памятаем і перадаем нашым дзецям, мы будзем жыць. Будзе жыць наш народ!

Зусім хутка ў Таццяны Дзмітрыеўны юбілей. Сёлета яна сабрала брыльянты гадоў. А яшчэ мае багацце добрых слоў у адрас жанчын:

– Жадаю ўсім жаночага шчасця, каб не год, а ўсё вашае жыццё было акружана каханнем, узаемаразуменнем і пяшчотай з боку родных людзей!

Анатоль БЕНЗЯРУК

Popularity: 1%

В этой рубрике мы будем рассказывать о молодожёнах, для которых Жабинка стала местом начала семейной истории, любви и новых жизненных страниц.

И сегодня — первый тёплый повод для такой новости: в нашем городе родилась новая семья.

Поздравляем молодоженов Дмитрия и Кристину!

Пусть этот союз станет началом долгого, счастливого пути, наполненного взаимной поддержкой, уважением и радостными моментами.

Добро пожаловать в семейную летопись Жабинки.

Источник Жабинка официально

Popularity: 1%

Правительство утвердило республиканский план, направленный на всестороннее признание вклада женщин в развитие страны, поддержку их здоровья, социального статуса и профессиональной реализации. Это следует из постановления Совета Министров от 7 февраля 2026 года №69, опубликованного на Национальном правовом интернет-портале, сообщает БЕЛТА.

В соответствии с указом Президента Республики Беларусь от 1 января 2026 года №1, наступивший год пройдет под знаком белорусской женщины. Как рассказали в пресс-службе Минтруда, координатором выполнения плана назначено Министерство труда и социальной защиты.

Программа мероприятий охватывает несколько направлений. Одно из них — формирование образа и медиаподдержка. «Запланирована информационная кампания по созданию и продвижению бренда «Белорусская женщина», включая запуск Женского радио в интернете. Также появятся тематические маркированные карточки и лимитированные серии товаров. Реализуются медиапроекты в социальных сетях (#белоруска21века, #ВсеНачинаетсяСемьи) и цифровая платформа «Лицом к истории: женский путь Беларуси» — публикации историй о выдающихся женщинах страны. Запланированы крупные форумы, в том числе международные, посвященные роли женщин в устойчивом развитии, бизнесе, сохранении мира и семейных ценностей», — рассказали в министерстве. 

Особое внимание будет уделено охране здоровья женщин на всех этапах жизни. «Акция «Здоровье женщины — здоровье нации» пройдет для регионов, пострадавших от аварии на Чернобыльской АЭС. Также запланированы мероприятия по охране здоровья щитовидной железы, поддержке будущих мам, профилактике заболеваний сердца и рака молочной железы для разных возрастных групп, а также программы «Активное долголетие» и «Болезнь — не сахар» для женщин старшего возраста. Будут организованы инклюзивные оздоровительные мероприятия «Спорт для всех» и фестивали женского спорта», — добавили в пресс-службе.

Еще одним направлением станет признание вклада женщин и укрепление семьи. «Это направление включает десятки мероприятий, призванных подчеркнуть роль женщин в обществе. Среди них республиканские конкурсы красоты «Краса Беларуси», «Супербабушка», «Женщина года», «Семья года», тематические встречи («Женщины в погонах»), форумы («Женщина и будущее деревни», «Женщина-ученый»), а также культурные и общественные акции: фотовыставка «Миссия женщин», акция «Женщины, создавшие эпоху», высадка «Яблоневого сада», чествование семейных династий и юбиляров супружеской жизни. Запланирован единый урок «Белорусская женщина — символ силы и вдохновения» для учащихся», — отметили в ведомстве.

Внимание также будет уделено поддержке предпринимательства и лидерства. «Для развития деловой инициативы женщин пройдут конкурсы женских социальных и бизнес-проектов («Дзявочы вянок Міру», «БизнесМАМА»), форум женщин-предпринимателей Союзного государства и Белорусско-узбекский женский бизнес-форум. Будут реализованы проекты по поддержке бизнеса («Нежность белорусского бизнеса», акселератор «Я расту») и развитию лидерских качеств («Женщина-руководитель»)», — рассказали в Минтруда.

Еще одним направлением станет социальная и правовая защита. «Будет разработан ряд законопроектов, направленных на расширение возможностей женщин для их профессиональной реализации, совершенствование системы пособий и урегулирование имущественных прав. Реализуются социальные проекты: «Рука помощи» для женщин в трудной ситуации, «Точка опоры» для ресоциализации осужденных, «Поиск. Призвание. Профессия» для профориентации женщин с инвалидностью. Будут работать бесплатные юридические консультации и просветительские проекты о трудовых правах и цифровой грамотности», — отметили в пресс-службе.

Источник БелТА

Popularity: 1%

Логотип Года белорусской женщины определен в Беларуси, сообщила корреспонденту БЕЛТА председатель Белорусского союза женщин Ольга Шпилевская. Логотип в большом разрешении можно скачать ЗДЕСЬ.

Белорусский союз женщин инициировал конкурс на создание логотипа вскоре после того, как главой государства была объявлена тематика 2026 года. 

«Нам хотелось посмотреть, как девушки, женщины видят этот логотип, как его представляют. Каждая могла, основываясь на интуиции и чувствах, прорисовать свой вариант. При этом каких-либо параметров мы не задавали. Мы полагали, что сами белорусские женщины должны предложить символ нынешнего года», — сказала Ольга Шпилевская.

Конкурс проводился среди всех областных, объединенных, первичных организаций Белорусского союза женщин. Участницы представили более 100 разных вариантов. Во многих работах виделся единый стиль: многие предлагали отразить в логотипе образ, лицо женщины. А интерпретации были совершенно разными.

Победителем конкурса стала лидер молодежного крыла Волковысской районной организации Белорусского союза женщин Евгения Пограничная. Она фотограф, ранее презентовала несколько собственных фотовыставок. Любит снимать семью, женщину. 

По словам Ольги Шпилевской, выбор в пользу работы Евгении Пограничной был единодушным. «Все сошлись на том, что в этом варианте есть все: и символика страны — красно-зеленые тона, орнамент, и василек — символ Беларуси и БСЖ, и, конечно, образ белорусской женщины, в котором прочитывается легкость и сила, доброта и красота», — пояснила выбор председатель Белорусского союза женщин.

Источник БелТА

Popularity: 1%

Гэтай жанчыне надзвычай пасуе імя Ірына, што азначае мір і спакой. Сябры сцвярджаюць: разам з такімі людзьмі свет напаўняецца яркімі фарбамі, у ім знікаюць сум і шэрасць. Хоць у бухгалтара Ірыны Ганчар надзвычай сур’ёзная прафесія, але ж усмешка заўсёды ёй да твару.

Па жыцці выдатніца

Нездарма і сама Ірына Ганчар гаворыць бадзёра з гэтай самай шырокай усмешкай, што не сыходзіць з яе вуснаў:

– Калі павінен быць у свеце пазітыў, дык няхай гэта буду я!

Увогуле, Ірына Пятроўна – чалавек сонечны і цёплы, гатовы шчодра дарыць святло іншым.

– Без усмешкі ад мяне яшчэ ніхто не сыходзіў! – прамаўляе яна і зноў шчыра ўсміхаецца.

Такая яна ад самага нараджэння. Нездарма Ірына прыйшла на свет за некалькі тыдняў да Алімпіяды-1980 у Маскве.

Вось і гаворыць:

– Чакалі алімпійцаў, а дачакаліся мяне!

Хто чакаў? Найперш мама Таццяна Уладзіміраўна і тата Пётр Паўлавіч, бабулі і дзядулі, сваякі блізкія і дальнія – тыя, што ў Жабінцы жывуць, і тыя, хто сюды прыязджае ў госці, каб адзначыць такую важную падзею, як нараджэнне прывабнай дзяўчынкі.

У саім жыцці яна паўсюль была выдатніца. А такім людзям нялёгка даводзіцца, бо заўсёды патрэбна трымаць марку – надта патрабаванні высокія. Толькі і чуеш:

– Глядзі, не зганьбі прозвішча!

І яна вельмі старалася вучыцца і працаваць, каб толькі яе “мірнае” імя было на добрым рахунку ў людзей. Ірына скончыла дзевяць класаў у першай гарадской школе, а яшчэ – музычную школу, дзе асвоіла рэдкі інструмент домру. Зноў жа на выдатна! Наступны жыццёвы крок быў падказаны нотным станам і скрыпічным ключом – Брэсцкі музычны каледж імя Рыгора Шырмы.

Яшчэ ў часы вучобы ў гэтай установе Ірына Пятроўна стала працаваць у музычнай школе ў вёсцы Чэрні Брэсцкага раёна. Яе чакалі шэсць памятных гадоў, звязаных з музыкай. Дзяўчына паспытала настаўніцкі хлеб, стварыла ансамбль дамрыстаў. Не раз чуліся апладысменты ў гонар выкладчыцы і яе сямі выхаванцаў, што дарылі сваё майстэрства жыхарам Чэрняў на шматлікіх святах.

Жыццё ў перспектыўнай вёсцы было даспадобы. Задавальняла ўсё: і калектыў, і вучні, і добрыя адносіны. Аднак (як гэта часам бывае) аднойчы зноў паклікала малая радзіма.

Добрае месца для творчасці

Калі мяняць жыццё, дык кардынальна. Два дзясяткі гадоў таму Ірына Пятроўна далучылася да бібліятэчнай справы. Яе чакала іншая праца, новыя людзі навокал. Аднак характар у нашай гераіні такі, што ўсё новае для яе прыцягальнае і хутка становіцца сваім. З блаславення дырэктара цэнтралізаванай бібліятэчнай сістэмы Галіны Шалягейка Ірына Пятроўна занялася надзвычай цікавай справай – узначаліла аддзел бібліятэчнага маркетынгу, а неўзабаве стала дырэктарам раённай бібліятэчнай сеткі.

Пра гэты працяглы перыяд свайго жыцця Ірына Ганчар гаворыць з гонарам. Згадвае людзей, што сустрэліся на шляху, і справы, зробленыя разам. Іх сапраўды было шмат.

– Бібліятэка – гэта добрае месца для творчасці, – пераканана гаворыць наша суразмоўніца і прыгадвае толькі частку таго, чым давялося займацца.

І ў гэтым спісе музейная экспазіцыя, стварэнне адметнага сайта і выданне кніг, развіццё краязнаўства, у тым ліку звязанае з афганскай тэматыкай, міжнароднае супрацоўніцтва з бібліятэкарамі з расійскага Перавоза… Нездарма супрацоўніцы нашай цэнтралізаванай бібліятэчнай сістэмы ўдзельнічалі, лічыце, ва ўсіх значных святах, што ладзіліся ў горадзе-спадарожніку. Іх выставы заўсёды выклікалі зацікаўленасць у землякоў.

– Нават не трэба душою крывіць, мне вельмі пашчасціла на людзей, – зноў удзячна ўсміхаецца Ірына Ганчар. – Дакладна ведаю: добрых людзей на свеце больш. І дзякуй Богу, што яны былі і застаюцца побач са мной. З асабліва пяшчотным адчуваннем успамінаю тых, хто адляцеў, бы птушкі, у вырай. Сярод іх – Таццяна Антонаўна Япішка, якую лічу сваёй настаўніцай не толькі ў бібліятэчнай справе, але і па жыцці. Таксама пазірае, мабыць, на нас з нябёсаў і Маргарыта Аляксееўна Ігнацюк – яшчэ адзін светлы чалавек, годны нашай памяці.

А вось спісак сяброў, што і цяпер “у страі жыцця” ў Ірыны Пятроўны сапраўды бясконцы. І гэта выдатныя аднадумцы, падараваныя лёсам, каб была лёгкай жыццёвая дарога.

Яна пералічвае прозвішчы і кожнае суправаджае сваёй непаўторнай усмешкай: Галіна Дулевіч і Марыя Гаджыева, Тамара Данілюк і Марыя Лагвіновіч, Ала Мікуц і Марына Карпішчук ды многія іншыя, каму Ірына Пятроўна ўдзячная за сяброўскую падтрымку. Ім нізкі паклон да самай зямлі.

Зноў круты паварот

Мы ўжо казалі, што маем справу з выдатніцай. Дык яна і зараз не здраджвае сабе. Яшчэ ў пачатку ХХІ стагоддзя наша гераіня адвучылася ў Беларускім дзяржаўным універсітэце культуры і мастацтваў. Аднак, як аказалася, гэта быў не апошні яе паход па навуку. Паколькі цікаўная жанчына і сёння працягвае пашыраць свае веды і летась паступіла ў Брэсцкі тэхнічны ўніверсітэт на спецыяльнасць “Эканоміка і кіраванне на прадпрыемстве”.

Згадзіцеся, рэзкі паварот у біяграфіі. І гэта непасрэдна звязана з сённяшняй працай, якую выконвае Ірына Пятроўна. Змены ўвайшлі ў яе жыццё паўтара года таму. Восенню 2024-га яна ўладкавалася ў дзяржаўную ўстанову “Цэнтр забеспячэння дзейнасці бюджэтных арганізацый Жабінкаўскага раёна” на пасаду бухгалтара. Справа ў Ірыны Ганчар вельмі адказная і галоўнае ў ёй – налічэнне заработнай платы работнікам устаноў адукацыі.

У калектыве вельмі цёпла прынялі новага спецыяліста. Таму Ірына Пятроўна з задавальненнем пералічвае калег, што дапамагаюць і падказваюць, калі ўзнікаюць пытанні, патрэбныя для вырашэння. Гэта Ірына Раковіч, Марына Ягорчанкава, Святлана Якавук, Крысціна Ігнацюк і, вядома, строгі, аднак справядлівы кіраўнік аддзела Ірына Сыч.

Як мы ўжо маглі пераканацца, у нашай суразмоўніцы ёсць вялікае жаданне выпраменьваць цеплыню і дабрыню. І якое шчасце, што іх ёсць на каго дасылаць – найперш на мужа Вячаслава і любімых дачок Варвару ды Васілісу. Ім любячая матуля і жонка дорыць свае сонечныя ўсмешкі і сардэчкі, складзеныя з далоняў.

А ўсім жанчынам у іх год Ірына Пятроўна жадае ад усяе душы:

– Няхай вас акружаюць ласкавыя словы, клопат і ўвага блізкіх людзей. Гэты год павінен абавязкова прынесці новыя перамогі і дасягненні, а жыццё напоўніць сэнсам і радасцю. І не будзем забывацца, што самае важнае для жанчыны – быць у гармоніі з самой сабой.

Анатоль БЕНЗЯРУК

Фота Дзіяны МЕЛЬНІКАВАЙ

Popularity: 1%

Наша сённяшняя гераіня Рыма Сарока вельмі ўзрадавалася, калі літаральна за пяць хвілін да Новага года даведалася, што 2026-ы абвешчаны Годам беларускай жанчыны. Так, менавіта прадстаўніцы прыгожага полу нясуць святло і цеплыню, неабходныя для з’яўлення і падтрымання жыцця на Зямлі, а таму патрабуюць да сябе асаблівай павагі і пяшчоты.

Рыма Сарока працуе ў банку, аднак цудоўна ведае: навокал існуюць рэчы, якія ніякімі грашыма або залатымі зліткамі не аплоціш, а зберагае гэтыя сапраўдныя багацці жанчына – захавальніца сямейнага агменю.

Рыміны бацькі пераехалі з расійскай глыбінкі, калі дзяўчынка была зусім яшчэ маленькай, таму краіну пад белымі крыламі лічыць галоўнай у сваім жыцці.

– Як час прыйшоў, усе мае карані пераехалі ў Беларусь, –прызнаецца наша суразмоўніца, і шчырая ўсмешка кранае яе вусны. – Тут мая сям’я прыжылася, лепшага краю для сябе ўжо і не ўяўляю.

Дзяўчына надзвычай любіла літаратуру, а таму пасля заканчэння ў Бабруйску васьмі класаў, скіравалася па навуку ў Магілёў, дзе паступіла ў бібліятэчны тэхнікум.

У гэты час у жыцці адбыліся змены, што прымусілі сэрца часцей біцца ад самага цёплага чалавечага пачуцця. Як часта ў жыцці бывае, вырашальным стаў просты выпадак. Рыма прыехала пагасціць у Жабінку да сяброўкі Галіны, з якой вучылася разам у тэхнікуме. Там і адбылася лёсавырашальная сустрэча з будучым мужам Анатолем. Ён таксама завітаў у госці. На гэтым незапланаваным спатканні позіркі маладых раптоўна сустрэліся. У гэтае імгненне яны зразумелі, што проста павінны быць разам. Інакш у жыцці і быць не можа – дзеля жыцця на зямлі!

Цэлы год юнак у любую пару года амаль кожны тыдзень праз усю Беларусь ездзіў у Магілёў, каб пабачыцца з каханай. Толькі ў адзін бок цягнік ішоў чатырнаццаць гадзін. А для Анатоля гэты час не быў перашкодай, бо набліжаў з кожнай хвілінай чарговае спатканне з Рымай. Затое якой доўгай здавалася адваротная дарога, што разлучала маладых людзей.

Вынік спатканняў быў прадказальным. У вельмі спякотны жнівеньскі дзень 1992 года Рыма і Анатоль абмяняліся заручальнымі пярсцёнкамі і пакляліся ў вернасці. І клятве гэтай застаюцца вернымі і па сённяшні дзень вось ужо 33 гады, што адпавядае каменнаму (а часам клубнічнаму) вяселлю.

Вынікам іх шчырага кахання сталі тры сыны. Увогуле, так сталася, што лічбы 3 і 33 – шчаслівыя для Рымы Сарокі. Яна з пяшчотай гаворыць пра кожнага з сыноў. Старэйшы Юрый падараваў матулі вельмі доўгачаканага, а таму надзвычай любімага ўнука Ромку, якому праз пару тыдняў будзе тры гады. Другі сын – выратавальнік, разам з таварышамі дапамагае арганізацыям і людзям у складаных сітуацыях. А трэці сын Сярожа пакуль васьмікласнік. Яго любімыя прадметы матэматыка і фізкультура. Нездарма, хоць толькі год займаецца боксам, ужо дэманструе неблагія вынікі, заслугоўвае пахвалы ад трэнера.

Наша гераіня вось ужо 33 гады дэманструе вернасць і ў працы. Дзеля таго, каб стаць часткай калектыву аднадумцаў “Белаграпрамбанка”, якія шчыруюць у доме №4 па вуліцы Савецкай, Рыма Сарока адвучылася ў Пінскім улікова-крэдытным тэхнікуме.

Такі далейшы шлях выбраны невыпадкова. Яго падказала паважаная свякроў Любоў Сарока. Любоў Сцяпанаўна карысталася вялізным аўтарытэтам, бо з любоўю больш за сорак гадоў адпрацавала на адным месцы і пасадзе – галоўным бухгалтарам “Белаграпрамбанка”. Яе цудоўны прыклад у працы пэўным чынам натхніў нявестку, якая вырашыла таксама звязаць свой лёс з гэтай банкаўскай установай.

Каб памножыць свае веды, Рыма Сарока 33 гады таму паступіла ў Брэсцкі дзяржаўны тэхнічны ўніверсітэт. Асаблівы ўплыў на яе аказала кандыдат эканамічных навук Ірына Гранік. Ірына Міхайлаўна займальна чытала лекцыі, абапіралася на шматлікія жыццёвыя прыклады. Увогуле, чалавек яна вельмі цікавы, аўтар кніг па эканоміцы. Такія выкладчыкі дазволілі студэнтцы адчуць сябе сапрадным адукаваным прафесіяналам.

У банку яна пачынала працу касірам, а цяпер – на пасадзе вядучага спецыяліста. Даводзіцца працаваць са шматлікімі кліентамі, з банкаўскімі плацежнымі карткамі, крэдытамі для фізічных асоб, у тым ліку на нерухомасць, спажывецкія патрэбы, тавары айчынных вытворцаў, на развіццё асабістай падсобнай гаспадаркі і набыццё аўтамабіляў BELGEE i GEELY. Акрамя таго, Рыма Сарока афармляе ўклады ды прыцягвае людзей пенсійнага ўзросту на абслугоўванне па банкаўскім пакеце “Забота”. Не дзіўна, што ў свой адрас наша гераіня чуе выключна цёплыя словы ад кліентаў і калег.

– Рыма Сарока – сапраўдны твар нашага банка, – упэўнена гаворыць начальнік аддзела рознічнага продажу Алена Чыжэвіч. – Як сумленнага і адказнага чалавека, сапраўднага прафесіянала сваёй справы, яе ведаюць шматлікія банкаўскія кліенты не толькі ў горадзе-спадарожніку, але і ў раёне.

Шмат часу і сіл наша суразмоўніца аддае сваёй любімай справе, і яны ацэненыя кіраўніцтвам. Нездарма імя Рымы Сарокі ўпрыгожвала Дошку гонару рэгіянальнай дырэкцыі ААТ “Белаграпрамбанк”. Гэта прызнанне добрасумленнай працы ў банкаўскай сістэме і прафесіяналізму.

У Год беларускай жанчыны яна жадае сяброўкам дабрабыту, міру і згоды ў сям’ях, а яшчэ – любіць сябе і заставацца каханымі!

Анатоль БЕНЗЯРУК

Фота Дзіяны МЕЛЬНІКАВАЙ

Popularity: 1%

Впервые в суверенной истории Беларуси выбрали не просто тему года, а его символ. Об этом глава государства Александр Лукашенко заявил 13 января на приеме от имени Президента Беларуси на старый Новый год.

Президент, подводя итоги прошедшего года, назвал его успешным и во многом знаковым. Хотя существовала вероятность, что 2025-й мог стать и тяжелым, неуспешным. Но белорусы, по словам главы государства, объединились и сделали все, чтобы этого не случилось. «И должны сделать все, чтобы наступающий год был лучше. В этом смысл нашей жизни. Тем более что впервые в нашей суверенной истории мы выбрали не просто тему года, мы выбрали символ этого года», — подчеркнул Александр Лукашенко. По его словам, это решение было очень положительно воспринято не только самими женщинами, но и мужчинами. «Год белорусской женщины должен стать особенным», — констатировал Президент.

Александр Лукашенко поздравил всех с зимними праздниками, пожелав здоровья, счастья, благополучия и радости. «Пусть этот торжественный прием станет вечером приятных сюрпризов, долгожданных подарков и только хороших новостей», — сказал он.-0-

Источник: БЕЛТА

Popularity: 1%

Вынесенная в подзаголовок фраза из разряда тех, что сегодня на слуху, выражает высшую степень восхищения. В конкретном данном случае – представительницами пола, который в реалиях нынешнего времени язык не поворачивается назвать слабым.

Самое время констатировать: Беларусь – государство уникальное, в том числе, по бережному и заботливому отношению к своим женщинам. Здесь действует программа с условием предоставления бесплатной попытки ЭКО супружеским парам, тем самым увеличивая шансы на долгожданные радость и счастье стать родителями. Отпуск по уходу за ребёнком до достижения им возраста трёх лет предоставляется с выплатой ежемесячного государственного пособия, сумма которого постоянно увеличивается. Опять же пенсионный возраст для белорусских женщин наступает на пять лет раньше, чем установленный в отношении мужчин. После внесения изменений и дополнений в главный документ страны – Конституцию –гарантируются не только равные права и возможности для мужчин и женщин без какой-либо дискриминации, защита своих прав и законных интересов, но и равенство прав супругов в браке и семье.

Есть и другие нюансы в тему, достойные упоминания. Уже в эпоху независимости и суверенитета Беларусь не стала отменять и вычёркивать из календаря государственных праздников 8 марта – выходной день, как официально, так и в обычном словесном обиходе именуемый женским. Мало того, теперь белорусским женщинам посвящён наступивший год.

«Пусть наша женщина-труженица с улыбкой встречает своего мужчину, который служит ей опорой и защитой. Без любви к женщине, девушке настоящей любви быть не может! Мы чествуем наших матерей, жен и дочерей один день в году. Настало время отдать должное их особой роли в нашей жизни и объявить 2026 год Годом белорусской женщины. Будем беречь нашу женщину и свою землю, защищать свое будущее — семью, родных, близких и друзей от бед и невзгод» высказал пожелание в новогоднем обращении к белорусскому народу Президент Александр Лукашенко.

Продолжение последовало: 1 января Глава государства подписал указ №1, которым 2026 год объявлен Годом белорусской женщины. Данный документ принят в целях формирования национального образа женщины-труженицы, популяризации роли женщин в сохранении и развитии общества.

  С гордостью констатируем: к настоящему моменту времени белорусские женщины отметились в достижении успехов не только на земле, но и в околоземном пространстве на борту космического корабля. Сам по себе данный факт является свидетельством того, что для наших женщин нет ничего невозможного, особенно если в характере присутствуют такие черты, как ответственность, амбициозность и целеустремлённость. 

   … Мурал, посвящённый белоруской женщине-космонавту Марине Василевской, украсивший стену одной из новых жилых «многоэтажек» города-спутника, органично вписался в его общий антураж. Масштабный портрет визуально подтверждает динамику развития, по срокам и объёмам преобразований, реализованных практически с космической скоростью, а также выбранную траекторию движения вверх, к очередным высотам и достижениям. Ещё прошлогодней осенью, накануне завершения творческого процесса, в соцсетях появилось небольшое сообщение: «Работать было сложно из-за знойной осенней жары. Но условия в космосе наверняка куда более непредсказуемы. Пусть каждый прохожий, идущий в магазин, на работу, в садик или школу, вспоминает, глядя на портрет, о своих огромных возможностях в этом мире. Мы можем многое: покорять вершины, открывать звёзды и менять мир своими руками».

… Во все времена и эпохи, на всех континентах женщина была и остаётся одним из главных источников вдохновения.  В наступившем 2026-м искренне пожелаем, чтобы этот наглядный образ белорусской женщины – космонавта вдохновлял и побуждал каждого из нас стремиться к новым целям, каждодневно верша обыкновенные рутинные земные дела, так или иначе меняющие нашу жизнь к лучшему.

Евгений ЛИТВИНОВИЧ

Popularity: 1%

Президент Беларуси Александр Лукашенко объявил 2026 год Годом белорусской женщины. Об этом глава государства заявил в своем новогоднем обращении к белорусскому народу.

«Мы чествуем наших матерей, жен и дочерей один день в году. Настало время отдать должное их особой роли в нашей жизни и объявить 2026 год Годом белорусской женщины. Ничего более совершенного, чем она, природой не создано! Будем беречь нашу женщину и свою землю, защищать свое будущее — семью, родных, близких и друзей от бед и невзгод», — сказал Александр Лукашенко.

«Пусть глазенки ваших малышей светятся радостью и дети не огорчают вас. Пусть наша женщина-труженица с улыбкой встречает своего мужчину, который служит ей опорой и защитой, — пожелал Президент в новогоднем обращении. — Крепкой вам любви — пленяющей и всепоглощающей, которая поможет совершать чудеса и невероятное! Без любви к женщине, девушке настоящей любви быть не может!».

Источник: БЕЛТА

Popularity: 1%

Президент Беларуси Александр Лукашенко подписал указ №1, которым 2026 год объявлен Годом белорусской женщины. Об этом БЕЛТА сообщили в пресс-службе белорусского лидера.

Документ принят в целях формирования национального образа женщины-труженицы, популяризации роли женщин в сохранении и развитии общества.

Правительству с участием облисполкомов, Минского горисполкома поручено разработать и утвердить республиканский план мероприятий по проведению в 2026 году Года белорусской женщины. Также правительство будет координировать деятельность государственных органов, других организаций по выполнению этого плана.

Указ вступает в силу после его официального опубликования.

Источник БелТА

Popularity: 1%