Проекты

Для жыхароў горада-спадарожніка мінулыя 12 месяцаў запомняцца мноствам добрых момантаў. Відавочна, шчасце найчасцей спрыяе актыўным і крэатыўным. І 2025 год не стаў у гэтым плане выключэннем. Нехта атрымліваў вялікі зарад у сямейным жыцці, іншыя ў працы або захапленнях дакраналіся да жыццёвых вяршынь. Згадаем і мы некалькіх жабінкаўцаў, каму год, які праз лічаныя гадзіны стане часткаю гісторыі, падараваў прыемныя ды вельмі запамінальныя імгненні.

Серабро з Паднябеснай

Сувязі нашага горада-спадарожніка з Кітаем, які нярэдка называюць Паднябеснай дзяржавай, мацнеюць і развіваюцца па многіх накірунках, найперш у навучанні ды культуры. Нездарма жабінкаўцы нярэдка звяраюць жыццё не толькі з еўрапейскім, але і кітайскім календаром (Мо таму і ведае кожны з нас пра набліжэнне года Вогненнага Каня?!). Аднак ёсць у нас і сувязі спартыўныя. Нядаўна гэта ў чарговы раз пацвердзіў Максім Рыбак.

Для Жабінкі даўно стала звыклым называцца сталіцай бокса. Максім – адзін з тых, хто сваімі частымі поспехамі на рынгу ўмацоўвае гэты паважаны “тытул” за родным горадам. Майстру скураной пальчаткі часам даводзіцца выступаць далёка ад роднага парога, абараняючы гонар не толькі раёна, вобласці, але і ўсёй краіны.

Вось і цяпер, напрыканцы 2025 года, юнак у складзе беларускай каманды выправіўся на поўнач Кітая. Там праходзіў міжнародны турнір по боксе сярод моладзі. Акрамя гаспадароў спаборніцтваў, у ім паўдзельнічалі спартсмены з Беларусі, Казахстана і Расіі, Таджыкістана, Узбекістана і Манголіі. У складзе нацыянальнай зборнай Рэспублікі Беларусь наш зямляк Максім Рыбак вельмі паспяхова выступіў у горадзе Харбін, і стаў сярэбраным прызёрам у вагавой катэгорыі да 71 кілаграма.

З радасцю далучаемся да віншаванняў у адрас жабінкаўскага спартсмена і яго трэнераў Юрыя Аўчыннікава і Яўгена Градаўляка. Жадаем Максіму і яго таварышам па камандзе і ў годзе, які надыходзіць, прадоўжыць і памножыць пераможныя традыцыі!

Пажаданні ад казачнай ўнучкі

Нельга ўявіць Новы год без Дзядулі Мароза і Снягурачкі. Яны заўсёды прыходзяць у добры час і выконваюць пажаданні, нават калі снегу няма і мароз не лютуе. Казачны дзед і яго ўнучка, што сёлета завіталі на галоўную гарадскую ёлку, аказаліся надзвычай таленавітымі. Незадоўга да першых удараў курантаў, якія павінны абвясціць пра змену гадоў, сустрэліся з Анастасіяй Прудзелюк. На гэты раз у дзяўчыны была выдатная роля: Насця ўпершыню стала галоўнай Снягуркай раённага фэсту і разам з Марозам Іванавічам, ролю якога выканаў Ілья Учаеў, дапамагла жыхарам горада-спадарожніка запаліць навагоднюю ялінку, а разам з ёй упусціць у Жабінку шчасце, радасць і добры настрой.

Адразу заўважым: наша Снягурачка нарадзілася зусім не за Палярным кругам, а ў аграгарадку Ленінскі. Яна выдатна спявае ў “Каларыце” ды “Скарбніцы”. Пасля заканчэння Брэсцкага музычнага каледжа імя Рыгора Шырмы дзяўчына стала дырыжорам акадэмічнага хору. Яна прызнаецца, што асабліва любіць сваю працу ў культуры, калі адбываюцца чароўныя ды непаўторныя святы – такія, як адкрыццё галоўнай ёлкі ў райцэнтры. Свае пажаданні Анастасія, вядома ж, Дзеду Марозу ўжо перадала, аднак расказваць пра іх не збіраецца, каб не сурочыць. У любым выпадку яны тычацца самых родных людзей. З дзяцінства ў Новы год яе вабіць шчодры навагодні карагод ды стол, за якім збіраюцца бацькі, Насця (яна ў шматдзетнай сям’і найстарэйшая), брат Вадзім ды сёстры Каця і Паліна.

Адразу бачна: наша Снягурачка – чалавек цёплы і ўсмешлівы, проста створаны для святаў. Усім-усім-усім яна жадае дабрабыту, каб кожны меў, як у песні пяецца, “харошых і добрых таварышаў”, а яшчэ – паболей магчымасцяў для падарожжаў па нашай цудоўнай планеце. Сама Анастасія часта і многа вандруе з сябрамі па роднай Беларусі. Адкрываць і ў сэрца запускаць родныя краявіды – галоўнае пажаданне жабінкаўскай Снягуркі на 2026 год, адрасаванае землякам.

Найлепшы падарунак у Новы год

Таццяна Семянюк працуе бухгалтарам на камбікормавым заводзе. Жанчына заўсёды на добрым рахунку на прадпрыемстве, і 2025 год прынёс ёй безліч прыемных хвілін, поспех ды павагу ад калег. Дый навагодняе свята не прыходзіць адно – яно адразу некалькі дарункаў нясе. Таццяна Вітальеўна і сама, нібыта шчодры падарунак. Гэта ж трэба было так умудрыцца ў апошні дзень года нарадзіцца!

Такі вось найлешы падарунак мама Наталля Іванаўна зрабіла сабе і мужу Віталю Мікалаевічу 31 снежня 1981 года. Заставаліся лічаныя гадзіны да свята, калі дзяўчынка абвясціла ўсяму свету пра свой радасны прыход. Скрутачак, абвязаны ружовай стужкаю, важыў крыху больш за тры з паловаю кіло, а рост у тагачаснай маленькай жыхаркі Ракітніцы быў усяго каля паўметра.

З тае пары ў Таццяны Вітальеўны воляй-няволяй склалася традыцыя. Штогод госці збіраюцца 31-га, але не для провадаў старога года, а каб павіншаваць гаспадыню дома з чарговым днём варэння. За сямейны стол сядаюць самыя блізкія людзі, якія прыязджаюць у такую чароўную ноч на вуліцу Лесапаркавую. У іх ліку – тата з мамай, муж Сяргей, які людзям дапамагае, працуючы ў МНС, сын Кірыл і дачка Вераніка, брат Таццяны Мікалай і яе сястра Марына з сем’ямі, мужавы бацькі Аляксандр Барысавіч і Зоя Васільеўна ды мужаў брат Ігар з сямействам, а яшчэ добрыя сябры – тыя, з кім прыемна сустрэць свята, бо гэта не простая змена каляндарных дат, але і гадоў, пражытых у шчасці побач з гэтымі выдатнымі людзьмі. Кожнаму з іх асобна Таццяна Семянюк гатова падараваць часцінку свайго свята, усім жадае здароўя, выканання пажаданняў і светлага міру ў кожны дом.

Трыумф на Міжнародным конкурсе

Запамінальным стане 2025 год і для Яўгеніі Зотавай. Ён, канечне, мінае, але пасля сябе пакідае прыемны музычны шлейф, прасякнуты духам перамогі. Дзяўчына, якую ў Жабінкаўскай дзіцячай школе мастацтваў называюць выключна “нашай зоркай”, напярэдадні Новага года прымае шматлікія віншаванні. І прычына самая найлепшая! Мяркуйце самі: зусім нядаўна Яўгенія пакарыла чарговую вяршыню – перамагла на Міжнародным конкурсе піяністаў “Royal bianca” (“Белы раяль”). Вялікая ўпартая праца прынесла поспех, да якога выпускніца Жабінкаўскай ДШМ ішла вось ужо не адзін год. Падчас выканання конкурснай праграмы яе рукі, як матылькі, літаральна ўзляталі над клавішамі і краналі іх з вялікай пяшчотай. У выніку выступленне юнай жабінкаўчанкі было ацэнена на выдатна. Яна нават узяла Гран-пры ў намінацыі “Сола з аркестрам”, а таксама атрымала спецыяльны прыз ад патрабавальнага журы.

Да такой цудоўнай перамогі дзяўчыну прывяла педагог Святлана Антановіч. Асаблівую падзяку заслужыла і яшчэ адна жанчына са светлым імем – мама Святлана Зотава. Святлана Іванаўна вельмі моцна звязана з музыкай. У дзіцячай школе мастацтваў яна кіруе народным аркестрам народных інструментаў настаўнікаў музычнай установы, дзе выхоўваецца вельмі шмат таленавітых дзяцей. Цяпер з вялізнай радасцю матуля падзяляе перамогу дачкі, для якой некалі адкрыла шлях у свет прыгожага.

Анатоль БЕНЗЯРУК, Наталля КАВЯРГОВІЧ

Фота Дзіяны МЕЛЬНІКАВАЙ і з архіва герояў

Popularity: 1%

У старых газетах ды кнігах, што выходзілі і сто, і дзвесце гадоў назад, нярэдка даводзілася сустракаць цікавыя згадкі пра Булькова. Прычым такіх паселішчаў па меншай меры пара. Рака Мухавец у гэтых мясцінах раней была мяжой паміж Брэсцкім і Кобрынскім паветамі, а зараз раздзяляе Жабінкаўскі і Брэсцкі раёны. І пры гэтым на левым (нашым) ды правым (суседскім) берагах існуюць два Булькова.

Гэтыя вёскі-цёзкі глядзяцца, нібы ў люстэрка, праз раку, якая павольна коціць свае воды ў накірунку Брэста, дзе ўпадае ў Заходні Буг. Яшчэ дадамо, што на старых картах паміж жабінкаўскім Бульковам і Задзерцю пазначаўся таксама фальварак Падбулькова. Тут 95 гадоў назад пабачыў свет вядомы жывапісец, заслужаны дзеяч мастацтваў Беларусі Іван Рэй (1930 – 2002), які ствараў сонечныя палотны з палескімі краявідамі і людзьмі, улюбёнымі ў гэты край.

Сустрэчы каля храма

Бываюць паселішчы, дзе старажытнасць блізка параднілася з сённяшнім днём. Булькова бясспрэчна адносіцца да такіх населеных пунктаў. Прыемна было адчуць, наколькі цікавяцца сваёй гісторыяй жыхары саражытнага сяла.

Мабыць, пагэтаму і спатканне вясковая стараста Алена Малахвей прызначыла ў гістарычным месцы.

– Сустрэнемся каля храма! – сказала яна.

Арыенцір быў выдатны, асабліва сярод густога туману, што літаральна схаваў вёску ў снежаньскі дзень, які зусім быў пазбаўлены снегу. Гэта ў XIХ стагоддзі, як пісалі этнографы, былі такія завеі ды снежань, што рух праз Булькова па старой Брэст-Маскоўскай дарозе (яе рэшткі і зараз бачныя) спыняўся надоўга, часам на тыдні! Цяпер ужо і не згадаеш, калі былі такія зімы , а сярод іх – моцныя маразы з вялікімі намётамі…

Царкву, названую ў гонар Успення Прасвятой Багародзіцы, мясцовы люд наведвае, каб памаліцца Богу, не менш за чатыры сотні гадоў. Храм узнік на рачным узбярэжжы, на моцным падмурку старадаўняй крэпасці, якая згадваецца ўжо ад пачатку XVII стагоддзя. З тае пары урочышча завецца Замчышчам, або Старым Замчыскам. Адсюль, як летапісцы калісь пісалі, некалі і пайшла булькоўская зямля. Пры гэтым некаторыя знаходкі сягаюць нават у дагістарычную эру. Уявіце сабе: калі праводзіліся работы ў Мухаўцы каля Булькова, аднойчы нават адшукалі рэбры… маманта! А яшчэ – свідраваную сякеру старажытнага чалавека. Знаходка з каменнага веку папоўніла багатыя сховішчы Брэсцкага абласнога краязнаўчага музея.

Настаяцель Свята-Успенскай царквы іерэй Пётр Дударчук ужо тузін гадоў на прыходзе. Акрамя таго, яму даручана ўзвядзенне храма-капліцы ў імя святой Валянціны Мінскай у аграгарадку Ракітніца. Гэтая адказная і высакародная справа вымагае шмат сіл, патрабуе дапамогі з боку прыхаджан. Пра іх айцец Пётр гаворыць наступнае:

– Людзі тут, як і паўсюль, розныя. На шчасце, ёсць сярод іх нямала з адкрытай, чыстай душой, гатовых дапамагчы нашаму храму і новай царкве, якая будуецца ў Ракітніцы (у гэтым буйным населеным пункце, дзе жывуць каля тысячы чалавек, ніколі раней не існавала ўласнага Дома Божага). Сярод такіх людзей хочацца назваць Ніну Васільеўну Астапук і Мікалая Аляксеевіча Грычыка. Ён хоць і адносна нядаўна пераехаў у Булькова, ды ўжо ўспрымае гэтае сяло як сваю часцінку. Не раз пра тое мы вялі даверлівыя размовы. Ну і, канечне, начале ўсіх добрых спраў стараста вёскі Алена Малахвей.

На тое Алена Сцяпанаўна запярэчыла: маўляў, мінуў зусім невялічкі тэрмін, як яна стала старастай, а таму галоўныя заслугі належаць яе папярэдніцы на гэтай пасадзе Ганне Дударчук.

Вось і вынікі падаспелі

На тое і канец года, каб падводзіць папярэднія вынікі. Ужо можна смела зазначыць: 2025-ы для Булькова і яго жыхароў выдаўся паспяховым і прыемным. Да слова, гэта тычыцца непасрэдна і самой старасты, бо пару месяцаў таму Алена Сцяпанаўна адсвяткавала ўласны залаты юбілей, а гэта ўздымае добры настрой, асабліва, калі побач родныя людзі.

Хоць Алена Малахвей і нарадзілася далёка адсюль у расійскай глыбінцы, ды лічыць сябе карэннай булькаўчанкай. Ёй было ўсяго дзесяць месяцаў, калі аэрапорт “Брэст” прыняў самы першы рэйс. На календары быў жнівень 1976 года. Сярод пасажыраў на борце самалёта, што ўпершыню праляцеў над Бульковам і прызямліўся на новай узлётна-пасадачнай паласе пад Брэстам, аказаліся не толькі Сцяпан Іванавіч і Тамара Міхайлаўна Шамайла, але і іх маленькая дачка Леначка. З таго часу гэтыя мясціны сталі для яе роднымі.

Да дзявятага класа яна вучылася ў Ракітніцкай школе, а затым у вучылішчы ў Маларыце, дзе набыла мноства навыкаў

– Працавала, вопыту набіралася, усяго патроху, бо адразу і не зразумееш, што ў жыцці спатрэбіцца, – расказвае Алена Сцяпанаўна.

Сапраўды, яна і кветкавод, і агародніну прафесійна вырошчвае, і згатаваць смачныя стравы можа, і за руль трактара здольная сесці… А яшчэ ніколі не забываецца людзям пасміхнуцца ды добрае слова ў іх адрас прамовіць. Столькі станоўчых якасцяў… і пры гэтым называе сябе… “лянівай”! Ды вось толькі аднавяскоўцы з гэтым не пагаджаюцца. Яны ж на ўласныя вочы бачаць, наколькі іх стараста адказная. А яна, у сваю чаргу, з прыемнасцю паведамляе пра дасягненні булькоўцаў. Алена Малахвей радуецца паляпшэнням, што прыходзяць у сельскае жыццё ў наш час.

– Усім хацелася, каб з’явіўся ў вёсцы асфальт, – прыгадвае суразмоўца, – і вось вясной-летам гэтага года ён быў пракладзены. За тое ёсць жаданне выказаць падзяку неабыякавым аднавяскоўцам. Яны не раз пісалі лісты, і іх просьбы былі пачутыя тымі, ад каго залежыць, каб жыццё на сяле наблізілася да гарадскога. Як вынік – добрая дарога кладзецца людзям пад ногі ды пад колы аўтамабіляў.

Цяпер жа ствараецца праект, каб цэнтралізавана правесці ў дамы вяскоўцаў пітную ваду, ачышчаную ад лішкаў жалеза.

У канцы 2025 года з’явілася ў вёсцы і яшчэ адна навацыя – фельчарска-акушэрскі пункт на колах. Перавагі ад мабільнага ФАПа абмяркоўвалі некалькі дзён.

– І да якіх прыйшлі высноў?

– Такі эксперымент, што праводзіўся ў нашым Булькове, прыйшоўся вяскоўцам даспадобы, – гаворыць стараста. – Лякарня на колах – зручная рэч, яе ўжо паспелі ацаніць тутэйшыя. Можна ціск памераць, сэрца паслухаць, аналізы здаць, звярнуцца па гінекалагічную дапрамогу, лекі набыць у аптэцы – увогуле, многае з таго, што патрэбна для прафілактыкі і лячэння. Навошта цяпер лішні раз пешшу ці на веласіпедзе дабірацца да Ракітніцкай амбулаторыі ўрача агульнай практыкі, калі можна дачакацца ФАП на колах у роднай вёсцы?

Гэтае пытанне адказу не патрабуе. А вось на свой калектыўны ліст, дасланы ў горад над Бугам, булькоўцы адказ чакаюць, бо ў сваім звароце ўзнімаюць чарговую важную для сябе праблему. Вёсцы яўна не хапае грамадскага транспарту, які мог бы дастаўляць жыхароў у Брэст і Жабінку. Балазе, Булькова размешчана прыкладна на аднолькавай адлегласці да раённага і абласнога цэнтраў.

Паміж мінулым і будучыняй

Кожны ведае, якое месца займае магазін у вёсцы. Загадчыца гандлёвай кропкі Галіна Аніскевіч вызначыла тое месца адразу:

– Нумар адзін і не ніжэй! Сюды нашы людзі прыходзяць не толькі, каб набыць нейкія прадукты, але і абмеркаваць вясковыя праблемы, расказаць пра ўсё, што набалела.

Крама размешчана адносна недалёка ад храма. Памерамі яна невялічкая, аднак асартымент задавальняе нават гараджан, якія ў летнюю пару нярэдка адпачываюць ў гэтых дзіўных мясцінах на мухавецкім узбярэжжы. Геаграфія наведвальнікаў, па словах Галіны Барысаўны, вельмі шырокая. Бываюць тут госці не толькі з Брэста, Гомеля і Гродна, але і з беларускай сталіцы, нават з Пецярбургу. І гэта пры тым, што хата, дзе месціцца крама, налічвае ўжо каля сотні гадоў. Падрабязней пра мінулае будынка дый усяго сяла стараста і прадаўшчыца параілі даведацца ў Віктара Гойнаша.

Віктар Міхайлавіч адчувае сапраўдную асалоду, калі расказвае пра булькоўскую даўніну. Тутэйшы краязнавец паказвае стары гасцінец і колішняе рэчышча Мухаўца, якое змяніла шлях. Па гэтай старадаўняй дарозе ў 1794 годзе рухаліся войскі генералаў Серакоўскага і Суворава, а ў вайну 1812 года ў Булькове спыняліся спачатку напалеонаўскія воіны, а затым кватэравала расійская армія адмірала Чычагава.

Аднак бульковец расказвае не толькі пра генералаў ды князёў. З асаблівым натхненнем распавядае ён і пра свой род: пра дзядоў (абодва былі Пятрамі) ды бабуль Аляксандру і Ганну. Тут і бацькі расказчыка нарадзіліся, і сам ён прыйшоў на свет, а таму для Віктара Гойнаша гэтая зямля блізкая і родная. Як аказалася, не толькі для яго. Жонка Наталія Аляксандраўна дадае:

– Яна, гэтая зямля, дае энергію, даруе выдатны настрой. Бывае, што пераначуеш у Брэсце, ды раптам так пачне у вёску цягнуць… Мо магніт нейкі?! Пратопіш тут печачку – нібыта жывыя лекі прымеш.

Пра адно толькі пашкадавалі і стараста, і Гойнашы, што праект “Взгляд” крыху спазніўся ў госці ў іх вёску, бо ў верасні пайшла з жыцця найстарэйшая булькаўчанка Ганна Васільеўна Шэйда. Баба Нюра набліжалася да свайго стагоддзя, аднак мела цудоўную памяць, рухавая была, у доўгі свой век працавала ў агародчыку. Пра яе нават перадачу на тэлебачанні здымалі, і ўсе здзіўляліся, наколькі моцная і мужная жанчына. Вось яна ў падрабязнасцях памятала, як спрадвеку жылі мясціны, дзе Мухавец павольна коціць воды…

Аднак на гэтым ўзбярэжжы і зараз жыццё бруяе, быццам нябачны, але надзейны мосцік перакінуты паміж мінулым і будучыняй. У гэтым можна лёгка пераканацца, калі адразу за вёскай патрапіць у вучэбна-развіваючы цэнтр “Парк Палянка”. Яго адміністратар Лізавета паведаміла, што цэнтр зараз расце, развіваецца для адпачынку дарослых і дзяцей. Для іх праводзяцца лазертагі, цімбілдзінгі ды іншыя забаўляльныя гульні, а цяпер будуецца яшчэ і абноўлены вяровачны гарадок. Усё гэта дапамагае падчас адпачынку ўзнімаць настрой гасцей, якія жадаюць адпачыць на гожым беразе Мухаўца. З гэтым цалкам згодны супрацоўнік вучэбна-развіваючага цэнтра Юрый Фядыніч. Юрый Феадосьевіч далучаецца да Лізавеціных слоў. А яны, тыя словы, усе прысвечаны святам, што вельмі хутка завітаюць не толькі ў “Парк Палянку”, але на ўсю нашу цудоўную планету. І мы таксама ўсім жадаем у Новы год і на Раство мець моцнае здароўе, мір, багацце і чароўнае каханне!

Анатоль БЕНЗЯРУК

Фота аўтара

АФІЦЫЙНАЯ НАЗВА — вёска Булькова (русск. Бульково).

МЕСЦАЗНАХОДЖАННЕ — Ракітніцкі сельсавет.

КААРДЫНАТЫ — 52°07′10″ пн. ш. 23°56′32″ у. д.

АДЛЕГЛАСЦЬ ДА ЖАБІНКІ — 16 кіламетраў.

ПЕРШАЯ ПІСЬМОВАЯ ЗГАДКА — 1583 год.

НАСЕЛЬНІЦТВА — 192 чалавекі (на 2025 год).

АФІЦЫЙНЫ СТАТУС — цэнтр праваслаўнага прыходу Свята-Успенскага храма (у 1896 – 1944 гадах і з 1990 года па сённяшні дзень).

БЫЛЫ СТАТУС — у XVII – XIХ стагоддзях складала Булькоўскае графства Масальскіх, а затым Ажароўскіх, у перыяд Расійскай імперыі вёска была цэнтрам асобнага сялянскага таварыства, у якое таксама ўваходзілі з 1862 года Задзерць і Зарэчча.

Popularity: 2%

На гэты раз праект “Взгляд” дазваляе ўважлівей прыглядзецца да вёскі Задзерць. У яе не зусім звычайная назва. Аднак яна шмат можа расказаць пра першапасяленцаў. Гэта бясспрэчна былі ўвішныя да працы людзі. Каб уладкаваць будучае паселішча, ім давялося спачатку пасекчы навокал дрэвы ды кустоўе, ачысціць зямлю, выкарчаваць (“здзерці”) ад пянёчкаў і затым ствараць палі. Толькі так можна было сярод палескай дрыгвы, дзе ў ХVIII стагоддзі ўзнікла Задзерць, расціць хлеб, садавіну, гародніну. Уявіце, як шмат патрабавалася намаганняў, каб сяляне маглі атрымаць добры ўраджай ды пракарміць свае сем’і. Вядома, з часам у вёсцы адбылося шмат зменаў. Нават тое, што спрадвеку тутэйшых звалі “задэрцамі”, памятаюць выключна старажылы. І ўсё ж галоўнае сучасныя жыхары Задзерці захавалі: тут па-ранейшаму жывуць працавітыя людзі.

Дзе здаўна прапісалася прыгажосць?

У гэтым не аднойчы давялося ўпэўніцца падчас падарожжа па вясковай вуліцы Цэнтральнай. Своеасаблівым гідам стала стараста Алена Трафімук. Найперш яна прапанавала завітаць у хату, дзе прапісалася прыгажосць.

І гэта вельмі трапнае вызначэнне. 77-гадовая Паўліна Марчук сустрэла нас у акружэнні шматлікіх рэчаў, вышытых і сатканых яе ўмелымі рукамі. Майстрыха нарадзілася ва Украіне, жыла з бацькамі на аддаленым хутары. Паўліна Рыгораўна расказвае, як у кастрычніку 1980 года “адкрыла новы свет” і стала “задэрцай”, калі з мужам Дзмітрыем перасялілася ў Беларусь. Тут яны атрымалі не толькі прытулак, але й працу ў мясцовай гаспадарцы.

І трэба зазначыць: вёска з першых дзён прыняла новых жыхароў. Як прыгадвае жанчына, людзей тады было шмат. Падворкаў вялікіх, заможных, дзе шчыравалі працавітыя людзі, налічвалася мноства. Адразу сэрца сагрэла ветлівасць тутэйшых:

– Прынялі нас яны хораша, нібыта сваіх, карэнных. Да каго не звернешся па дапамогу – кожны дапамагчы быў гатовы.

Марчукі прыехалі вялікай і дружнай сям’ёй. У ёй гадаваліся ажно сямёра дзяцей.

– З гадамі мая сям’я яшчэ большай стала. Былі ў нас з Дзмітрыем дочкі і сыны Таня, Рая, Наташа ды Галька, Сяргей, Коля ды Іван. А цяпер ужо я зусім багатая, бо маю ўнукаў ажно 18 ды праўнукаў 17! – вядзе свой радаводны падлік бабуля Паўліна, і бачна, які гонар адчувае, што такое багацце мае.

Паўліна Рыгораўна шмат гадоў адпрацавала на ферме. А калі час выпадаў, сядала ткаць або вышываць, бо з дзяцінства мела ў гэтым патрэбу. Захапленне народнай творчасцю перадалося ад бабулі Еўдакіі, што пражыла сто тры гады, да самага скону ўмела рабіць хараство і ўнучку гэтаму вучыла.

Цяпер ужо і сама Паўліна Рыгораўна даўно бабуля, а таму працягвае сямейныя традыцыі праз тыя вышытыя рушнікі, падушкі, абразы, створаныя з бісеру. Многія свае вырабы жанчына падаравала родным людзям з пажаданнем, каб жылі ў здароўі, шчасці і радасці.

Захацелася ў вёсцы жыць

Насупраць дома, дзе жыве Паўліна Рыгораўна, тры разы на тыдзень спыняецца аўталаўка. Так супала, што як толькі выйшлі за веснічкі Марчуковай хаты, якраз пад’ехала гандлёвая кропка на колах. На сяле гэта звыклае месца сустрэч. Вяскоўцы сабраліся, каб набыць тавары і тым часам падзяліцца навінамі. Калі заўважылі карэспандэнта, ахвотна і шчыра пахвалілі абслугоўванне. Маўляў, яно выдатна наладжана ў Задзерці, “у аўталаўцы ёсць усё, што трэба для народа, выбар шчодры – толькі грошы давай”. Адзінае хвалюе: захаванне аўтамабілістамі хуткаснага рэжыму, каб не імчаліся па населеным пункце машыны, бы шалёныя (асабліва летам, як прыязджае сюды больш дзяцей). Стараста Алена Трафімук ужо перадала ў Ракітніцкі сельвыканкам гэтае пажаданне аднавяскоўцаў.

Усе іх праблемы і пытанні Алена Яўгенаўна ўспрымае як свае. І працягваецца гэта вось ужо дзесяць гадоў – з таго часу, калі перасялілася з абласнога цэнтра ў Задзерць.

– Горад надакучыў, – прызнаецца вясковая стараста, – захацелася жыць ад яго далей. Выбірала сярод розных вёсак у блізкіх ад Брэста раёнах, а спынілася менавіта ў Задзерці. Населены пункт прывабіў цішынёй і магчымасцю праявіць сябе ў сельскай гаспадарцы.

Трэба сказаць, жаданне такое ў гараджанкі існавала. Каб мара стала яваю, быў набыты ўчастак, дзе можна было не толькі будавацца, але і разгарнуць сваю справу, якую і распачала з мужам Іванам Мікалаевічам.

Першапачаткова Алена Трафімук мела падтрымку ад тагачаснай старасты Марыі Мацкевіч. Калі некалькі гадоў таму Марыя Сямёнаўна сабралася на заслужаны адпачынак, дык прапанавала Алену Яўгенаўну ў старасты, а аднавяскоўцы тую прапанову ахвотна падтрымалі.

Час ідзе, прыносіць змены. Як зазначае стараста, адметным стаў мінулы год. Па-першае, дабротная асфальтаваная дарога злучыла Задзерць з Ракітніцай. У мінулым засталіся часы, калі было нязручна дабірацца з вёскі ў аграгарадок. А па-другое, непасрэдна па вуліцы Цэнтральнай “пракрочылі” новыя слупы і была ўсталявана сучасная лінія электраперадачы, што дазволіла наблізіць вяскоўцаў да гарадскіх дабротаў. Вядома, немалая заслуга ў гэтым мясцовых жыхароў і іх старасты. Яны не раз звярталіся да ўлад і цяпер удзячныя кіраўніцтву раёна за тыя змены, што літаральна на вачах адбыліся ў іх сяле.

У чаканні чароўных святаў

Таццяна Казека – адна з тых, хто зменам у роднай вёсцы шчыра радуецца. Задзерць для яе – малая радзіма. Адсюль паходзіць яе род, сюды праз гады маладая жанчына і вярнулася. Нездарма кажуць “Высока птушка лятае, ды на зямлю ўсё роўна сядае”. Гэтая прыказка цалкам пасуе Таццяне Мікалаеўне, якая проста свеціцца, калі весела расказвае пра сваё жыццё:

– Мяне вельмі прыцягвае праца на зямлі. Так-так, маё захапленне ў глебе закапанае. Столькі ўжо давялося зямелькі перабраць рукамі, каб вырасціць кветкі альбо бульбачку ды ўсяго рознага смачненькага, што да стала гасцям можна падаваць.

Таццяна расказвае пра перавагі для сябе вясковага ладу жыцця:

– Раней з мужам Мікалаем мы жылі ў Брэсце. Калі ў іншы свет пайшла матуля Пелагея Ульянаўна, вырашылі: не трэба дому пуставаць. Каб спадчына захавалася, вярнуліся сюды. Бачыце? Будуемся і робім пры гэтым усё па-сучаснаму.

Дзеля таго аказаліся вельмі запатрабаванымі сапраўды залатыя рукі гаспадара дома. Яго будаўнічыя ўменні даўно ацаніла не толькі жонка, але і суседзі, жыхары розных мясцін, дзе ведаюць Міколава майстэрства.

Сям’я ўжо пусціла ў Задзерці свае карані. Таццяна і Мікалай амаль аднагалосна сцвярджаюць:

– У горад заязджаем, і агульная думка хутка наведвае: “Як бы хутчэй дамоў вярнуцца!” І дом наш толькі тут, сярод працавітых людзей і выдатнай прыроды.

Сына Сямёна пасля трох класаў перавялі ў Ракітніцкую школу. Хлопчыку таксама вельмі падабаецца. Ён набыў сяброў, пачаў вучыцца ў музычнай школе іграць на гітары.

У хаце адчуваецца набліжэнне святаў. Ужо зіхаціць агеньчыкамі ялінка – сімвал Новага года і Раства Хрыстова, якія хутка завітаюць у госці да гэтай прыгожай сям’і. Не абмінуць святочныя дні і кожнага з нас. А мы наступным разам не праедзем міма вёскі Булькова – апошняй кропкі на карце нашага праекта.

Анатоль БЕНЗЯРУК

Фота аўтара

АФІЦЫЙНАЯ НАЗВА — вёска Задзерць (русск. Задерть).

МЕСЦАЗНАХОДЖАННЕ — Ракітніцкі сельсавет.

КААРДЫНАТЫ — 52°05′59″ пн. ш. 23°59′32″ у. д.

АДЛЕГЛАСЦЬ ДА ЖАБІНКІ — 14 кіламетраў.

ПЕРШАЯ ПІСЬМОВАЯ ЗГАДКА — 1794 год.

НАСЕЛЬНІЦТВА — 50 чалавек (на 2025 год).

Popularity: 2%

Наш журналісцкі праект ужо бываў у Буснях, наведваў “Взгляд” і вёску Стрыганец, а зараз на маршруце – Стрыганецкія Бусні. Ужо назвы падказваюць: відавочна, паміж гэтымі паселішчамі існуе пэўная сувязь. Хоць Стрыганецкія Бусні і маюць самую доўгую назву сярод населеных пунктаў Жабінкаўшчыны, ды з’яўляюцца адным з найменшых па колькасці жыхароў у Ракітніцкім сельсавеце ды самым маладым паселішчам. Час, калі людзі пачалі набываць тут надзелы, прыпадае на памежжа ХІХ і ХХ стагоддзяў.

Кожны раз, калі даводзіцца праязджаць дарогаю на Старое Сяло і бачыць указальнік, што зусім блізка Стрыганецкія Бусні, воляй-няволяй згадваеш: гэта не простая кропка на карце, а малая радзіма маіх дзядоў-прадзедаў, дзе прыйшоў на свет бацька Расціслаў Мацвеевіч. Да яго звярнуўся, каб прыгадаў, як жылі людзі на гэтай зямлі.

Наканавана быць летапісцам

Не толькі вялікія гарады, але і маленькія вёскі часам атрымоўваюць шчасце займець сваіх летапісцаў – тых, хто ўвесь век адданы роднай зямлі, што дала ім жыццё.

Пісьменнік і журналіст Расціслаў Бензярук нарадзіўся ў гэтых мясцінах, якія называе “акрайцам” Стрыганца, каб стаць для іх сапраўдным летапісцам. Ён ужо размяняў дзявяты дзясятак і ўвесь гэты час не стамляецца выказваць пашану сваёй малой радзіме.

– Доўга, вельмі доўга я не ў сіле быў уцяміць, чаму столькі жыву на зямлі, – гаворыць Расціслаў Мацвеевіч. – Пакуль не прыйшло ўсведамленне, што сам я пастаянна выконваю ролю летапісца майго роднага кута. Дужа захацелася паверыць, што для гэтай мэты Бог затрымлівае мяне на гэтым свеце.

У памяць і гонар роднага паселішча, заўважае старэйшы нараджэнец гэтых мясцін, з часам напісаліся аповесць “З посахам у дарогу”, шматлікія вершы, у тым ліку “Жыццё размотвае гадоў клубок”, і нават вялікі раман, дзе героямі сталі вядомыя Расціславу Бензеруку з дзяцінства мясціны і людзі.

Пісьменнік-расказчык прыгадвае гісторыю пра роднае паселішча, што перадавалася з пакалення ў пакаленне, як легенда. Казалі, гэтыя землі калісь належалі маладому панічу. Той захапляўся жанчынамі ды картамі. Апошнія і змусілі гульца закласці сваю зямлю ў Сялянскім банку. Марыў адыграцца, ды не спраўдзілася – азарт зрабіў банкротам. Вымушаны быў пакінуць распіску, што банк мае поўнае права распараджацца панскаю зямлёю, а сам назаўжды з’ехаў у Варшаву. У банку, своечасова не атрымаўшы аплату па вэксалях, вырашылі прадаваць зямлю. Канечне, знайсці такога багатага чалавека, каб купіў увесь надзел, не ўдалося, таму сталі прадаваць па частках. Якраз былі часы Сталыпінскай зямельнай рэформы, якая заклікала дбайных гаспадароў перасяляцца на хутары.

Некаторыя сяляне вёскі Бусні пазычылі ў банку грошы і набылі сабе ўчасткі, падаўжаючы і без таго доўгі Стрыганец. Новыя стрыганчукі (а іх прынялі адразу і прызналі) утварылі сваю Галоўную (і адзіную!) вуліцу. У хуткасці збудавалі на ёй амаль два дзясяткі хат. Такім чынам, побач аказалася шмат родзічаў і аднафамільцаў.

Расціслаў Мацвеевіч з настальгіяй прыгадвае былых аднавяскоўцаў, быццам запрашае прайсціся па той Галоўнай вуліцы яго дзяцінства.

Надзелы ў паселішчы выдзяляліся калісьці з захаду на ўсход. Гэтак сяліліся Крыўцы, тры сям’і Пратасюкоў (нашы родныя і іх сваякі), за імі – Дземенюкі і вялікі разгалінаваны род Дубінаў, а затым – Андраюкі, браты Макарукі, завяршала вёску сяліба Магіркаў.

Усе жылі ў мірнай працы. Галоўным выпрабаваннем стала вайна, якая нарабіла бяды: на фронце загінуў, вызваляючы Польшчу, гвардыі радавы Мацвей Бензярук, а ў роднай вёсцы быў расстраляны немцамі Раман Магірка, у якога акупанты адшукалі ў хляве вінтоўку, знойдзеную ў лесе ў першыя дні ліхалецця.

падраздзел Ад нараджэння мілы сэрцу край

– Мясціны, дзе праходзіла маленства, мне здаваліся вельмі гожымі, – працягвае свой расповед пісьменнік-летапісец. – Усё наваколле я абхадзіў з пастушковым кійком, кожнае ўрочышча ведаў пайменна, і для мяне яны сваёй прывабнасці не згубілі дасюль. Бо дзе яшчэ стрэнеш такі Выган, такі Савінец, як у нас?!

Як літаратару і фалькларысту Расціславу Бензеруку вельмі хочацца, каб і надалей у людской памяці захоўваліся назвы стрыганецкіх урочышчаў Тама, Недзіны Карчы, Кружок.

Грэюць слых апошняга нараджэнца Стрыганецкіх Буснёў таксама назвы палёў Залужжа ды Падрэчча, а паміж імі, памятаецца, існавала вельмі тонкая палоска сенакосу, якая так і звалася – Шыя. Былі яшчэ лугі Лонкі ды лясок Асіна, дарогі Гліна і Гасцінец, а таксама ўрочышчы пана Амерыканца і Лександра (з націскам на апошнім складзе). Хто былі тыя Амерыканец ды Аляксандр, што “падаравалі” свае мянушку і імя надзелам стрыганецкай зямлі, ужо ніхто і не згадае…

Усе гэтыя назвы, нібыта сабраўшы ў жменьку, пісьменнік аднойчы склаў і занатаваў у вершах “Прызнанне”, “Роднай зямлі” і “Песня вернасці”. Для малой радзімы, мілай ад нараджэння, у паэта знайшліся самыя чулыя, пранікнёныя рыфмы.

Гэтыя мясціны сёння не пазнаць

Паселішчы, як і людзі, маюць сваю біяграфію. Народжаны ў 1901 годзе населены пункт захоўваў сваё імя да канца 1980-х. Усё пачало моцна мяняцца, літаральна на вачах, яшчэ з шасцідзясятых гадоў мінулага стагоддзя.

У тыя часы маладыя людзі пасля атрымання сярэдняй адукацыі пакідалі паселішча, з’язджалі ў Жабінку, Брэст, Кобрын, а то і да сталіцы дацягнуцца маглі, так што гэтая частка Стрыганца стала мялець, як ручай у спёку. Паселішча абязлюдзела, а затым аддзялілася ад астатняй вёскі. Тады і надалі “акрайцу” новы статус – хутар Стрыганецкія Бусні.

Змены, уласцівыя сучаснасці, бачныя адразу, калі трапляеш сюды. Апошні жыхар Анатоль Дубіна, які нарадзіўся ў гэтым паселішчы, памёр амаль дваццаць гадоў таму. Тыя нешматлікія сённяшнія жыльцы – прышлыя, галоўным чынам з Брэста. Хат усё меней – на іх месцы будуюць сучасныя добраўпарадкаваныя катэджы.

Стараста Стрыганца і Стрыганецкіх Буснёў Ірына Ярац гаворыць, што ў паселішчы налічваецца ўсяго чатыры сядзібы, але ўчасткі пакрысе забудоўваюцца. Афіцыйна жыхароў налічваецца толькі пяцёра чалавек. Канечне, у выхадныя дні ды ў летні перыяд іх становіцца прыкметна больш, калі прыязджаюць гарадскія жыхары і часова становяцца вясковымі. Усё ж свежае паветра спрыяе адпачынку.

Радуе і тое, што тут развіваецца прадпрымальніцтва, прынамсі, вялікі ўчастак пры ўездзе ў Стрыганецкія Бусні засаджаны буякамі.

– Ёсць і яблыневы сад, дзе вырошчваюць вельмі экалагічна чыстыя плады, – гаворыць Ірына Сямёнаўна.

Цяпер час прыйшоў развітацца з населеным пунктам, народжаным амаль 125 гадоў таму, каб пазнаёміцца з вёскай з дзіўнай назвай Задзерць.

Ёсць у раёне Залуззе, якое ўзнікла за лугам. Існуюць Замошаны, збудаваныя за мохавым балотам. А што азначае Задзерць і як жывуць у ім жыхары, праект “Взгляд” таксама хутка раскажа.

Анатоль БЕНЗЯРУК

Фота аўтара

Больше новостей о своем районе и городе Жабинка можно найти в нашем Телеграм-канале по ссылке https://t.me/zhabinka_actualna

Копирование и использование полных материалов запрещено, частичное цитирование возможно только при условии гиперссылки на сайт zhabinka.by. Гиперссылка должна размещаться непосредственно в тексте, воспроизводящем оригинальный материал zhabinka.by.

Popularity: 1%

Лістапад застаў праект “Взгляд” зноў у дарозе. На чарзе – вёска Стрыганец, і гэта не простая кропка на карце, а вельмі блізкая для мяне зямля, скуль паходзіць бацькоўскі род. Таму і сустрэчы, што адбываліся ў вандроўцы, адзначаліся асаблівай цеплынёй і дабрынёй. Некалі стрыганчукі бачылі вайсковыя паходы, у тым ліку знакамітага Аляксандра Суворава і шматлікай напалеонаўскай арміі. А цяпер тут жывуць выключна ветлівыя мірныя людзі, звязаныя з працай, прысвечанай роднай зямлі.

Іх вёска існуе вось ужо не адно стагоддзе паблізу ўзбярэжжа рэчкі Асіпоўкі. І пры гэтым паселішча выглядае надзвычай сучасным, дзе шмат дамоў не толькі звонку, але і знутры ўтрымліваюць выразныя прыкметы сённяшняга “прасунутага” веку, дзе сельскім жыхарам даступны вельмі многія даброты – тое, чым раней маглі карыстацца толькі гараджане.

Пра гаючую зямлю, што адвяла бяду

Стрыганец для старасты вёскі Ірыны Ярац у 1988 годзе стаў другой радзімай, а стрыганчукі – блізкімі людзьмі. Ірына Сямёнаўна прыйшла на свет у Сітніцкім Двары, на Лунінеччыне. Там бы і век свой пражыла, каб не выбухнула чарнобыльская злыбяда. Урачы параілі жанчыне і яе мужу Васілю Васільевічу, каб уратаваць здароўе дзяцей, асабліва старэйшай Наталіі, вывезці іх у чыстую зону – жабінкаўскі край. І о цуд! Адразу – нават лекаў не спатрэбілася – васьмігадовая Наташа стала здаравець. Сапраўды, нібыта гаючая зямля адвяла чорную бяду. Мабыць, тое, што дзяўчынка перажыла ў дзяцінстве, паўплывала і на яе далейшы лёс: Наталія, як вырасла, звязала яго з медыцынай, дапамагае людзям, якім хвароба перашкаджае жыць.

Сярэдняя дачка Аляксандра знайшла сябе ў гандлі, працуе ў мясцовай краме (з ёю нам яшчэ давядзецца сустрэцца, бо магазін на сяле – выдатнае месца для сустрэч, куды людзі прыходзяць не толькі, каб набыць розныя пакупкі, але і даведацца пра апошнія вясковыя навіны). Звычайна Аляксандру Васільеўну ў сям’і завуць пявучым імем Алеся. Так да яе звяртаюцца і аднавяскоўцы.

А вось наймалодшая дачка Святлана вырашыла ўслед за мужам пераехаць у абласны цэнтр, дзе шые жаночае адзенне. Такім чынам, усе тры сястры знайшлі сябе ў жыцці і кожная, як матуля, карысная людзям.

Ну, і вядома, дочкі ўжо пяць разоў “прысвоілі” маме пачэснае званне бабулі. Тая гаворыць з гонарам:

– Унукі мае, Алесевы сыны, Кірыл, Дзяніс і Дзмітрый – высокія, мажныя хлопцы, як дубочкі. Уваходзяць у памяшканне – прыгінаюцца, каб галовамі не ўдарыцца. Мяне абдымаюць, а на сэрцы, ведаеце, так заўсёды цёпла становіцца.

Радуюць і Наташыны дочкі Ганна ды Вікторыя. Род мае свой працяг ужо і ў праўнуку Уладзіку, якому споўніўся год і два месяцы.

– Вёска расце, бы на дражджах, – гаворыць стараста. – Нямала дамоў і надзелаў набываюць выхадцы з Брэста. Людзі актыўна будуюцца. Цяпер у вёсцы 114 гаспадарак. Калі нешта патрабуецца, Ракітніцкі сельвыканкам заўсёды ідзе нам насустрач.

Падчас школьных канікул (і не толькі летніх) у вёсцы прыкметна становіцца больш дзяцей. Вядома, нашчадкі стрыганчукоў вяртаюцца з гарадоў, нават са сталіцы. Было б добра, на думку старасты, каб для маленькіх гарэзаў у канцы Стрыганца ўзнікла дзіцячая пляцоўка. Гэта будзе карысна для іх бяспекі, прынясе масу радасці юным жыхарам старога сяла і яе гасцям.

Месца сустрэчы змяніць нельга

Аграгарадок Ракітніца і вёска Стрыганец – як брат з сястрою: толькі нешырокі раўчук аддзяляе населеныя пункты, таму не паспееш выехаць з аднаго, як трапляеш у другі. Нават галоўныя вуліцы абодвух паселішчаў ствараюць працяглую дарогу ў шэсць кіламетраў. А паміж людзьмі ўвогуле цяжка правесці нейкія межы. Яны з веку ў век радніліся, многія сем’і маюць агульныя вытокі.

Як нярэдка бывае, любімым месцам сустрэч для стрыганчукоў з’яўляецца мясцовая крама, дзе кожнага пакупніка з ласкавай усмешкай сустракае прадавец Аляксандра Чучко. Ужо больш за чвэрць веку яна абслугоўвае землякоў.

– Яны ў мяне усе, як свае, – гаворыць Аляксандра Васільеўна. – Так-так, тут усе мае блізкія людзі. Неяк мне нават прапанавалі перайсці на працу ў Ракітніцу, дзе маю жыллё, ды так да гэтага месца і людзей прыкіпела, што адмовілася. Стрыганец – частка мяне. Як гэтую вёску і працу ў ёй змагу пакінуць?

Тым больш, што пару гадоў таму ў стрыганецкай краме адбыўся шыкоўны рамонт. Пра гэта Аляксандра Чучко гаворыць з асаблівым задавальненнем ды ўдзячнасцю да мясцовых улад. Каб абноўлены “Родны кут” расчыніў дзверы перад наведвальнікамі, як сапраўдны штаб рамонтных работ, актыўна працаваў вясковы чат. У ім стрыганчукі штодня бачылі фотасправаздачы, а ў іх – сведчанні таго, што ўжо зроблена, як справы рухаюцца… І якую ж радасць мелі тутэйшыя жыхары ў сонечны лютаўскі дзень 2023 года, калі ўрачыста з удзелам раённага і абласнога кіраўніцтва свае дзверы расчыніла крама ў Стрыганцы. Такі выдатны падарунак аказаўся даспадобы людзям усіх узростаў, асабліва пажылым. Калі людзям залатога веку бывае цяжка дайсці да магазіна, Аляксандра Васільеўна развозіць ім харчовыя і прамысловыя тавары. Усё, што вясковаму жыхару патрэбна, ёсць у асартыменце, а калі ў нечым узнікае патрэба, стрыганчукі ведаюць: хутка ўсё даставяць па заказе з Брэсцкай гандлёвай міжраённай базы.

“Родны кут” не абмінаюць ні малыя, ні старыя. Тут спаткаліся з маленькім Мікіткам і яго бабуляй Светай. Абслугоўваючы іх, Аляксандра Чучко заўважыла:

– Час ідзе, нават бяжыць, а дзеці на вачах вырастаюць. Нядаўна Мікіта быў сапраўды “ручным”, а цяпер, гляньце, такі жвавы, няўседлівы, бабуля з дзядулем за ім дабегчы не могуць у ягоныя тры хлапечыя гады.

Сярод пакупнікоў сустрэлі, між іншым, 85-гадовую Галіну Паўлаўну Касьянчук. І гэтае спатканне, што пачалося ў краме, мела працяг у яе хаце.

Госцю з дарогі – ходнікі пад ногі

Галіну Паўлаўну мы шукалі невыпадкова, бо стрыганчукі далі ёй характарыстыку як чалавеку, што “жыве ў вёсцы доўга ды ведае шмат”. Аднак непасрэдна ў хаце яе спачатку знайсці не атрымалася. Было няцяжка дапусціць, што старажыл вырашыла пайсці ў краму. Так і аказалася.

Размова атрымалася душэўная. Увесь час у вачах адной са старэйшых жыхарак Стрыганца прамянелі гарэзлівыя агеньчыкі. Хоць і папрацаваць ёй давялося няпроста (усё ж, як кажа, яна доўга кароў даіла, а гэтую працу лёгкай не назавеш), Галіна Касьянчук і ў свае восемдзесят пяць – чалавек вельмі пазітыўны, з агеньчыкам. Над такімі, кажуць, час улады не мае. У яе хаце надзвычай цёпла і ўтульна. Паўсюль прыбрана, на падлозе – даматканыя ходнікі.

– Самі ткалі? – пытаюся.

– Не, ходнікі не ўмею. Як замуж пайшла за свайго Станіслава (звалі яго звычайна Стахам), гэта мне свякроў Пелагея Пятроўна падаравала, села за станок ды зрабіла маладым у падарунак. А вось вышываты я магла, – распавядае народная ўмеліца. – Маладыя ж вышываты не ўмеюць, а мае вырабы і зараз харошыя.

А калі пахваліў яе ўмельства, прыгадала, што калісь пра яе як майстрыху пісала “Сельская праўда” і засмяялася:

– Ой, і ўзнялі мне настрой! Радая, што прыйшлі. Раней жа на кожнай карточцы былі ў мяне рушнікі. Сем класаў кончыла, начытаная. Я ж сама дошла до гэтай навукі, як шыць, як жыць…

Жыццё тое амаль 55 гадоў звязана са Стрыганцам, куды пераехала ўслед за мужам на велікодным тыдні 1971 года. З дапамогай маці Станіслаў набыў хату, дзе ў сям’і нарадзіліся сын Віктар ды дочкі Ліда і Таццяна.

Не менш багаты род у яшчэ аднаго старажыла – Надзеі Андрэеўны Крупко, якая ў самым канцы мінулага года адсвяткавала сваё 85-годдзе. Калі яна нарадзілася, у Заходняй Беларусі толькі-толькі ўсталявалася Савецкая ўлада, а неўзабаве і вайна прыйшла.

– Трохі ліхалецце памятаю, – гаворыць жанчына, – як самалёты ляцелі, а мы, цікаўныя, на іх глядзелі. Яшчэ не зналі, што яны бяду нясуць. Гудзелі высока, як чорныя птушкі.

А бацькі ўжо бяду адчувалі. Сыноў і дачок у Андрэя Купрыянавіча і Феадосіі Раманаўны (яна са Стэльмашукоў паходзіла) было пяцёра. Мама ў схрон усіх дзяцей цягнула, а дачушка трымала зусім маленькага браціка Паўла. Ратаваліся, як маглі, ад тых “птушак”. Як адгрымела вайна, Надзея скончыла сямігодку ў Рагозне, хацела і далей вучыцца, ды матуля раптам захварэла. 1957 год прынёс дзве трызны: вясной мамы не стала, а восенню пахавалі і бабулю. Давялося дзяўчыне дапамагаць па гаспадарцы, узяць на сябе няпростыя жаночыя справы.

Так працягвалася, пакуль, як прыгадвае Надзея Андрэеўна, не здарыліся змены:

– Прыйшоў Кужко Васіль і ўзяў мяне замуж.

Муж быў старэйшым па ўзросце, вайну прайшоў, ордэн Славы заслужыў, баявыя медалі атрымаў.

– Душа ў душу жылі?

– Ну, звычайна жылі, – удакладніла жанчына, хоць адчувалася, што “звычайна” ў яе вуснах – гэта і ёсць хораша і душэўна.

Жыццё сваё Надзея Крупко прысвяціла працы і родным людзям. Каля 35 гадоў яна шчыравала ў сельскай гаспадарцы, была і ў паляводстве, і ў жывёлагадоўлі. За тое мела мноства ўзнагарод, нават на Выставе дасягненняў народнай гаспадаркі ў Маскве пабывала, куды родны калгас выпраўляў найлепшых працаўнікоў.

А ўся багатая гісторыя стрыганецкай сям’і ўвасоблена ў шматлікіх чорна-белых і каляровых фота, якія зберагае жанчына залатога веку з сярэбранымі валасамі. Як самы каштоўны падарунак у прыгожай хаце Надзеі Андрэеўны беражліва захоўваюцца фотаздымкі ўсіх яе родных. На адным з іх, у сасновым бары, наймалодшы прадстаўнік сям’і Лёва радуецца вялізнаму грыбу, знойдзенаму ў лесе.

Бабуля пазірае на падарунак, атрыманы ад дзяцей, унукаў, праўнукаў, ды разважліва гаворыць:

– Цяпер ужо з кіёчкамі рухаюся, а родныя мае для мяне найлепшая падтрымка. Я змянілася, і вёска змены перажывае. Шкадую, што многія, каго памятаю, пайшлі ў іншы свет. А цяпер маладыя на змену ідуць, ёсць сярод іх нямала кемлівых, разумных, працавітых.

На такой пазітыўнай ноце мы развіталіся са старажылам вёскі Стрыганец, каб працягнуць сваё падарожжа па населеных пунктах Ракітніцкага сельсавета. У ім яшчэ засталіся цікавыя кропкі на карце, дзе чакаюць журналісцкі праект “Взгляд”.

Анатоль БЕНЗЯРУК

Фота аўтара

АФІЦЫЙНАЯ НАЗВА — вёска Стрыганец (русск. Стриганец).

МЕСЦАЗНАХОДЖАННЕ — Ракітніцкі сельсавет.

КААРДЫНАТЫ — 52°07′07″ пн. ш. 24°01′34″ у. д.

АДЛЕГЛАСЦЬ ДА ЖАБІНКІ — 15 кіламетраў.

ПЕРШАЯ ПІСЬМОВАЯ ЗГАДКА — 1772 год.

НАСЕЛЬНІЦТВА — 253 чалавекі (на 2025 год).

БЫЛЫ СТАТУС — у перыяд Расійскай імперыі вёска была цэнтрам асобнага сялянскага таварыства, пасля ўваходжання ў склад Беларускай ССР створаны Стрыганецкі сельсавет (існаваў у 1940 – 1961 гадах).

Popularity: 2%

Працягваем знаёмства з аграгарадком Ракітніца, які гасцінна нас сустракае зноў. Два тыдні таму мы пачалі праект “Взгляд” з наведвання дзіцячага сада, дзе працуе намеснікам загадчыка Алёна Ларыёнава – стараста аграгарадка Ракітніца. Гэтым разам завіталі з самай раніцы ў Ракітніцкую сярэднюю школу, якая гожа выглядае пасля капітальнага рамонту, што адбыўся ў 2023 годзе, і знешне, і ўнутры нагадвае зараз гарадскую навучальную ўстанову. Да будынка цяпер вядзе новае асфальтавае пакрыццё, тэрыторыя вакол школы добраўпарадкавана – працуй, вучыся і радуйся!

Абноўленая школа – новыя магчымасці

З абнаўленняў пасля рамонту мы і пачалі гаворку з дырэктарам Ракітніцкай школы Жаннай Прыхожка. Жанна Пятроўна расказала, што будынак установы проста пераўвасобіўся пасля тых змяненняў, якія былі запатрабаваны часам. Фасад школы пасля капітальнага рамонту заззяў новымі фарбамі, была праведзена цеплавая рэабілітацыя будынка, капітальны рамонт харчаблока, спартыўнай залы, кабінета абслуговай працы для дзяўчынак, кабінета хіміі і лабаранцкай.

– У кабінеце хіміі памянялі напольнае пакрыццё, дзверы, пафарбавалі сцены, падвялі гарачую ваду, – распавядае кіраўнік установы. – Кабінет абслуговай працы цяпер аснашчаны швейнымі машынамі і абсталяваннем для заняткаў кулінарыяй, але найбольш змянілася спартыўная зала, дзе замянілі аконныя блокі, дзверы, усталявалі сучаснае асвятленне, пафарбавалі сцены – усё тут радуе вока.

Заглядваем у спартзалу, каб пабачыць усе тыя змены, пра якія гаварыла Жанна Пятроўна. Так і ёсць: усё сучаснае, падлога нібыта толькі ўчора пафарбавана, аж блішчыць на сонцы, якое ласкава заглядвае ў новыя вокны. Дзеці пад кіраўніцтвам настаўніка фізічнай культуры Віктара Цікумса гуляюць у валейбол.

– Весялей, рухавей, хутчэй! – падбадзёрвае ігракоў Віктар Айгаравіч. – Нам гонар школы абараняць на спаборніцтвах па валейболе і лёгкай атлетыцы.

Як заўважае дырэктар школы, фізкультурна-аздараўленчая работа ў іх установе наладжана на вышэйшым узроўні, працуюць аб’яднанні для заняткаў футболам, валейболам. Юныя ракітчукі Ганна Вырва, Ангеліна Фурс, Ганна Сідарук, Дар’я Прыка, Мацвей Штоп, Васіль Дранец не раз узнімаліся на п’едэстал як пераможцы розных спартыўных спаборніцтваў, у тым ліку абласных і рэспубліканскіх.

Ганарыцца Ракітніцкая школа і сваімі выпускнікамі-медалістамі Іванам Капкіным, Кацярынай Коўч, Святланай Гомза, Аленай Ігнацюк, Веранікай Целянкевіч, Віталем Астраухам, Ганнай Сідарук ды іншымі.

Сёння ў роднай установе настаўнічаюць былыя выпускнікі Іна Самасюк, Віктар Цікумс, Вольга Пупчык, Алена Зінчук, Марыя Вячорка, перадаючы свае веды дзецям, вопыт – калегам.

Растуць з “Растком”

– У ходзе падрыхтоўкі да раённых “Дажынак”, якія адбыліся ў Ракітніцы ў мінулым годзе, быў мадэрнізаваны кабінет фізікі, сантэхніка ўва ўсёй школе заменена на новую, устаноўлена бетонная агароджа вакол тэрыторыі ўстановы, – працягвае расповед дырэктар школы Жанна Прыхожка.

Усе гэтыя цудоўныя змены ў поўнай меры ацанілі 254 навучэнцы Ракітніцкай сярэдняй школы. Мяне асабіста ўразіла і колькасць вучняў сельскай школы, і тое, што ў некаторых паралелях па два класы: “А” і “Б”, у тым ліку і першых.

– Сёлета ў нас 29 першакласнікаў і восем адзінаццацікласнікаў, з шасці леташніх выпускнікоў пяцёра паступілі і вучацца ў ВНУ. У дзясятым і адзінаццатым класах арганізавана работа аграрных груп. Ужо 20 гадоў на базе Ракітніцкай сярэдняй школы працуе школьнае лясніцтва “Расток”, якое ўзначальвае настаўнік хіміі і біялогіі Святлана Вячорка, – працягвае расповед Жанна Пятроўна. – Другі год запар на асенніх канікулах у Пятровіцкім лясніцтве працуе студатрад, створаны з вучняў нашай школы, якія займаюцца ў “Растку”.

Тут да месца прыгадаць, што ў Ракітніцкім дзіцячым садзе летась урачыста адкрылася група экалагічнага накірунку “Лесавічкі”, а сёлета тыя падрослыя “лесавічкі” прыйшлі ў першы клас Ракітніцкай школы, дзе будуць расці разам з “Растком”.

А напярэдадні Дня работінікаў сельскай гаспадаркі і перапрацоўчай прамысловасці выхаванцы Ракітніцкага дзіцячага сада стварылі насценгазету пра дзейнасць мясцовага ААТ “Ракітніца” і падарылі яе кіраўніку сельгаспрадпрыемства Міхаілу Чыруку.

Месца сустрэч і натхнення

Пад адным дахам у Ракітніцы знаходзяцца сельскі Дом культуры, сельская бібліятэка, філіял Ленінскай музычнай школы, аддзяленне “Беларусбанка”…

Заглядваем у храм кніг. Яго гаспадыня – загадчыца Ракітніцкай сельскай бібліятэкі Надзея Давідзюк – вельмі рада гасцям.

– Мы вельмі цесна супрацоўнічаем з мясцовай школай, арганізуючы для дзяцей мерапрыемствы патрыятычнай, экалагічнай, краязнаўчай накіраванасці, – расказвае Надзея Антонаўна. – У год 80-годдзя Вялікай Перамогі ў нас дзейнічае тэматычная выстава, карыстаецца папулярнасцю ў чытачоў краязнаўчы даведнік “Памятнікі і абеліскі роднага краю”, створаны аддзелам бібліятэчнага маркетынгу Жабінкаўскай цэнтралізаванай бібліятэчнай сістэмы. Вялікі інтарэс у нашых чытачоў выклікае выстава “Мой гонар – мае землякі”. Дзеці часта бяруць пачытаць кнігі нашага земляка Расціслава Бензерука, дарослыя – яго сына Анатоля Бензерука, паэтаў Івана Дацкевіча і Васіля Гадулькі.

Надзея Давідзюк бачыць сваю жыццёвую місію ў папулярызацыі кнігі, у тым, каб захапіць дзяцей чытаннем, улюбіць у папяровыя выданні. Надзея Антонаўна дзеліцца, што ніколі не пыліцца на паліцы і наша раённая газета “Жабінка актуальна” – яна ўвесь час на руках. Асаблівым попытам карыстаюцца нумары раёнкі, у якіх распавядаецца пра ракітчукоў, што не дзіўна: цікава ж пачытаць пра герояў жніва, дасягненні мясцовай гаспадаркі, пра суседзяў ды знаёмых.

Вечары-партрэты, вясковыя пасядзелкі, тэматычныя вечарыны, духоўныя гутаркі з айцом Пятром – настаяцелем Свята-Успенскага храма вёскі Булькова – далёка не ўвесь пералік форм работы бібліятэкара Надзеі Давідзюк.

– Для выхаванцаў школьных лагераў заўсёды прадумваю двухгадзінную пазнавальна-забаўляльную праграму, і час, паверце, ляціць незаўважна, – дзеліцца Надзея Антонаўна. – Дзеці – самыя доўгачаканыя госці ў нашым храме кніг і, мабыць, самыя ўдзячныя чытачы.

Да Надзеі Давідзюк прыходзяць тыя самыя госці на чарговы бібліятэчны ўрок, а мы ціхенька зачыняем дзверы і разам са старастай Алёнай Ларыёнавай рушым далей. Нас чакае не менш цікавая суразмоўніца Алена Лысюк, што жыве на вуліцы Настаўніцкай.

Рух – гэта жыццё

Не, Алена Міхайлаўна не працавала настаўніцай, яна рупілася да выхаду на заслужаны адпачынак бухгалтарам. Алена Лысюк пачала свой расповед здалёк:

– Нарадзілася я ў Расіі, на Урале, у 1943 годзе. Пасля эвакуацыі ў 1946-м наша сям’я пераехала ў Краснадар. Падчас вучобы там я пазнаёмілася са студэнтам з Беларусі Сяргеем Лысюком, які неўзабаве стаў маім мужам. Мой Сяргей Трафімавіч быў родам з вёскі Навасады Жабінкаўскага раёна, і ў 1975 годзе мы пераехалі на малую радзіму мужа. З тае пары Беларусь стала для мяне таксама роднай краінай. Як яна змянілася за гэтыя паўстагоддзя! Як зараз памятаю драўляныя будынкі на бульвары Шаўчэнкі ў Брэсце, а цяпер горад над Бугам разбудаваўся, пашырыў свае межы, папрыгажэў, стаў сучасным, мадэрновым. Гэта прыгранічны абласны цэнтр з больш як тысячагадовай гісторыяй. А як змянілася наша Жабінка дый Ракітніца! У аграгарадку раней былі дзве вуліцы: 24 з’езда КПСС і Настаўніцкая. А цяпер з’явіліся Вішнёвая і Садовая, Каштанавая і Вінаградная, Кляновая і Альховая… Цэлы вішнёвы сад!

Алена Міхайлаўна сочыць за сабой і за сваім здароўем. Яна ўвесь час у руху: садзіць агарод, любіць хадзіць пешшу на далёкія адлегласці, ні дачцэ, ні сыну, ні нявестцы не дазваляе выконваць за яе пэўную работу – усё стараецца зрабіць сама. А яшчэ наша гераіня вельмі таленавітая – да сямідзесяці гадоў спявала ў вакальным ансамблі “Вярбічанька” Ракітніцкага сельскага Дома культуры.

– І ўнучка ў мяне прафесійна спявае – Вікторыя Лысюк, якая мае сцэнічны псеўданім Мэйбі Бэйбі. Яна нядаўна прыязджала з Санкт-Пецярбурга, дзе зараз жыве і працуе, у Жабінку, выступала перад маладзёжнай аўдыторыяй і да мяне ў госці заязджала, – з гонарам кажа Алена Міхайлаўна. – Віка дзесяць гадоў танцавала ў “Каруначках” пад кіраўніцтвам Ірыны Феафанаўны Румко, скончыла музычную школу па класе фартэпіяна. А потым пачала чытаць рэп, выступаць у складзе расійскай групы “Фрэндзона”. Зараз у яе сольная кар’ера.

Акрамя Вікторыі, у Алены Лысюк яшчэ чацвёра ўнукаў і пяцёра праўнукаў, якія часта наведваюцца ў гасцінны бабулін дом. Першым усіх сустракае сабака Жулік, але ён зусім не жулік, а вельмі ласкавая і разумная жывёліна. Жулік доўга прыглядаецца, хто прыйшоў і з якімі намерамі, і вырашае, прапускаць госця ці не.

Алена Лысюк, хоць і вырасла ў вялікім горадзе, не баіцца ніякай вясковай работы. Разам з мужам, пакуль ён быў жывы, трымалі вялікую гаспадарку, жылі ў дамах з пячным і паравым ацяпленнем, а цяпер Алена Міхайлаўна трымае курачак, садзіць агарод і заклікае ўсіх суседак шаноўнага ўзросту не сядзець без справы, рухацца, пакуль ёсць сіла ў руках і нагах.

І мы рухаемся далей па прасторах Ракітніцкага сельсавета. Да новых сустрэч!

Наталля КАВЯРГОВІЧ

Фота аўтара  

Больше новостей о своем районе и городе Жабинка можно найти в нашем Телеграм-канале по ссылке https://t.me/zhabinka_actualna

Копирование и использование полных материалов запрещено, частичное цитирование возможно только при условии гиперссылки на сайт zhabinka.by. Гиперссылка должна размещаться непосредственно в тексте, воспроизводящем оригинальный материал zhabinka.by.

Popularity: 1%

Ракітніцкі сельсавет, куды гэтым разам прывёў нас праект “Взгляд”, – самы малады ў раёне і найбліжэйшы да Брэста. Сельсавет быў утвораны 4 студзеня 1965 года, а восенню 2000-га яго цэнтр перанеслі з Пятровічаў у Ракітніцу, і ён атрымаў сённяшнюю назву. Як і Ленінскі, гэты сельсавет месціцца ля аўтастрады М1. Узначальвае яго Святлана Цяльпук. Па словах Святланы Іванаўны, у дзевяці населеных пунктах жывуць 1843 чалавекі. Амаль палова жыхароў – у аграгарадку Ракітніца, пра які і пойдзе гаворка ў сённяшнім выпуску праекта. Акрамя сельгаставарыства “Ракітніца”, вынікамі сваёй працы радуюць мясцовыя фермеры з “Ева-Лэнда” ды “ЯКВІЛА”. Цудоўнымі прыроднымі куткамі багата Пятровіцкае лясніцтва. Ракітніцкая зямля ўзгадавала многіх славутасцяў. У іх ліку паэт Альбін Дзяконскі і акадэмік Андрэй Трафімук, заслужаны артыст Беларусі Іван Герасевіч і айчынны пісьменнік Расціслаў Бензярук.

Аграгарадок квітнее і маладзее

Аграгарадок Ракітніца – сапраўдны цэнтр жыцця. Тут размяшчаюцца адміністрацыйны будынак сельвыканкама і мясцовага аднайменнага сельгаспрадпрыемства, сярэдняя школа і дзіцячы сад, сельскі Дом культуры і бібліятэка, аддзяленне паштовай сувязі, амбулаторыя ўрача агульнай практыкі, аддзяленне “Беларусбанка”, цырульня, магазін філіяла “Жабінкаўскі” ды некалькі прыватных крам.

Наш рэдакцыйны “жыгулёнак” накіроўваецца да дзіцячага сада, дзе працуе намеснікам загадчыка Алёна Ларыёнава – стараста аграгарадка Ракітніца. Алёна Аляксееўна разам з выхавальнікамі і дзеткамі рыхтуюцца да мерапрыемства “Пісьмо пра Беларусь”, якое адбудзецца 6 лістапада. Чакаецца прыезд прадстаўніка пракуратуры Жабінкаўскага раёна ды іншых ганаровых гасцей, таму дзеці старанна развучваюць вершы, песні і танцы.

Алёна Ларыёнава – педагог вопытны, у Ракітніцкім дзіцячым садзе працуе больш за чвэрць века, з 2010-га – на пасадзе намесніка загадчыка. Узначальвае ўстанову, якую наведваюць 86 дзяцей, Вольга Гацкевіч.

– 42 дзіцяці ў нас са шматдзетных сем’яў, і гэта вельмі добра, што ракітчукі нараджаюць шмат дзетак, каб аграгарадок квітнеў і маладзеў, – кажа Алёна Аляксееўна.

Яна – мясцовая жыхарка, больш за паўвека жыве ў Ракітніцы. Як чалавека чулага і неабыякавага да чужых праблем дзесяць гадоў таму Алёну Ларыёнаву абралі старастай аграгарадка.

– Летась у Ракітніцы прайшоў раённы фестываль-кірмаш працаўнікоў сяла “Дажынкі”. Напярэдадні населены пункт быў добраўпарадкаваны: фасады будынкаў пафарбавалі, вуліцы апрануліся ў асфальт, з’явіліся дзіцячая гульнёвая пляцоўка, новыя пляцоўкі для смеццевых кантэйнераў… Карацей кажучы, была праведзена вялікая работа, каб Ракітніца заззяла новымі фарбамі, каб жыццё яе жыхароў стала больш камфортным, – расказвае Алёна Аляксееўна.

Па словах старасты, нараканняў на якасць дарог і пітной вады ў ракітчукоў няма. Алёна Ларыёнава робіць агаворку, што ў новых мікрараёнах аграгарадка пакуль няма асфальту, але гэта справа часу. У жыцці не ўсё і не адразу з’яўляецца.

Лепшая ўзнагарода

Гэтая жыццёвая ісціна добра вядома Віталю і Наталлі Сакалоўскім, што жывуць у Ракітніцы на вуліцы 70 гадоў Кастрычніка. І галава шматдзетнай сям’і, і яго жонка добра ведаюць цану хлеба і працы. Віталь Мікалаевіч рупіўся мулярам у ПМК-10, брыгадзірам будаўнічай брыгады ў саўгасе “Беларусь”, як раней называлася ААТ “Ракітніца”. У 1995 годзе звольніўся і ўладкаваўся на тэлевышку ў Ракітніцы, дзе да выхаду на пенсію працаваў рабочым па комплексным абслугоўванні будынкаў і збудаванняў. Наталля Іванаўна шчыравала закройшчыцай, поварам і больш за чвэрць века – лабарантам па малаку ў ААТ “Ракітніца”.

Сакалоўскія пераехалі з Жабінкі ў Ракітніцу 45 гадоў таму. Летась адзначылі сапфіравае вяселле. А сёлета споўнілася роўна паўвека, як Наталля Іванаўна жыве ў Беларусі. Нараджэнка Хмяльніцкай вобласці, у дзявоцтве Харунжая, спачатку сама пераехала ў нашу краіну пад белымі крыламі, а потым і брата Уладзіміра паклікала. Той, хто чытае раёнку, неаднойчы бачыў на яе старонках замалёўкі пра перадавіка ААТ “Ракітніца” – трактарыста-машыніста Уладзіміра Харунжага, узнагароджанага летась паводле прэзідэнцкага ўказа медалём “За працоўныя заслугі”.

Лепшая ж узнагарода для Віталя і Наталлі Сакалоўскіх – трое дзяцей ды пяцёра ўнукаў. Старэйшы сын Мікалай жыве ў Тэльмах, працуе вадзіцелем. Сярэдняя дачка Таццяна – бухгалтар на камбікормавым заводзе. Малодшая Марына – інжынер-тэхнолаг на “Савушкіным прадукце”, жыве побач з бацькамі на той жа вуліцы ў Ракітніцы. Таму Марыніны дзеці Аня і Юля найчасцей бываюць у гасцях у бабулі з дзядулем. Аднак і старэйшыя ўнукі Ксенія, Кірыл і Вераніка з задавальненнем наведваюцца ў Ракітніцу, дзе ў прыгожым двары ці ва ўтульным доме за вялікім сталом збіраюцца родныя, каб адзначыць чарговае свята, на якія сям’я Сакалоўскіх багата.

Жыццё – як кінафільм

Сама ж Ракітніца багата не толькі на добрых гасцінных людзей, на вялікую колькасць дзяцей, але і на доўгажыхароў. Сярод ракітчукоў шаноўнага ўзросту больш жанчын, чым мужчын. Прадстаўнікі моцнай паловы, каму за 85, – на вагу золата. А калі такі мужчына ў свае паважаныя гады яшчэ й машынай кіруе, сам для сябе ежу гатуе, садзіць агарод і чытае без акуляраў, то гэта сапраўдны брыльянт. Гаворка ідзе пра Васіля Прыхненку, які сёлета адзначыў сваё 89-годдзе ў добрым здароўі ды яснай памяці.

Калі мы завіталі ў госці да Васіля Сямёнавіча, ён збіраўся смажыць катлеты.

– А што вы думалі? Мужчыны – найлепшыя кухары ў свеце. І хоць хутка да мяне загляне сацыяльны работнік Алена Карнялюк, я аблегчу ёй працу – гатаваць не трэба будзе дакладна. Лепш няхай пагаворыць са мной, падзеліцца навінамі, – сказаў Васіль Прыхненка.

А са мной доўгажыхар падзяліўся ўспамінамі. Нарадзіўся ён у Растоўскай вобласці 21 чэрвеня 1936 года – за пяць гадоў да пачатку Вялікай Айчыннай вайны. Памятае, як бацьку забіралі на фронт, як вярнуўся ён, кантужаны, дадому. У Васіля Сямёнавіча былі тры старэйшыя браты і сястра. Жылі бедна, але дружна.

– 1956 годзе мяне прызвалі ў армію і накіравалі на цаліну ў Башкірыю. Адтуль нас прывезлі ў Львоў, дзе я служыў тры з паловай гады ў авіяцыі. Займеў спецыяльнасць электрыка па электраабсталяванні самалётаў. А яшчэ да вайны атрымаў правы кінамеханіка. Таму ў арміі я быў і сувязіст, і кінамеханік, трансляваў радыё па гарнізоне, – пракручвае стужку жыцця мой суразмоўца.

Пасля службы Васіль Сямёнавіч вярнуўся дадому і ажаніўся з прыгажуняй Валянцінай, якую праводзіў дахаты пасля кінасеансаў. На жаль, яго першы шлюб быў нядоўгім – Валя пакахала іншага, забрала свае рэчы і пераехала ў іншы горад. Васіль Сямёнавіч вельмі перажываў, але што зробіш: трэба жыць як набяжыць.

У 1960-я гады на заробкі ў Растоўскую вобласць прыехала разам са сваімі братамі прыгожая чарнабровая Ганна – будучая другая жонка Васіля Сямёнавіча. У яе быў пяцігадовы сынок Слава ад першага шлюбу, якога Васіль Прыхненка ўсынавіў і выгадаваў як роднага.

А далей маладую сям’ю чакаў пераезд у Беларусь, адкуль была родам Ганна Сяргееўна, жыццё ў горадзе над Бугам, дзе Васіль Сямёнавіч атрымаў ад сваёй працы бясплатную кватэру. У 1996 годзе галаву сям’і праводзілі на заслужаны адпачынак, і Прыхненкі купілі домік у вёсцы Імянін Драгічынскага раёна, дзе жыла родная сястра жонкі. Аднак сын ды ўнучкі наракалі, што да бацькоў далёка ездзіць, і параілі купіць кватэру ў аграгарадку Ракітніца. Так, у 2004 годзе Васіль ды Ганна (іх імёны адразу адносяць нас да Івана Мележа і яго рамана “Людзі на балоце”) сталі ракітчукамі.

– Але ведаеце, у чым парадокс? – кажа Васіль Сямёнавіч. – Сын і ўнучкі часцей ездзілі да нас у Імянін, чым у Ракітніцу, ад якой да Брэста рукой падаць. Аднак, я ні на кога не крыўдую: сын хварэе, унучкі і праўнучкі занятыя сваімі справамі.

Сем гадоў таму не стала вернай спадарожніцы нашага героя. Цяпер да яго наведваецца сацыяльны работнік, як мы ўжо сказалі вышэй. Але Васіль Сямёнавіч не замыкаецца ў чатырох сценах. Сёння ён ідзе ў бібліятэку па чарговую кнігу, заўтра паедзе на сваіх “Жыгулях” у Брэст праведаць хворага на цукровы дыябет сына.

Ёсць і яшчэ адна аддушына ў жыцці Васіля Прыхненкі. Гэта яго першае каханне, першая жонка Валянціна. Васіль Сямёнавіч адшукаў яе праз некалькі гадоў пасля смерці другой жонкі праз знаёмых. Мужа, дачкі і ўнучкі Валянціны ўжо няма ў жывых. Яна адна-адзінюткая. Таму пажылых людзей, якія калісьці былі звязаны шлюбам, цяпер звязваюць тэлефонныя размовы і ўспаміны. Хто ведае, можа, наважыцца Валянціна прыехаць да Васіля, каб старасць была лягчэйшая і весялейшая. Хочацца, каб у іх кінастужцы быў шчаслівы канец.

А мы ў наступны раз ізноў завітаем у Ракітніцу да іншых цікавых герояў, таму што тут ёсць пра што пісаць і пра каго расказаць.

Наталля КАВЯРГОВІЧ

Фота аўтара

Popularity: 1%

Продолжаем знакомить наших читателей с молодыми специалистами Жабинковского района. Герои очередного выпуска проекта «Взгляд» – начинающие медики центральной районной больницы.

Важный показатель

Как отметил главный врач Жабинковской ЦРБ Иосиф Орловец, в августе нынешнего года в городе и районе приступили к работе четыре врача общей практики, врач-стоматолог и врач акушер-гинеколог, 11 помощников врача и три медсестры. С приходом молодых специалистов решился вопрос укомплектования Кривлянской и Ленинской амбулаторий врача общей практики.

Иосиф Юзефович пошутил, что относится к молодым специалистам, как к инопланетянам, которым нужно объяснить и показать условия жизни на Земле. Главврач отметил: за начинающими медиками закреплены опытные наставники, которые проводят с ними учёбу, помогают, наставляют, поддерживают. Наставник молодых врачей – заместитель главного врача по медицинской части, медсестёр – заведующий отделением.

– Один из важных показателей работы учреждения здравоохранения – это закрепляемость молодых специалистов на первом рабочем месте. У нас этот показатель довольно высокий, потому что при наборе молодых специалистов мы отдаём предпочтение жителям нашего района. Человек, который здесь живёт, – он у всех на виду, поэтому совсем по-другому относится к своим обязанностям – ответственно и добросовестно. В свою очередь, коллектив райбольницы старается создать для начинающих специалистов максимально комфортные условия работы, чтобы они не разочаровались в профессии, чтобы продолжали трудиться и после окончания срока отработки, – пояснил Иосиф Орловец.

Главврач райбольницы подчеркнул: несмотря на то, что молодые специалисты работают относительно недавно, некоторым из них пациенты уже написали благодарности в Книге жалоб и предложений учреждения. Одна из таких врачей – акушер-гинеколог Наталья Евдокимова.

Благодарное начало

Брестчанка Наталья Евдокимова считает, что время летит незаметно. 11 лет учёбы в лицее №1 имени А.С. Пушкина, шесть лет – в Гомельском государственном медицинском университете, интернатура в Брестском областном родильном доме – все эти годы пролетели, оставив приятные воспоминания и много друзей. И вот дипломированный акушер-гинеколог Евдокимова уже молодой специалист Жабинковской ЦРБ. На первом рабочем месте она пополнила коллектив женской консультации, придя под крыло опытных специалистов — акушеров-гинекологов Сергея Замахина, Татьяны Глебик и Евгении Русак.

Участок Натальи Евдокимовой охватывает около 3500 человек. Татьяна Владимировна как наставник молодого специалиста консультирует и подсказывает, если у Натальи Александровны возникают сложности с оформлением документации.

– Очень помогает и Евгения Игоревна, она не только врач-гинеколог, но и заведующая поликлиникой, – говорит Наталья Евдокимова. – Если нужно уточнить диагноз, направляю пациенток на УЗИ к Ларисе Александровне Шмурадко. Вплотную врачи-гинекологи работают и с хирургами, чтобы определить характер патологии.

Интересуюсь, за что и от кого Наталья Александровна получила благодарность. Она скромно отвечает, что вела пациентку после операции, оформляла ВКК, больничный.

– Письменная благодарность – это, конечно, очень приятно, ведь чаще приходится слышать устное «спасибо», но я работаю не ради благодарностей. Стоять на защите женского репродуктивного здоровья, сопровождать беременную женщину от первых месяцев беременности до родов – важная и ответственная миссия.

Семейная династия

Если предыдущая героиня – уроженка Бреста, то Дарья Петрунина родом из города Дубровно Витебской области. После переезда семьи в город над Бугом училась в профильном химико-биологическом классе гимназии №2. В 2018 году Дарья снова уехала на Витебщину, чтобы поступить в Витебский государственный ордена Дружбы народов медицинский университет. Окончила его с отличием по специальности «Врач общей практики».

– Интернатуру я проходила в Брестской центральной поликлинике, а затем по целевому конкурсу распределилась в Жабинковскую ЦРБ врачом общей практики. У меня шестой участок, и вместе со мной на участке работают ещё два молодых специалиста: помощник врача Лидия Приймачук и медсестра Наталья Толкачёва, – рассказывает Дарья Игоревна. – У нас молодой, но продуктивный участок.

Дарья Петрунина – продолжательница семейной трудовой династии. Её отец Игорь Соболевский – известный кардиохирург, мать Ирина Соболевская – провизор, заведующий брестской аптекой №26, сестра Юлия – врач ультразвуковой диагностики. Супруг Дарьи Иван Петрунин тоже будущий врач – проходит интернатуру по специальности «Хирургия».

– С самого раннего детства я знала, что буду медиком: перед глазами был пример родных, которые всегда считали профессию врача почётной, нужной, востребованной. Учиться в медуниверситете было сложно, но интересно. Сейчас, если возникают какие-то вопросы по работе, обращаюсь за помощью к старшим коллегам. Коллектив Жабинковской райбольницы – это команда профессионалов, есть к кому обратиться, есть у кого поучиться врачебному мастерству, – рассказывает моя собеседница.

Дарья Игоревна рассуждает, что в жизни, в реальности, всё не совсем так, как в книгах, в теории.

– В учебнике написано: «К вам пришёл пациент, у него симптомы А, что нужно делать, описано в пункте Б». В реальности всё намного сложнее, поэтому важна помощь старших коллег. Особенно, когда ты только в начале профессионального пути и тебе не хватает опыта. В Жабинковской ЦРБ я могу обратиться с вопросом к любому врачу, поэтому можно сказать, что для меня тут все наставники.

Несмотря на непродолжительный период трудовой деятельности, Дарья Петрунина также может похвастаться благодарными отзывами пациентов за правильно подобранное лечение.

Самый молодой участок

Как мы уже отметили выше, в одном кабинете с Дарьей Петруниной работает медсестра Наталья Толкачёва. Она – местная жительница, окончила девять классов средней школы №1, затем поступила в жабинковский лицей и далее – в Брестский медицинский колледж.

– Моя работа заключается в том, чтобы выписать направления на анализы и обследования, рекомендованные лечащим врачом, внести данные в компьютер, позвонить жителям нашего участка (а это около двух тысяч пациентов), напомнить о необходимости диспансеризации, вакцинации против гриппа. Сейчас активно идёт прививочная кампания, люди понимают, как важно защитить себя в холодный осенне-зимний период от инфекций, – рассказывает Наталья Александровна.

Её коллега – молодой специалист Лидия Приймачук – помощник врача на участке №6. Лидия родом из Кобрина, где училась во второй средней школе. С детства мечтала связать свою жизнь с медициной, поэтому поступила в Пинский государственный медицинский колледж на специальность «Фельдшер-акушер. Помощник врача по амбулаторно-поликлинической помощи». Такие специалисты готовятся для оказания доврачебной лечебно-профилактической, первой неотложной помощи при острых заболеваниях и несчастных случаях, катастрофах. Это одна из самых ответственных профессий среди медицинских работников среднего звена. Ведь от правильно поставленного диагноза зависит и правильность назначенного лечения, а следовательно, здоровье и даже нередко жизнь больного.

– Любая профессия, связанная с медицинским обслуживанием людей, требует от работника таких качеств, как самообладание, терпение, внимательность, уравновешенность, умение быстро и правильно принимать решения в сложной, нестандартной обстановке и условиях дефицита времени, – пояснил главный врач больницы Иосиф Орловец.

Работая помощником врача общей практики, Лидия Приймачук основной акцент делает на диспансеризацию населения, ведёт приём и в кабинете диспансеризации.

Молодой специалист отметила, что, когда приехала в Жабинку по распределению, ей с первого взгляда понравился маленький и уютный городок.

– Здесь всё компактно, всё в шаговой доступности: школы, магазины, детские сады, больница. Само здание медучреждения тоже компактное. Наш кабинет, как и другие кабинеты врачей общей практики, размещён возле процедурного и ЭКГ-кабинетов, недалеко от реанимационного отделения, – отметила Лидия Приймачук.

По стопам родных

Двадцатилетняя Евгения Адась работает помощником врача на третьем участке под чутким руководством врача общей практики Анны Дорогокупец. За плечами девушки учёба в средней школе №3 города Жабинки и Брестском государственном медицинском колледже, где она получила специальность помощника врача, фельдшера-акушера.

О профессии медика молодой специалист знает не понаслышке. Много лет работе в медицинской отрасли посвятили её тётя Татьяна Супрун – фельдшер скорой медицинской помощи, крёстная Инна Буйновская – медсестра эндоскопического кабинета, и бабушка Галина Бартель, которая работала регистратором в детской консультации.

Евгения Адась достойно продолжает семейную династию и, уверены, окажет первую медицинскую помощь без раздумий тому, кто в ней нуждается.

Молодые специалисты Жабинковской центральной районной больницы чувствуют поддержку главного врача Иосифа Орловца, начмеда Виталия Велько, заведующей отделением общей врачебной практики Виктории Печур и других коллег. Поэтому надеемся, что после обязательной отработки, срок которой у молодых врачей составляет пять лет, у помощников врача – три года, у медсестёр – два, наши герои останутся работать в ЦРБ, верные своему призванию и клятве Гиппократа.

Наталья КОВЕРГОВИЧ

Фото Дианы МЕЛЬНИКОВОЙ

Popularity: 2%

Она ежегодно принимает участие в марафоне по скандинавской ходьбе «Шаг к долголетию», во всевозможных мероприятиях, которые проходят в Жабинке, танцует, занимается плаванием, ведёт личную страницу в TikTok, имеет без малого тысячу подписчиков. Её узнают на улице, в магазинах, дети обращаются с просьбой: «Моя бабушка подписана на Вас, можно с Вами сфотографироваться?»

Узнали, о ком пойдёт речь в сегодняшнем проекте «Что ты сделал для Родины?» Наша героиня – жительница Жабинки, звезда TikTokа, прекрасная женщина, которая заряжает своей энергией и оптимизмом, Тамара Валиулина.

TikTok – творчества исток

В конце сентября Тамара Петровна отметила свой 62-й день рождения, и это тоже нашло отражение на её странице в TikTok @Tamara_Valiulina. Видеоролики «С днём рождения меня!», «Спасибо за поздравления с днём рождения» и «Неожиданный сюрприз от мужа» набрали свыше двух и свыше семи тысяч просмотров.

– Создавать ролики для TikTok – это моё любимое хобби, – рассказывает Тамара Валиулина. – Начиналось всё с того, что дочки Инна и Ирина подарили мне смартфон. Первые видео я создавала о себе, о семье, о дочерях, о внуках, двое из которых живут в Жабинке и двое – в Гомеле. Все мальчишки, и я в них души не чаю.

Для Тамары Петровны не проблема взять билет на поезд до Гомеля и поехать навестить старшую дочь Инну с мужем и внуков Лёшу и Артёмку. Она с удовольствием гуляет с детьми по городу, фотографирует красивые места и выкладывает в TikTok. Точно так же и в Жабинке. Снимает красоту нашего города-спутника, внуков Максима и Мишку и танцы 50+, о которых речь пойдёт позже. Причём монтирует видео, подбирает музыку и спецэффекты сама.

Интересуюсь, кто её обучал всему этому и сколько лет она ведёт страницу в TikTok.

– Вы думаете, внуки меня учили? Нет, дочки. И зять Виктор. Он, кстати, проявил золотое терпение при моём обучении. И вот уже четыре года я в тренде – затянуло (смеётся).

К слову, Тамара Петровна очень часто шутит, улыбается и смеётся, заряжая при этом хорошим настроением других. Хотя жизнь её лёгкой и безоблачной не назовёшь.

Свадьба в Туманове

Окончив десять классов средней школы №2 города Жабинки, Тамара уехала в посёлок Туманово Вяземского района Смоленской области. Там она собиралась поступить в училище, чтобы получить специальность бухгалтера сельского хозяйства.

– Получив приглашение, я поехала московским поездом в Туманово. На перроне познакомилась с ещё одной девушкой – Галиной, которая также приехала поступать в училище. По дороге к нему нас застал сильный ливень. Мы бросились к одному дому, ко второму, чтобы найти укрытие. В первом согласились взять на сохранность только наши вещи, а во втором нас и накормили, и чаем напоили, и дорогу к училищу показали. В этом доме я и встретила своего будущего мужа Серёжу. Он был на год младше меня, но такой хозяйственный, трудолюбивый, никакой работы не боялся. Казалось, что он гораздо старше и опытнее в житейских вопросах.

Сергей начал приходить в гости к Тамаре и Галине в общежитие, они гуляли втроём по посёлку, ходили на дискотеки. А в один из вечеров Галя сказала:

– Тома, иди одна, я же вижу, что Серёжа к тебе приходит, а не ко мне.

Так завязались их отношения, проскочила взаимная искорка. Но, окончив училище, Тамара вернулась в Жабинку, устроилась бухгалтером в санаторий «Буг». Сергей приезжал, навещал, а в третий приезд сделал своей любимой Томочке предложение. Свадьбу сыграли не в Жабинке и не в Малиновке, как в известном фильме, а в Туманове.

Вскоре Сергея забрали служить в армию в Петергоф, где молодая семья прожила шесть лет. Тамара работала бухгалтером на Петродворцовом часовом заводе «Ракета» – одном из старейших заводов России. Но с жильём никаких перспектив у Валиулиных не было, поэтому супруги приняли решение вернуться в Жабинку, где сначала жили у бабушки Тамариного отчима, а потом получили квартиру на улице Рамповой. В этом молодой семье помог председатель горисполкома Владимир Цупа. Тамара Петровна благодарна всем, кто помогал им с мужем на жизненном пути.

Со временем Валиулины провели газовое отопление в жильё, обустроились. Тамара Петровна трудилась шесть лет вязальщицей в Жабинковском КБО, а затем 23 года – до выхода на заслуженный отдых – работала станционным рабочим на станции «Жабинка» Брестского отделения Белорусской железной дороги.

Тамара Валиулина любит путешествия и дороги: колесит по родному городу-спутнику на велосипеде, на работу в Матеевичи ездит поездом и по Беларуси – тоже. Самые интересные поездки запечатлевает телефоном и выкладывает в TikTok. Но в последнее время на её странице всё больше видео с зажигательными танцами людей элегантного возраста.

Танцуй и немолодой!

А всё потому, что Тамара Валиулина была одним из инициаторов создания в Жабинке дискотеки для тех, кому за 50. Она с энтузиазмом поддержала идею, высказанную бывшим учителем школы-интерната Людмилой Голованчук. Тамара Петровна и Людмила Васильевна постоянно ездили в Брест на подобные дискотеки, которые проходили в парке имени 1 Мая.

– Тома, нам надо в Жабинке такие танцы организовать, – чуть более года назад предложила подруге Людмила Голованчук.

– Неплохо было бы, Люд, – поддержала наша героиня.

И женщины взялись за дело. Они благодарны заместителю председателя Жабинковского райисполкома Инне Тарасевич, начальнику управления по труду, занятости и социальной защите райисполкома Татьяне Маринич, начальнику отдела культуры райисполкома Илье Учаеву и директору централизованной клубной системы Елене Савоник за то, что те поддержали идею создания дискотеки для танцоров почтенного возраста. Танцы проходят каждую субботу с 17 до 19 часов в городском Доме культуры, летом – на танцевальной площадке в парке.

Людмила Голованчук и Тамара Валиулина как инициаторы подобрали музыкальную программу, рассчитанную на два часа. Сначала на танцпол приходило человек десять, но сарафанное радио способствовало тому, что с каждым разом танцоров элегантного возраста становилось всё больше и больше. Начали создаваться и другие танцевальные программы – на сегодняшний день их четыре, сменяющие друг друга. Вы знали, например, что сейчас в тренде песни Надежды Кадышевой? Танцоры золотого возраста с удовольствием зажигают под её композиции.

Интересно ещё вот что: если раньше танцорки из Жабинки ездили на дискотеки «Золотой возраст» в Брест, то теперь многие брестчане, прослышав про наши танцы 50+, приезжают по субботам в город-спутник. Нередко наведываются и танцоры из Берёзы, самая активная из них – Любовь Каштелян, которая тоже ведёт страницу в TikTok. Среди активных танцоров из Жабинки, кроме Тамары Валиулиной и Людмилы Голованчук, – Любовь Посохова, Галина Пасюк, Василий Панько, Вера Мандренко, Надежда Хутко и многие другие.

– Никогда не сижу на стульчике у стены, – говорит Тамара Валиулина. – Отплясываю все два часа без остановки. Диджеями у нас выступают Даник Сыч и Виктор Дирин. Даниил к тому же ведёт детские дискотеки, на которые ходит мой внук Максим. Однажды танцы для молодёжи отменили, и я предложила юношам и девушкам: «А слабо присоединиться к нам?» И знаете, они не стушевались, отплясывали вместе с нами под песни 1980-90-х.

Все время в движении

Но не только танцы дарят нашей героине ощущение молодости и бодрости. Несмотря на холод, дождь и снег, Тамара Петровна восемь раз в месяц посещает бассейн спортивной детско-юношеской школы в Жабинке (раньше она называлась «Физкультурно-оздоровительный комплекс “Бодрость”» и до сих пор соответствует этому названию).

– Каждое воскресенье у меня начинается с плавания. После занятий в бассейне чувствую себя моложе, здоровее, бодрее, розовее, – делится моя собеседница. – Плаваю и по другим дням благодаря бесплатному абонементу от Жабинковского территориального центра.

Потом по графику у нашей героини занятия с внуком Мишей. Бабушка делает вместе с ним уроки, а потом гуляет по городу. Довольно часто Тамару Петровну можно видеть на мероприятиях именно с внуками Максимом и Михаилом.

– Я приучаю их к активному здоровому образу жизни. Нечего целыми днями в телефонах и компьютерах сидеть! – говорит моя собеседница.

По будним дням Тамара Петровна ездит поездом на работу в Матеевичи, в сельский клуб, которым руководит Елена Барановская. Наша героиня не представляет себя сидящей дома без дела, всё время в движении.

Тамара Валиулина руководствуется по жизни девизом «Цель есть – не вижу препятствий». А целей у неё ой как много!

«Я из тех, кому нравится жить: петь, смеяться, мечтать до рассвета, просто так, не за то или это, я умею любить и дружить… Я из тех, кому нравится жить, с благодарностью Богу молиться, чтобы смог ещё век мой продлиться. Я из тех, кому нравится жить!» – такими великолепными строками Тамара Петровна окончила нашу беседу и побежала забирать из школы внука Мишку.

Наталья КОВЕРГОВИЧ

Фото Дианы МЕЛЬНИКОВОЙ и из архива Тамары ВАЛИУЛИНОЙ

Popularity: 1%

Людзі, што век пражылі, расказваюць пра Старое Сяло: “Нашы продкі былі добрыя хлебаробы, ды аднойчы зямля збяднела, і яны перасяліліся ў лес, заняліся паляўніцтвам”. Пра тое сведчаць шматлікія курганы ва ўрочышчах Смалярня і Руслаўка, Грады і Воўчы Брод. Аднак не было спакою і на новым месцы. Неўзабаве ўзнік пажар і навалілася невылечная хвароба, тады вяскоўцы вырашылі вярнуцца на стары надзел. З таго часу і завецца вёска Старым Сялом. Зараз яго жыхары стаяць на мяжы выдатных юбілеяў: у пачатку наступнага года старасельцы адзначаць 515-я ўгодкі свайго сяла, а ўлетку – 85-годдзе атрада імя Міхаіла Чарнака (1911 –1943). І што цікава: жыхары, з кім пашчасціла сустрэцца, таксама аказаліся юбілярамі. Адны згадвалі ўласную круглую дату, іншыя –час, калі Старое Сяло стала часткай іх біяграфіі. Так, суцэльныя юбілеі на радзіме легендарнага Чарнака.

Два юбіляры ў адной сям’і

У сярэдзіне верасня свой залаты юбілей адзначыў стараселец Фёдар Пшык. Яшчэ раней віншаванні з сорак пятым днём нараджэння прымала ў коле дружнай сям’і яго жонка Валянціна (у дзявоцтве Козіч). У тым коле родныя людзі трымаюцца за рукі і падтрымліваюць адзін аднаго. На чале роду Козічаў – працавітая матуля Ганна Сямёнаўна, якая выгадавала траіх дзяцей: Надзею, Аляксандра і наймалодшую Валю.

Валянціна Мікалаеўна расказвае, што разам з Надзяй вывучылася на бухгалтара, і цяпер сёстры працуюць па спецыяльнасці ў сельскай гаспадарцы: старэйшая – у Камянецкім раёне, а малодшая ў нашым, Жабінкаўскім, – у СУП “АграАзяты”.

Для Валянціны Пшык Старое Сяло – малая радзіма, дзе жанчына прыйшла на свет і куды з радасцю вярнулася пасля вучобы ў Столінскім аграрным каледжы, каб аддана працаваць і стварыць вялікую сям’ю. А ў ёй – муж Фёдар Фёдаравіч (таксама карэнны стараселец) і трое дзяцей. Старэйшая Ірына (цяпер Янчук) працуе ў Жабінкаўскай ЖКГ інжынерам-тэхнолагам, сярэдняя дачка Таццяна – студэнтка ўніверсітэта. Ёсць ужо і сын – радасць бацькоў, асабліва таты, які бачыць у маленькім Сёме сапраўдны працяг роду.

Усе яны сёлета двойчы збіраліся за сямейным сталом, каб павіншаваць бацькоў з юбілеямі.

Жыццё прысвечана гандлю

У наступным годзе адзначыў бы юбілей яшчэ адзін выдатны стараселец. Міхаілу Козічу споўнілася б 70, ды громам сярод чыстага майскага неба стала ў 2018 годзе вестка пра яго смерць. Цяпер велічны помнік на могілках нагадвае пра нараджэнца Старога Сяла, які з’яўляўся генеральным дырэктарам вялікай сеткі оптавага і рознічнага гандлю. Ён уваходзіў у спісак буйнейшых бізнесменаў краіны, актыўна ўдзельнічаў у жыцці Брэста, быў дэпутатам гарсавета і актыўным членам “Белай Русі”. Апошні спачын жыццярадасны і энергічны чалавек знайшоў побач з бацькамі, на роднай зямлі…

Пры сустрэчы з Надзеяй Козіч спытаўся, ці ёсць у яе роднасныя сувязі з Міхаілам Міхайлавічам. Высветлілася: гендырэктар ААТ “Прадтавары” меў сваяцтва з мужам суразмоўніцы, а яна сама – блізкая яму хіба па прафесіі, бо ўсё жыццё прысвяціла гандлю. У гэтым Надзея Пятроўна ўзяла прыклад з матулі Ганны Еўдакімаўны, якая 33 гады адпрацавала ў магазінах у Сычове і Старым Сяле. Яе эстафету падхапіла дачка, а цяпер і ўнучка Таццяна. Яны разам дораць радасць землякам, што пераступаюць парог вясковай крамы.

Сёлета Надзея Пятроўна адзначыла сваё 60-годдзе, а яе малодшая сястра Наташа 15 кастрычніка будзе святкаваць 55-я ўгодкі. Калі спытаў, як поўнасцю пісаць імя, суразмоўніца адказала:

– Менавіта Наташа! Так па ўсіх дакументах. Як сястра нарадзілася, сакратар сельсавета Мікалай Алясюк разважыў: “І навошта вам Наталля ці Наталія? Наташа – лепш”. Так і пайшло-павялося. Для нас Старое Сяло – утульны дом. Тут і могілкі, а на іх ляжаць блізкія людзі. Балюча пра тое гаварыць, ды такое жыццё… Зойдзеш на клады, і як Наташа кажа: “Добры дзень, вёска”. Бо нас, карэнных, усё менш. На шчасце, людзі з іншых краёў да нас селяцца, таму будзе ў Старога Сяла працяг, будзе новае жыццё.

І гэта гаворыць сямікратная бабуля! Старэйшай унучцы Насці 20 год, а найменшаму Даніку – 10… (тут суразмоўніца загадкава зрабіла паўзу) і дадала з усмешкаю: “Месяцаў. А гэта за юбілей лічыцца?..”

100 + 100 + 5

Гэты арыфметычны прыклад стаў дамашнім заданнем для Наталлі Кузьміч, і настаўніца пачатковых класаў справілася з ім на выдатна. Яна палічыла агульны стаж сям’і, што вось ужо 205 гадоў стварае сваю “Педагагічную паэму”. У гэтай суме – дасягненні на настаўніцкай ніве цёці Ніны і дзядзі Міхаіла (дзяцей ветэрана Вялікай Айчыннай вайны Яраса Казачэнкі), роднай сястры Святланы і стрыечнай сястры Наталлі Сізоненка. Сама Наталля Васільеўна таксама дадае важкі ўнёсак у агульны педстаж: вось ужо 20 год яна “другая мама” для старасельскіх, азяцкіх, сычоўскіх дзетак. Матуліным следам, дарогай вялікай педагагічнай дынастыі ідзе і дачка Наталлі Кузьміч Карына, таксама настаўніца пачатковых класаў у суседнім Брэсцкім раёне.

Звязалі свой лёс са Старасельскай школай і Ірына ды Мікалай Вантухі, якія выказваюць свае адносіны да месца, дзе выпала жыць і працаваць:

– Старое Сяло – самае роднае і блізкае. Яго нельга памяняць на іншы куток. Толькі тут прыемна, цёпла, радасна. У вёсцы нарадзіліся нашы сыны.

Вось ужо сорак пяць гадоў, з восені 1980-га, званок кліча на ўрок Людмілу Каржук і яе вучняў. Пасля Брэсцкага педінстытута выпускніца рускага філагагічнага аддзялення атрымала блаславенне ад тагачаснай загадчыцы райана Ніны Парфянюк на працу ў Старасельскую школу.

– Многія пасады прайшла, найбольш упадабала весці ўрокі літаратуры, беларускай і рускай моў, – гаворыць Людміла Васільеўна. – Мне пашанцавала на вучняў, разумных і таленавітых.

Сярод тых, кім ганарыцца настаўніца, – Вольга Друшчыц.

– Воленька здала іспыты на 400 балаў і цяпер паспяхова вучыцца ў Беларускім універсітэце культуры і мастацтваў, – адначасова з павагай і гонарам гаворыць педагог, якая старалася дапамагчы дзяўчыне паверыць у свае сілы.

У тым ліку яна перадавала творы ад вучаніцы ў раённую газету для публікацыі ў літстаронцы “Плынь”. Увогуле, Людміла Васільеўна разам з мужам Сяргеем Мікалаевічам – даўнія і верныя сябры нашай газеты, адкуль чэрпаюць тутэйшыя звесткі пра справы людзей, што праслаўляюць нашу зямлю. Да яе настаўніца прызнаецца ў любові:

– Пражыла ў Старым Сяле большую частку жыцця. Было такое: запрашаў нас з мужам да сябе двойчы Герой Сацыялістычнай Працы Уладзімір Лявонцьевіч Бядуля. Узважылі ўсё і тут засталіся.

І мы, калі б не хуткаплынны час, яшчэ крыху мелі б прыпынак у Старым Сяле. Ды ўжо чакалі далейшая дарога і чарговая вёска з птушынай назваю. Іншымі словамі: буслы рухаюцца ў вырай, а мы – у Бусні!

АФІЦЫЙНАЯ НАЗВА — вёска Старое Сяло (русск. Старое Село).

МЕСЦАЗНАХОДЖАННЕ — Азяцкі сельсавет.

КААРДЫНАТЫ — 52°05′14″ пн. ш. 24°05′57 у. д.

АДЛЕГЛАСЦЬ ДА ЖАБІНКІ — 20 кіламетраў.

ПЕРШАЯ ПІСЬМОВАЯ ЗГАДКА — 1511 год.

НАСЕЛЬНІЦТВА — 318 чалавек (на 2025 год).

БЫЛЫ СТАТУС — у XVI – XVII стагоддзях была цэнтрам войтаўства Брэсцкай каралеўскай эканоміі, за часамі Расійскай імперыі (з 1866 года) існавала асобнае сялянскае таварыства, у 1940 – 1954-я гады – Старасельскі сельсавет.

Анатоль БЕНЗЯРУК

Фота аўтара

Popularity: 1%

АЗЯТЫ: па вуліцы Новай – у новае жыццё

У Азятах журналісцкі праект “Взгляд” спыніўся нездарма. Паколькі надта вялікая колькасць цікавых людзей мае повязь з гэтым куточкам жабінкаўскай зямлі. Акрамя тых выдатных асоб, пра якіх “Жабінка актуальна” пісала ў мінулым выпуску газеты, згадаем яшчэ некалькіх, хто пакінуў у свеце добры след.

Сярод іх – дыпламат і першы кашталян Берасця Іван Гайка, навуковец і складальніца школьных падручнікаў Галіна Снітко, артыст лялечнага тэатра Мікалай Манец, рэгент мітрапалічага хору Віталь Сабалеўскі і першая жанчына-падпалкоўнік у беларускай арміі Надзея Гумянка. Самабытны азяцкі край і сёння радуе дасягненнямі сваіх людзей. Надышоў час з некаторымі неадкладна пазнаёміцца.

Прафесіі, перададзеныя ў спадчыну

– Азятчукі – вялікія працаўнікі, – гаворыць старшыня сельвыканкама Алена Зінкевіч. – Калі нехта нарадзіўся ці згадзіўся на гэтай зямлі, дык прырастае да яе моцна, на ўсё жыццё.

Алена Іванаўна падзякавала раёнцы за ўвагу да рупліўцаў, што жывуць у сельсавеце. А яны, выдатныя азятчукі, сапраўды, нярэдка становяцца героямі публікацый. Пры гэтым журналістам не даводзіцца і на макавую крупінку крывіць душою, бо нездарма ў народзе кажуць: па працы і пашана.

З такой шаноўнай сям’ёй хутка сустрэліся на вуліцы Новай. Уладзімір і Раіса Літвінчыкі не чакалі, аднак вельмі ўзрадаваліся прыемнай сустрэчы. Асабліва ўзрадавалася гаспадыня, калі даведалася, што газета з расказам пра Азяты і яе жыхароў выйдзе напярэдадні яе ўласнага 70-годдзя.

Дружная сям’я жыве ў сяле з 1979 года. Уладзімір Сцяпанавіч уладкаваўся ў тагачасны калгас “Беларусь” ветэрынарным урачом, пазней быў намеснікам старшыні гаспадаркі, а ўжо да пенсіі зноў працаваў ветурачом. А вось Раіса Мікалаеўна звязала лёс з медыцынай. Гэтак стварыўся саюз, дзе муж жывёлу лячыў, а жонка дапамагала зняць боль людзям.

Мінула вось ужо сорак пяць гадоў, як Літвінчыкі пусцілі ў Азятах карані.

– Поўныя карані! – ускліквае гаспадар.

І ў гэтым лёгка пераканацца, зірнуўшы на прыгажосць, што пануе на падворку або пераступіць парог Літвінчыкавай хаты. Тут – у сямейнай цеплыні і парадку, створаных бацькамі, – і дочкі нарадзіліся. Наталля і Алена атрымалі ў спадчыну татаву прафесію і зараз працуюць ветурачамі ў абласной ветэрынарнай лабараторыі.

Ёсць ужо і трэцяе пакаленне: два ўнукі і дзве ўнучкі. Да слова, найстарэйшая Аліна ўпадабала бабуліну прафесію – стала ўрачом Брэсцкай абласной дзіцячай бальніцы. А старэйшы ўнук Улад пасля ўніверсітэта зараз служыць Радзіме, бароніць яе спакой у радах беларускага войска.

Самыя маленькія Мікіта і Даша пакуль школьнікі. Жывуць яны ў Ракітніцы, але ў Азятах бываюць вельмі часта. Лёгка ўявіць тое шчасце, калі да старэйшых Літвінчыкаў у госці прыходзіць хтосьці, асабліва такія вясёлыя, гаваркія, як Мікіта з Дашай, пра каго бабуля Рая з райскай усмешкай кажа:

– Радасць вы наша!

Не забывайце разоў дзвесце пажадаць: “Смачна есці!”

– Азяты – гэта дом, радзіма дзяцей, лепшае месца для жыцця, – перакананыя гаспадары ветлівага дома на вуліцы Новай.

І ўслед за Літвінчыкамі гэтыя цудоўныя словы гатовая паўтарыць повар мясцовай сталовай Вікторыя Мелюх. Яна нарадзілася ў Расіі, але яшчэ немаўляткам трапіла ў Азяты – у вёску, адкуль паходзіла матуля. Любоў Уладзіміраўна назвала дачушку Вікторыяй, жадаючы ёй поспеху і перамог у жыцці.

– І ў чым жа матуліны спадзяванні спраўдзіліся? – пацікавіліся ў маладой жанчыны.

Яна крыху засаромелася, аднак пачала расказваць, як пасля заканчэння Азяцкай сярэдняй школы вывучылася на кандытара, і цяпер ад яе торцікаў (а гэта такое смакоцце, што пальчыкі абліжаш!) у захапленні і муж, і дзеці, і добрыя суседзі.

Аднак больш ахвотна, чым пра сябе, Вікторыя распавядала пра мужа Леаніда, у якога сапраўды залатыя рукі: ён і дом узвёў, і хоць мае той дом нумар 13, ды напоўнены шчасцем. Тое шчасце падзяляюць бацькі ды цудоўныя дачушкі Насця і Саша. Першая – творчая натура – зараз вучыцца ў Пінску ў каледжы мастацтваў, а яе сястра – сямікласніца Старасельскай школы.

– Мы любоў паміж імі не дзелім, – гаворыць Вікторыя Вячаславаўна, – абедзве нашы дачушкі – праменьчыкі святла, крыніца нашай радасці.

Амаль дваццаць гадоў Вікторыя Мелюх працуе ў мясцовай гаспадарцы. З іх апошняя пяцігодка прысвечана кухарскай справе. Яе смачныя катлеты, кампоты, супы могуць ацаніць не толькі работнікі СУП “АграАзяты”, але й свінакомплексу ў Сычове. Воляй-няволяй за дзень даводзіцца разоў дзвесце жадаць рупліўцам смачна есці.

На развітанне жанчына сказала:

– Нават у дрэнным сне не магу ўявіць, што калі-небудзь з’еду з Азятаў. Я – іх частка, а яны – мая аснова!

Жывуць на карысць зямлі сапраўдныя гаспадары

Апошнія азятчукі, з кім адбылася сустрэча ў той дзень, жывуць таксама на вуліцы Новай, у доме № 22.

Толькі з добрага боку аб сям’і Ласёў выказваецца дырэктар сельскагаспадарчага ўнітарнага таварыства “АграАзяты” Ігар Пілюк. Ігар Міхайлавіч пералічвае членаў працоўнай дынастыі, што рупіцца ў яго гаспадарцы: Галіна, Міхаіл, Дзмітрый, Пётр і Наталля. Кожны на сваім месцы прыносіць карысць роднай зямлі.

Сустрэліся асобна з Галінай Мікалаеўнай. Нараджэнка суседняга Кобрынскага раёна, яна больш за сорак гадоў жыве і працуе на Жабінкаўшчыне, з іх палова – у Азятах.

На календары быў 2005 год, калі наша суразмоўніца разам з мужам Міхаілам Міхайлавічам пераехала на сталае жыццё ў старадаўняе сяло. Яны атрымалі службовае жытло ад гаспадаркі і сталі абжывацца. У сельгаспрадпрыемстве Міхаіл Лось стаў фельчарам, а яго жонка – спецыялістам па кадрах. Да слова, Галіна Мікалаеўна і Міхаіл Міхайлавіч і зараз, калі надышоў сярэбраны ўзрост, працягваюць працаваць (адпаведна дыспетчарам і вартаўніком у гаспадарцы).

З часам у “АграАзяты” прыйшло наступнае пакаленне гэтай працавітай сям’і. Старэйшы сын заснавальнікаў вясковай дынастыі Дзмітрый аднойчы таксама вырашыў звязаць лёс з сельскай гаспадаркай. У выніку дзесяць гадоў таму пасля Беларускага дзяржаўнага аграрнага тэхнічнага ўніверсітэта Дзмітрый Міхайлавіч вярнуўся ў родныя Азяты, каб стаць інжынерам – сапраўднай правай рукой кіраўніка сельгаспрадпрыемства. Побач працуе спецыялістам па кадрах і яго жонка Наталля. Гэткім чынам Наталля Уладзіміраўна падхапіла эстафету, закладзеную свекрывёю.

У такой даверлівай размове было проста неабходна пацікавіцца, ці будзе працяг працоўнай дынастыі.

На гэта, відаць, адкажа час. Бо ўнукі Галіны і Міхаіла Ласёў пакуль у такім узросце, калі галоўная праца – вучоба. Яны вучацца ў Старасельскай сярэдняй школе: Цімафей – чацвёртакласнік, а Палінка ў гэтым верасні першы раз пераступіла школьны парог. Вялікае шчасце маленькай вучаніцы падзяляла з радасцю дружная сям’я.

Пажадаем і мы на развітанне юнай жыхарцы аграгарадка набірацца ведаў і мацаваць здароўе. А як надыдзе патрэбны час, мо й стаць прадаўжальніцай справы бацькоў і дзядоў на азяцкай зямлі, якую тыя шчыра любяць.

Пасля такіх пажаданняў наш праект з ахвотай рухаецца ў Старое Сяло, дзе гучаць дзіцячыя галасы ў школе, куды ходзіць Паліна ды іншыя дзеці з Азяцкага сельсавета. Гэтая кропка на карце асаблівая, авеяная імем легендарнага Міхаіла Чарнака.

Анатоль БЕНЗЯРУК

Фота аўтара і з архіва сям’і ЛОСЬ

Popularity: 1%

Ва ўсе вякі Азяты з’яўляліся буйным населеным пунктам. Па колькасці жыхароў ён і цяпер саступае толькі райцэнтру і аграгарадкам Ленінскі ды Ракітніца. А вось у якасці адміністрацыйнага цэнтра Азяты сфарміраваліся значна раней за Жабінку ды іншыя паселішчы раёна. Калісь былі Азяты цэнтрам староства, воласці, нават графства, а цяпер – аднайменнага сельсавета.

Калі пагартаць даўнія падшыўкі раёнкі, міжволі ўзнікне адчуванне, што іншага такога сяла, як Азяты, на ўсім свеце няма. У ім спрадвеку існавала нейкая магічная канцэнтрацыя таленавітых і руплівых людзей. І пачалася гэта “анамалія” ні сёння, ні ўчора. Бо вялізны валун у цэнтры старадаўняга сяла нагадвае: паселішча вядома са студзеня 1516 года, а таму ўжо праз чатыры месяцы азятчукі могуць святкаваць юбілей – 510 гадоў з часу заснавання свайго населенага пункта.

Што хаваецца за назвамі вясковых вуліц?

Найчасцей населеныя пункты, куды наведваўся праект “Взгляд”, маюць усяго адну вуліцу, і завецца яна звычайна Цэнтральнай. У Азятах – іншы падыход. Вядома, і Цэнтральная тут ёсць. Яна самая працяглая. На ёй размяшчаецца, лічыце, палова з 238 вясковых дамоў-сядзіб, у якіх жывуць сённяшнія азятчукі. Аднак побач ёсць яшчэ вуліцы Маладзёжная, Лясная, Зялёная, Камсамольская і Новая.

Вуліца Гомельская нагадвае пра час, калі азятчукі працягнулі руку дапамогі землякам з усходніх абласцей, што папакутавалі ад аварыі на Чарнобыльскай атамнай станцыі. Колішнія перасяленцы з той пары знайшлі тут добры прыём і свой другі дом замест родных ніў і хат, атручаных палыном. Многія з іх зараз сумленна працуюць у мясцовай гаспадарцы “АграАзяты” (былы калгас “Беларусь”).

Бадай, самая вядомая “імянная” азяцкая вуліца трыццаць гадоў таму названа ў гонар выдатнага земляка, беларускага і рускага гісторыка, этнографа і педагога Юльяна Крачкоўскага (1840 – 1903).

На вуліцы, прысвечанай Юльяну Фамічу, знаходзяцца мясцовы праваслаўны храм, помнік воінам-землякам, цэнтр культуры і вольнага часу, іншыя сацыяльныя аб’екты ды той адметны валун, а на ім – памятныя словы па-беларуску: “1516 год. Упершыню на старонках старадаўніх хронік згадваецца вёска АЗЯТЫ”.

Апошнія 85 гадоў Азяты – “сталіца” найбуйнейшага па плошчы і самага лясістага на Жабінкаўшчыне сельсавета, які ахоплівае адзінаццаць населеных пунктаў. Большасць жыхароў жыве ў аграгарадку. Прычым, Азяцкі сельсавет (і ў гэтым яго асаблівасць) ніколі за сваю гісторыю не скасоўваўся і не мяняў імя.

Жывуць на гэтай зямлі адданыя ёй дочкі і сыны

Жыццё тут бруяе ў значнай меры ад таго, што аграгарадок здаўна з’яўляецца цэнтрам гаспадаркі. Упершыню свайго росквіту азяцкія аграрыі дасягнулі ў 80-я гады мінулага стагоддзя, калі іх сельгаспрадпрыемства “Беларусь” стала сапраўдным калгасам-“мільёншчыкам”.

У тыя часы за сваю працу больш за тры дзясяткі вяскоўцаў займелі ордэны і медалі. І гэта было цалкам заслужана, паколькі азятчукі надзвычай руплівыя людзі, адданыя роднай зямлі. Можна лёгка назбіраць сапраўды яркае і славутае суквецце з імёнаў тых, хто прысвяціў сябе сельскай гаспадарцы. Справы іх рук і зараз памятаюць у гэтым краі.

Перш-наперш згадаем сапраўды легендарнага рупліўца, які не раз сустракаў заранкі і заходы сонца на працоўным месцы ў полі. Маем на ўвазе нараджэнца старажытнага сяла Васіля Андруховіча (1940 – 1989). На жаль, Васіль Васільевіч пражыў нядоўгі век, аднак пакінуў ва ўспамінах нашчадкаў глыбокі след. Нездарма ўжо ў нашы дні адна з вуліц горада-спадарожніка атрымала імя шчырага і самаадданага работніка, які не шкадаваў сіл, здароўя, часу на шляху да працоўных перамог. У якасці трактарыста-машыніста райсельгастэхнікі і райсельгасхіміі азятчук паскорана выконваў пяцігадовыя планы, быццам адчуваў, наколькі кароткі час яму адмераны. Ён стаў кавалерам орденаў Леніна, Працоўнага Чырвонага Сцяга і “Знак Пашаны”, быў узнагароджаны медалямі “За доблесную працу. У азнаменаванне 100-годдзя з дня нараджэння У.І. Леніна” і “За працоўную доблесць”. А ў 1985 годзе Васіль Андруховіч стаў першым у Жабінкаўскім раёне лаўрэатам Дзяржаўнай прэміі Саюза ССР.

Як вядома, вышэйшай узнагародай у савецкія часы з’яўляўся ордэн Леніна. Акрамя Васіля Андруховіча, ён упрыгожваў грудзі яго земляка трактарыста Пятра Гумянкі. Акрамя таго, ордэнам Кастрычніцкай Рэвалюцыі была адзначана руплівая праца брыгадзіраў Надзеі Кароткай і Васіля Лінкевіча, а кавалерам ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга сталі звеннявы Мікалай Адамук і вадзіцель Павел Зялько, брыгадзір Уладзімір Саўчук і даярка Соф’я Пісюк.

Ордэнам “Знак Пашаны” былі ўганараваны галоўны заатэхнік гаспадаркі Васіль Качан, электразваршчык Валерый Данілюк, загадчыца фермы Таццяна Сабалеўская, жывёлаводы Сцяпан Алясюк і Марыя Федасюк, а таксама цэлая плеяда азяцкіх механізатараў: Мікалай Бычак, Сцяпан Каралюк, Мікалай Макарэвіч і Сцяпан Мацюк.

Аднак нельга думаць, што залаты дождж дзяржаўных узнагарод кануў для азятчукоў у Лету. Яшчэ ў калгасе “Беларусь” на трактары “Беларус” шчыраваў на азяцкіх палях беларус Васіль Платонаў. Ён працягваў працу і калі стала родная гаспадарка ўнітарным прадпрыемствам “АграАзяты”. За свае справы, прысвечаныя гэтай зямлі, Васіль Васільевіч дасюль мае і павагу, і гонар. А залетась скарбонка ўласных узнагарод механізатара, які ўжо размяняў восьмы дзясятак, папоўнілася медалём “За працоўныя заслугі”. Гэтак дзяржава ў асобе Кіраўніка нашай краіны адзначыла працу аграрыя з Жабінкаўшчыны.

Можам толькі захапіцца: як жа патрэбна любіць сваю зямлю-карміцельку, каб шчыраваць на ёй паўвека і нават крыху болей! Васіль Платонаў гэтую любоў атрымаў ад самай калыскі, з ёю і жыве.

І такіх, як ён, у “АграАзятах” заўжды было багата. Цэлымі сем’ямі – не дваранскімі, але сялянскімі! – мясцовыя рупліўцы літаральна прырасталі да гэтай зямлі. Пускалі ў ёй карані на вечныя вякі Петрыкі і Ласі, Савічы ды іншых шмат, для каго аграгарадок Азяты не проста кропка на карце, а сапраўдны цэнтр Сусвету.

Пяць гадоў таму мясцовая гаспадарка атрымала сённяшнюю назву. Адбылося гэта пасля рэарганізацыі і далучэння да Брэсцкага мясакамбіната. Такое аб’яднанне стала новым паспяховым этапам у развіцці сельскагаспадарчага прадпрыемства.

Працаўнікі “АграАзятаў” ды ўвогуле ўсе азятчукі заслугоўваюць, каб праект “Взгляд” не спяшаўся развітвацца з імі. Пагэтаму не будзем імкнуцца мяняць маршрут і ў наступны раз зноў наведаемся ў іх старое сяло (не блытаць са Старым Сялом, куды таксама завітаем, але трошкі пазней).

А пакуль – зноў чакайце нас, Азяты! Газета “Жабінка актуальна” заўсёды з задавальненнем і добрымі навінамі штосераду прыходзіць у дамы азяцкіх падпісчыкаў. А карэспандэнт, як знойдзецца вольная хвіліна, прыедзе да тутэйшых жыхароў, каб апісаць іх новае жыццё пад запамінальнай рубрыкай “Кропка на карце”.

Анатоль БЕНЗЯРУК

Фота аўтара

АФІЦЫЙНАЯ НАЗВА — аграгарадок Азяты (руск. Озяты).

МЕСЦАЗНАХОДЖАННЕ — Азяцкі сельсавет.

КААРДЫНАТЫ — 52°06′05″ пн. ш. 24°08′16″ у. д.

АДЛЕГЛАСЦЬ ДА ЖАБІНКІ — 15 кіламетраў.

ПЕРШАЯ ПІСЬМОВАЯ ЗГАДКА — 1516 год.

НАСЕЛЬНІЦТВА — 463 чалавекі (на 2025 год).

СУЧАСНЫ СТАТУС — цэнтр Азяцкага сельсавета (з 1940 года), сядзіба ААТ “АзятыАгра” (з 2020 года – СУП “АграАзяты”), якое раней называлася калгасамі імя Варашылава (1940 – 1941, 1947 – 1959 гады) і “Беларусь” (з 1959-га), цэнтр праваслаўнага прыходу Свята-Мікалаеўскай царквы (ад XVI стагоддзя па сённяшні дзень).

БЫЛЫ СТАТУС — у 1674 – 1795 гадах сяло было цэнтрам Азяцкага староства і ключа, затым – аднайменнага графства (1795 – 1839 гады), у 1861 годзе ўтварылася Азяцкая воласць (“за польскім часам” – гміна), якая праіснавала да верасня 1939 года.

Popularity: 1%

Продолжаем знакомить наших читателей с молодыми специалистами Жабинковского района. Герои очередного выпуска проекта «Взгляд» – начинающие педагоги средней школы №1 города Жабинки имени И.Н. Зубачёва. В этом году их аж семеро! Всего же в Жабинковском районе приступили к работе 18 молодых педагогов. Сегодня у них – уверенное начало пути, завтра – покорение высоких вершин.

О выпускнице Кривлянской средней школы Полине Терёхиной районная газета писала не раз как о талантливой вокалистке и танцорке, постоянной участнице различных культурных мероприятий, проводимых в районе.

В 2021 году девушка окончила одиннадцать классов и поступила в Брестский государственный университет имени А.С. Пушкина на факультет естествознания.

– Ещё в школьные годы я поняла, что хочу стать учителем биологии и химии. На выбор моей будущей профессии повлияли любовь к природе и к детям, – поделилась Полина Сергеевна, как теперь её будут называть ученики средней школы №1, где она делает первые шаги в профессии.

Преподавать «царицу наук» математику в первой школе будет молодой специалист Мария Кальман. Мария родом из Жабинки, в своё время окончила третью городскую школу. До девятого класса увлекалась языками, участвовала в олимпиадах, хотела стать учителем белорусского языка.

– А потом увлеклась в старших классах точными науками и решила поступать в Брестский университет имени А.С. Пушкина на учителя математики и информатики. Я уже работала в студенческие годы, есть определённый опыт, поэтому не страшно начинать трудовую биографию в первой городской школе, – рассказала Мария Александровна.

Молодой специалист будет вести математику в пятых, седьмых, восьмых и десятых классах. Это разный возраст детей, разные подходы в преподавании. Но Мария полна энтузиазма и идей, как увлечь учеников своим предметом.

Уроженка Берёзы Дарья Лисовская также окончила Брестский государственный университет имени А.С. Пушкина, но по специальности «Русский язык и литература. Иностранный язык».

– На первом курсе я просто влюбилась в русскую литературу, благодарна за это моим преподавателям Елене Дмитриевне Приступе и Ирине Александровне Ворон. Когда пришло время распределения, я выбрала молодой перспективный город-спутник Жабинку и таким образом оказалась в дружном коллективе средней школы №1. Слышала и читала мнения, отзывы, что это школа будущего, что здесь сильная команда учителей, – поделилась Дарья Васильевна.

Молодой учитель начальных классов Ангелина Вечорко родом со Столинщины. После девятого класса поступила в Пинский колледж учреждения образования «БрГУ имени А.С. Пушкина» на специальность «Начальное образование». На выбор профессии повлияла учитель начальных классов Ангелины, и в нынешнем году молодой специалист поведёт по дороге знаний четвероклассников первой городской школы.

Вместе с Ангелиной Вечорко училась Елена Боричевская, а теперь они будут работать в одном коллективе и даже сняли вместе квартиру в Жабинке.

– С детства мечтала стать учителем начальных классов, и моя мечта сбылась. Преподавать буду в первом классе – это очень волнительно и ответственно. Через несколько дней на торжественной линейке, посвящённой началу учебного года, мы с моими малышами сможем дружно сказать: «Первоклассник, первоклассник, у тебя сегодня праздник». А чтобы ещё лучше понимать своих воспитанников, изучать их души, поступила на специальность «Психология» в университет имени А.С. Пушкина – буду работать и заочно учиться, – рассказала Елена Боричевская.

Ещё один молодой специалист – также учитель начальных классов Анна Щербин. Анна Николаевна будет работать в родных стенах: она оканчивала среднюю школу №1 города Жабинки, где сейчас работает её старшая сестра Ирина. По стопам сестры Анна поступила в БрГУ имени А.С. Пушкина на психолого-педагогический факультет, специальность «Начальное образование».

– Профессия учителя начальных классов очень важна. Именно он раскрывает потенциал детей, их таланты, ведёт по жизни и радуется их успехам. Мы, учителя начальных классов, берём маленьких шестилетних птенчиков под своё крыло и наблюдаем, как они с каждым годом становятся увереннее, сильнее, умнее, – подчеркнула Анна Щербин.

Будущим директором школы назвала нынешний руководитель учреждения Ирина Панфило молодого специалиста Владислава Жарко. Он родом из Дрогичина, там же окончил девять классов. Затем учился в Дрогичинском областном аграрно-производственном профессиональном лицее по специальности «Электромонтёр, водитель автомобиля». В школьные годы Владислав активно занимался спортом и всё-таки решил связать свою дальнейшую судьбу с преподаванием спортивных дисциплин. Молодой человек поступил в Полесский государственный университет на специальность «Тренер по плаванию, учитель физической культуры и здоровья».

Шучу, что Владислава Александровича могут переманить в детско-юношескую спортивную школу Жабинковского района.

– Сначала мне придётся отдать долг Родине – отслужить в армии. Впереди осенний призыв. А дальше жизнь покажет, но вижу себя учителем физической культуры, – говорит Владислав Жарко.

Великолепную семёрку молодых специалистов средней школы №1 имени И.Н. Зубачёва объединяет не только любовь к детям, к профессии учителя, но и желание и стремление дарить тепло своих сердец ученикам, влюблять их в свои предметы, вести за собой в страну знаний. Они уверены в правильности выбранного пути, готовы работать на благо родной страны и её юных жителей.

Наталья КОВЕРГОВИЧ

Фото автора

Popularity: 1%

В объективе очередного выпуска проекта «Взгляд» – молодые специалисты, которые в нынешнем году окончили вузы и ссузы и пришли на первое рабочее место. Они только начинают свой профессиональный путь. Они полны сил, энергии, идей. Каждый из них готов качественно выполнять свою работу на благо родной страны.

Молодёжь выбирает ЖКХ…

В Жабинковском жилищно-коммунальном хозяйстве – четверо новоприбывших молодых работников: Никита Ланцев, Артём Мещерин, Павел Михневич и Николай Иванюкович.

Как рассказала ведущий специалист по кадрам Инна Волкова, ежегодно в Жабинковское ЖКХ приходят 4-5 молодых специалистов, многие из которых остаются в коммунальной службе и после двухлетней отработки. Так, например, представитель трудовой семейной династии Павел Калишук, который когда-то пришёл в ЖКХ молодым специалистом, работает электромонтёром. В коммунальном хозяйстве трудились его мать и до сих пор трудится отец. Анна Козел в своё время пришла лаборантом химического анализа и «доросла» до инженера-химика. Роман Гуц – ныне начальник электролаборатории. Второй год в Жабинковском ЖКХ работает штукатуром молодой специалист Яна Цесляк. Параллельно Яна получает высшее образование по специальности «Инженер».

Ведущий специалист по кадрам подчеркнула, что строительные специальности наиболее востребованы в местной коммунальной службе. ЖКХ нуждается в каменщиках, кровельщиках, малярах, плотниках. Также не хватает трактористов: запросы на молодых специалистов такого профиля делали в разные ссузы, но ребята ушли в сельское хозяйство.

Зато нынешнее пополнение из четырёх молодых специалистов закрыло вакансии электромонтёра и сварщиков, которые имелись в коммунальной службе. Николай Иванюкович получил специальность электросварщика ручной сварки 3 разряда в Малоритском аграрном колледже, сейчас приступил к работе в отделе “Жилфонд” Жабинковского ЖКХ.

Артём Мещерин – электрогазосварщик в котельном хозяйстве, Павел Михневич – в отделе “Спецгараж”.

Легче всего было влиться в коллектив жабинковских коммунальников молодому специалисту Никите Ланцеву. Можно сказать, юноша вырос на их глазах, приходя на работу к отцу Дмитрию Ланцеву. Дмитрий Юрьевич уже много лет трудится слесарем в котельном хозяйстве, он профессионал своего дела. Никита – электромонтёр в ремонтно-эксплуатационной службе энергетики и автоматики. Сын пошёл по стопам отца работать в ЖКХ после окончания Брестского государственного колледжа связи. Молодой человек несколько раз проходил практику в местном коммунальном хозяйстве и зарекомендовал себя ответственным, исполнительным и старательным работником.

Коллектив ремонтно-эксплуатационной службы энергетики и автоматики молодой, Никита в нём как свой среди своих. Начинающему электромонтёру доводилось выезжать на ремонт лифтов, которые застревали между этажами, менять в квартирах жабинковцев розетки, ремонтировать светильники.

– Мне нравится работать с электрикой, негласный девиз электромонтёров «Да будет свет!». Сейчас без электричества, как без воды – «и ни туды и ни сюды», а служба ЖКХ занимается и тем, и другим. Она самая востребованная у населения, важная и необходимая, – говорит Никита Ланцев.

Молодой специалист благодарен коллективу Жабинковского ЖКХ за помощь и поддержку в любых вопросах. Начинающий электромонтёр работает на совесть, чтобы его отцу не было стыдно за сына.

… и районный УМК

В системе образования Жабинковщины начинает свой трудовой путь молодой специалист Иван Епишко. Более полувека учителем начальных классов работала бабушка Ивана Нила Николаевна Ярмолик. Сейчас бухгалтером в отделе по образованию Жабинковского райисполкома работает мама нашего героя Марина Васильевна.

Иван же пришёл молодым специалистом в Жабинковский районный учебно-методический кабинет отдела по образованию, которым руководит Светлана Басакина. Светлана Анатольевна отметила, что, проходя практику, Иван Епишко зарекомендовал себя как грамотный и ответственный специалист, поэтому отдел по образованию райисполкома направил заявку в Брестский государственный университет имени А.С. Пушкина, чтобы Ивана направили на работу в районный учебно-методический кабинет. С 1 августа в статусе молодого специалиста Иван Алексеевич работает администратором сетей. Поскольку РУМК обслуживает весь район, настраивать интернет в учреждениях образования и устранять технические неполадки в работе компьютеров Ивана могут вызвать, к примеру, и в среднюю школу №3 города Жабинки, и в Хмелевскую, и в Кривлянскую.

– Как руководитель районного учебно-методического кабинета я заинтересована в том, чтобы молодые кадры у нас оставались и закреплялись на местах, – говорит Светлана Анатольевна. – Для этого их нужно поощрять и стимулировать. В 2023-2024 годах 75 процентов молодых специалистов продолжили работу в учреждениях образования района после обязательной отработки.

Надо сказать, работа с молодыми специалистами в сфере образования Жабинковщины налажена и ведётся на высоком уровне. С начинающими работниками проводятся встречи, в том числе и в стенах райисполкома, на которых они знакомятся с руководством района, где им рассказывают о льготах и преференциях для молодых специалистов. В Жабинковском районе функционирует методическое объединение молодых специалистов, которым руководит Ирина Созинова.

Ирина Валентиновна также довольна работой Ивана Епишко в качестве администратора сетей. Она помнит Ваню учеником третьей городской школы, которую он окончил в 2021 году со средним баллом 9,6. Поступил в БрГУ имени А.С. Пушкина на физико-математический факультет, специальность «Прикладная математика». В школьные и университетские годы Иван участвовал в олимпиадах по математике, занимая призовые места. Любовь к «царице наук» и определила выбор специальности. Время учёбы пролетело незаметно, и дипломированным специалистом Иван приступил к работе в учебно-методическом кабинете. Молодой администратор сетей востребован и на месте не сидит: «слетели» настройки в одном из компьютеров РУМК, и он спешит на помощь.

Девиз Ивана Епишко по жизни – «Нет ничего невозможного». Он перелопатит просторы интернета, обратится к разным источникам, но устранит неполадки в компьютерной сети районного учебно-методического кабинета.

В Жабинковском районе молодые специалисты не просто приходят работать – они становятся частью большой профессиональной семьи, где ценят инициативу, поддерживают рост и создают условия для раскрытия потенциала. Иван Епишко уже доказал, что готов решать сложные задачи и идти вперёд, а значит, у системы образования Жабинковщины есть надёжное будущее – с такими кадрами невозможное становится возможным.

Наталья КОВЕРГОВИЧ

Фото автора

Больше новостей о своем районе и городе Жабинка можно найти в нашем Телеграм-канале по ссылке https://t.me/selsk_prav

Копирование и использование полных материалов запрещено, частичное цитирование возможно только при условии гиперссылки на сайт zhabinka.by. Гиперссылка должна размещаться непосредственно в тексте, воспроизводящем оригинальный материал zhabinka.by.

Popularity: 1%

Готовят ли в Беларуси специалистов по искусственному интеллекту, рассказали представители Национальной академии наук и Министерства образования в проекте БЕЛТА «Страна говорит».

Генеральный директор Объединенного института проблем информатики Национальной академии наук Сергей Кругликов отметил, что ученые, которые занимаются разработками в сфере искусственного интеллекта, проходят достаточно серьезную подготовку в белорусских вузах. «Во всех вузах страны существуют кафедры, в той или иной степени связанные с интеллектуальными технологиями и системами практически во всех областях. Также идет подготовка в магистратуре, при написании магистерских, кандидатских и докторских диссертаций. Но не обязательно каждая работа в данной предметной области подтверждается дипломами об ученой степени. Существуют молодые одаренные ребята, которые постоянно обучаются в учебных коллективах именно по этому направлению», — отметил он.

Образование, как и законодательная база в стране, нуждается в точечной проработке направления искусственного интеллекта, чтобы эти технологии реализовывать на хорошем страновом уровне, уверен Сергей Кругликов.

Начальник главного управления профессионального образования Министерства образования Сергей Пищов добавил, что подготовка специалистов в области искусственного интеллекта реализуется в трех университетах республики — это конкретно разработчики по специальности «искусственный интеллект». «Вопросы применения, использования информационных технологий, технологий и инструментов искусственного интеллекта изучаются студентами также в рамках других специальностей IT-профиля. Под иным специальностями имеются в виду инженерные, в некоторой степени специальности гуманитарного профиля. Отрицать использование и внедрение искусственного интеллекта и информационных технологий в повседневную жизнь человека, в том числе и в профессиональную деятельность, нельзя. Поэтому наниматели, то есть организации-заказчики и система образования, должны быть готовы грамотно и своевременно реагировать на те вызовы, которые возникают, в том числе с некоторым опережением», — считает он.

Специалист после освоения той или иной образовательной программы должен прийти на производство либо в научный коллектив уже адаптированным к тем условиям, которые будет ставить перед ним будущая профессия, подчеркнул Сергей Пищов. «Поэтому такая работа проводится вместе с нашими ведущими организациями, вместе с Парком высоких технологий и иными заинтересованными», — заключил он.

Popularity: 1%

Нынешний год очень важный и ответственный в жизни выпускницы средней школы №3 города Жабинки Анны Заверухи. Позади одиннадцать лет старательной учёбы в любимой школе, впереди – поступление, взрослая жизнь, самостоятельные решения, интересные проекты.

Анна – не просто выпускница, она стобалльница и золотая медалистка. В её аттестате – одни десятки.

На районном выпускном балу Анна Заверуха сверкала, как самая настоящая звезда, и была в центре внимания, как и её одноклассник Тихон Залещик, и выпускница средней школы №1 Анна Ковальчук. Аттестаты об общем среднем образовании особого образца и золотые медали им вручил председатель районного Совета депутатов Андрей Юруть с пожеланиями так держать и ещё ярче сиять.

– Я стремилась к золотой медали на протяжении всех одиннадцати лет. Путь к заветному «золоту» – это ежедневный кропотливый труд. Но успешный результат был бы невозможен без поддержки моих родителей и учителей, – сказала Аня Заверуха.

Однако минута славы настигла нашу героиню ещё до выпускного бала. Когда стали известны результаты централизованных экзаменов, которые учащиеся 11 классов сдавали 26 и 29 мая, Анна Заверуха оказалась в числе стобалльников. Заветную сотню она набрала по физике. Справедливости ради надо сказать, что 100 баллов по этому предмету набрали всего 11 выпускников (для сравнения по математике – 175 человек).

Радости Анны не было предела – она не ожидала такого результата. Её переполняло чувство гордости.

– Не сказала бы, что задания были лёгкими. Среди них встречались такие, где учащихся ждали «ловушки» и нюансы. В каких-то заданиях была точно уверена, в каких-то сомневалась, – поделилась Аня.

Выпускница очень благодарна своему учителю физики Ольге Викторовне Дмитрук за глубокие знания и нестандартный подход в обучении. К слову, учащиеся физико-математического и экономического профилей, которые занимаются у Ольги Дмитрук, ежегодно становятся победителями олимпиад различного уровня.

Анна Заверуха на повышенном уровне изучала в школе математику и английский язык, так как в дальнейшем планирует поступать в Белорусский государственный университет информатики и радиоэлектроники в Минск. Своё будущее выпускница видит в IT-сфере.

– Я бы хотела поступить в БГУИР и стать программистом. Поэтому в качестве экзаменов выбрала физику и русский язык, а централизованное тестирование сдавала по математике, – сказала Анна.

По этим предметам выпускница также набрала высокие баллы: 98 – по русскому языку и столько же по математике. Аня очень расстроилась, что до сотни в обоих случаях не хватило самой малости – двух баллов.

– Всем трём предметам уделяла примерно одинаковое количество времени, чтобы баллы по ним были равны, в глубине души надеялась на 100 баллов по каждому предмету. Я усиленно готовилась, выполняла различные тесты, задания по темам, принимала участие в репетиционном экзамене, репетиционных тестированиях, – комментирует Анна. – Конечно, учёба не всегда давалась мне легко. Бывали и трудности, но я успешно справлялась со всеми преградами. Меня всегда интересовали логические задачи, поэтому любимым предметом была и остаётся математика.

«Царицу наук» в Анином классе преподавала Татьяна Богдановна Сыч, русский язык – учитель высшей категории Людмила Степановна Марченко. Каждый год Анна Заверуха участвовала в олимпиадах по русскому языку, награждалась дипломами І, ІІ и ІІІ степеней. В нынешнем году 11-классница завоевала диплом I степени на районной олимпиаде и приняла участие в областной. Выпускница выражает слова огромной благодарности своим учителям и классному руководителю Татьяне Николаевне Головейко.

В свою очередь, классная характеризует Анну как скромную, тактичную, работоспособную, целеустремлённую девушку.

– Аня всегда ставила перед собой высокие цели и старалась их достигать. Каждый день у неё был расписан, ведь чтобы получить аттестат особого образца, надо много и усердно работать, – говорит Татьяна Николаевна.

Выпускница-стобалльница считает, что значительная часть её успеха – в поддержке родных и близких людей, в первую очередь, родителей. Анины отец и мама Александр Александрович и Зоряна Васильевна всегда поддерживали стремления и увлечения дочери, будь то любовь к чтению или к рисованию, отличная учёба или участие в олимпиадах и конкурсах.

– Я смотрю на своих родителей и понимаю, что хочу вырасти таким же целеустремлённым, добрым и умным человеком. Хочу, чтобы в будущем они гордились мной ещё больше, чем гордятся сейчас, – делится моя собеседница.

Родители Анны неоднократно награждались Благодарственными письмами за достойное воспитание дочери от руководства третьей городской школы. В нынешнем году им вручили Благодарственные письма районного исполнительного комитета как родителям выпускницы-медалистки.

Заверухи знают цену усердного труда: они имеют собственный сад-питомник, занимаются садоводством, ландшафтным дизайном, разведением и выращиванием хвойных и лиственных декоративных растений.

Александр Александрович и Зоряна Васильевна понимают, как важно в Год благоустройства сделать наш город-спутник ещё красивее и привлекательнее, поэтому не только продают декоративные растения, но и занимаются благотворительностью – дарят зелёную красоту учреждениям образования: школам и садам, а также храмам. К примеру, на клумбах возле средней школы №3, которую когда-то окончил глава семейства, а в нынешнем году и его дочь – наша героиня, красуются цветы, подаренные учреждению семьёй Заверуха. И хотя их фамилия созвучна с белорусским словом «завіруха», эти люди не имеют отношения к вьюге и холоду, ведь от них веет теплом, добром, запахом цветов и зелени. А ещё Заверухи славятся своим трудолюбием и усердием. И двух дочерей: Аню и Дашу – воспитывают своим примером неустанного труда. Александр Александрович и Зоряна Васильевна не оканчивали школы с золотыми медалями, но гордятся своей старшей дочерью Анной, ведь по законам эволюции и развития дети должны превосходить своих родителей, как ученики превосходят своих учителей.

Хочется верить, что Анна Заверуха станет достойным продолжением своих родителей, прекрасным IT-специалистом и будет прославлять малую родину своими достижениями в IT-сфере.

Наталья КОВЕРГОВИЧ

Фото автора и из архива Анны ЗАВЕРУХИ

Больше новостей о своем районе и городе Жабинка можно найти в нашем Телеграм-канале по ссылкеhttps://t.me/selsk_prav

Копирование и использование полных материалов запрещено, частичное цитирование возможно только при условии гиперссылки на сайт zhabinka.by. Гиперссылка должна размещаться непосредственно в тексте, воспроизводящем оригинальный материал zhabinka.by.

Popularity: 1%

В последний день января в стенах Брестского научно-технологического парка прошёл областной этап республиканского конкурса «100 идей для Беларуси». Учащиеся Брестской области представили 52 проекта, в их числе – три проекта из города-спутника.

Конкурс инициирован общественной организацией «БРСМ». Заявить о себе и своих идеях на областном уровне не побоялись четыре учащиеся лицея Жабинки.

Так, Елизавета Головчик предложила подробнее рассмотреть ароматерапию как бизнес-проект.

– Создание эфирных масел поможет сделать успешным любое дело, так как напрямую влияет на физическое и эмоциональное благополучие людей. Проект преследует еще одну задачу –минимизацию отходов в цветочном производстве, – пояснила одиннадцатиклассница. Подробнее своими идеями Лиза делится на своей инстаграм-страничке @garmonia_aromata

Лицеистки Ксения Бондар и Екатерина Кечко решили по-новому взглянуть на агропромышленные технологии и фермерство и предложили проект «Микрозелень суперфуд, или Обман маркетологов» @ _mikrozelen_zhabinka

Проект «#НЕСАХАР» Анастасии Максимчук подразумевает не только составление авторского меню для людей с сахарным диабетом, но и комплекс мероприятий, облегчающий протекание заболевания. Уже сегодня её блог в Инстаграм набирает популярность среди сверстников maksi_mchuknastya

Вчера, 3 февраля, с талантливыми девушками встретилась заместитель председателя Жабинковского райисполкома Инна Тарасевич. Она отметила привлекательность инициатив для нашего района, подчеркнула возможность реализации проектов на базе учреждения образования. К слову, предложения лицеисток могут стать реальной историей Жабинковского района. Как именно? Интригу обещаем раскрыть ближе к Дню города Жабинка. Следите за новостями.

Наталия КОВПАНЬКО

Фото автора

Popularity: 1%

На экскурсии по местам, отражающим события, связанные с геноцидом белорусского народа, побывали учащиеся Ленинской, Ракитницкой и Старосельской школ.

Проект, инициированный прокуратурой Жабинковского района при поддержке отдела по образованию райисполкома, реализуется уже второй год и охватывает всё большее количество учащихся. Главный посыл акции – нам жить, помнить и передавать эту память последующим поколениям.

Патриотическая экскурсия началась на улице Мира в Жабинке у могилы жертв фашизма, погибших осенью 1942 года. Прокурор района Дмитрий Марачук рассказал школьникам, что здесь похоронено около 380 мирных жителей – членов семей военнослужащих Красной Армии, партийных и советских работников, расстрелянных немецко-фашистскими захватчиками осенью 1942 года.

Особое внимание Дмитрий Юрьевич уделил расследованию на Жабинковщине дела о геноциде белорусского народа в период Великой Отечественной войны и первое послевоенное десятилетие. Дело, возбуждённое три с половиной года назад Генеральным прокурором Республики Беларусь, принесло ощутимые результаты.

– В нашем районе сделано многое для раскрытия забытых в истории фактов, в том числе и подробности дремлёвской трагедии. В рамках расследования уголовного дела о геноциде белорусского народа на Жабинковщине опрошено около 40 свидетелей, узников и очевидцев тех ужасных событий, проводятся осмотры и изучаются архивные документы, – подчеркнул Дмитрий Марачук.

Прокурор района рассказал учащимся о готовящейся в печать книге о геноциде жителей Жабинки и Жабинковского района. Цель её издания – в сохранении памяти о жертвах геноцида и развитии исторического сознания среди местного населения. Книга будет содержать уникальные материалы, раскрывающие исторические факты, передающие голоса тех, кто пострадал от жесткости и зверств немецко-фашистских захватчиков, а также материалы, рассказывающие о жизни и подвигах жабинковцев в период военного лихолетия.

После возложения цветов к плитам с именами погибших на улице Мира участники экскурсии по патриотическому маршруту переместились в мемориальный комплекс «Дремлёво». С недавних пор здесь установлена табличка с QR-кодом, которая позволяет почерпнуть информацию о трагической судьбе деревни, сожжённой 11 сентября 1942 года. Дремлёвская трагедия – печаль и скорбь не только для нашего района, но и для всей страны. Деревня вместе с жителями превратилась в пепел в ходе карательной операции «Треугольник», которую нацисты проводили на территории Жабинковского, Кобринского, Брестского и Малоритского районов. Всех взрослых и детей, которые находились дома, каратели согнали в четыре сарая и сожгли. 13 сентября 1942 года останки дремлёвцев были захоронены на кладбище деревни Степанки. В 1967-м на месте бывшей деревни был насыпан курган, а в сентябре 1982 года здесь появился мемориальный комплекс. Его центральные женские фигуры символизируют вечное торжество жизни.

– Дремлёво не случайно называют жабинковской Хатынью, поскольку после освобождения «огненная деревня» не была возрождена, – сказал Дмитрий Марачук. – Изучению дремлёвской трагедии почти десять лет посвятил известный историк, писатель, журналист Анатолий Бензерук, написавший книгу «Галавасек», так как дремлёвцы погибли на праздник Усекновения главы Иоанна Предтечи. Уже в наши дни на жабинковской земле был выявлен ещё один населённый пункт, разделивший судьбу Хатыни и Дремлёво. Это хутор Янополь, уничтоженный оккупантами осенью 1943 года на территории Ленинского сельсовета.

В мемориальном комплексе «Дремлёво» учащиеся и педагоги возложили цветы и почтили память погибших минутой молчания.

Следующим пунктом маршрута значилась братская могила в агрогородке Степанки, где и покоятся останки более 180 сожжённых дремлёвцев. Цветы легли на мраморные плиты, а на лицах ребят были искренняя скорбь и задумчивость.

Последней точкой экскурсии стал районный историко-краеведческий музей в Малых Сехновичах. Здесь была подготовлена экспозиция «Забвению не подлежит», посвящённая геноциду белорусского народа в годы Великой Отечественной войны.

Прокурор Жабинковского района рассказал учащимся о планах «Ост», «Барбаросса» и «Ольденбург», которые немецко-фашистские захватчики осуществляли на оккупированных территориях. Ребята ответили на вопросы Дмитрия Юрьевича, показав неплохие знания по истории Великой Отечественной войны.

– Наша священная задача – помнить свою историю и хранить правду. Знания о прошлом и любовь к Родине помогут вам всегда сделать правильный выбор в жизни, – подчеркнул Дмитрий Марачук.

Далее участников экскурсии ждали интерактивные площадки Жабинковского РОЧС, РОВД, отделения Департамента охраны, а также солдатская каша и горячий чай. Собравшись у костра, ребята обсуждали увиденное и услышанное, и по всему было видно, что патриотическая экскурсия проложила маршрут к их сердцам.

Наталья КОВЕРГОВИЧ

Фото автора

Popularity: 2%