Імяніны яго сэрца


У панядзелак 29 ліпеня ў Азятах было надзвычай людна ў хаце ветэрана Аляксея Філімонавіча Гумянкі. На “Імяніны яго сэрца” (так звалася праграма, пад-рыхтаваная азяцкімі культработнікамі) завіталі госці, каб павін-шаваць юбіляра з паважанай датай — 90-ым днём нараджэння.
Аляксей Філімонавіч прыгадаў ваенныя часы — той грозны агонь, у якім, вядома, броду не бывае. Так, пра вайну нямала сказана генераламі і маршаламі, але ж і сведчанні радавых салдат надзвычай карысныя. Іх “акопная праўда” — уласны погляд на сусветназначныя падзеі, у якіх міжволі прымалі ўдзел. З той пары ў Аляксея Гумянкі моцны, як сталь, жыццёвы прынцып: “Я Радзімай і верай не гандлюю!”.
У святочны дзень ён разважліва сказаў:
— Так, ваявалі — сябе не шкадавалі. Штодня адзін аднаму казалі: “Каб толькі перамагчы!” Такія моцныя былі вера і надзея. А як ворага пагналі, пачалі адбудоўваць краіну. Хоць і працавалі, бывала, за працадні, але стваралі тое, чым новае пакаленне карыстаецца. Ніколі і марыць не мог, што дачакаюся такога дабрабыту і парадку. Калі б быў шанц пачаць жыццё зноў з маладосці — паўтарыў бы яго, яшчэ як паўтарыў бы!
Гэтак зухавата прагаварыў ветэран і, паглядзеўшы на дачок, дадаў:
— Даглядаюць і вельмі пра мяне клапоцяцца Алена і Надзея. Хачу і вам усім падзячыць за тое, што не прамінулі маю хату, сюды завіталі, павесялілі, мой баявы дух падтрымалі. Цяпер час прыйшоў выдатны — хочацца жыць ды жыць!
Некалі, вясной сорак пятага, свой дзень Вялікай Перамогі Аляксей Філімонавіч сустракаў са старшынскімі нашыўкамі на пагонах. Але ж нездарма, у народзе лічыцца добрым жыццёвым напрамкам, калі дзеці ідуць далей за бацькоў. У тым пераможным годзе маладому байцу з Азятаў і прысніцца не магло — прыйдзе час, калі ён будзе гаварыць з гонарам: “Надзея мае надзеі апраўдала!”
Гэта — пра малодшую дачку. Першую ў гісторыі сувярэннай Беларусі жанчыну-падпалкоўніка Надзею Аляксееўну Гумянка. Яна далучылася да бацькавых слоў:
— Вы падаравалі нам кроплі сваёй любові — шыкоўны падарунак! Бо каханне — гэта выратаванне, яно спасае нават ад вайны! За гады службы мне давялося накіраваць у армію каля 22 тысяч навабранцаў, адслужылі хлопцы і вярнуліся да мірнага жыцця. Лічу, самым каштоўным — мір, які штодня абараняюць нашы хлопчыкі. Так было заўжды і так заўсёды будзе.
Аляксей Філімонавіч таксама некалі вярнуўся з вайсковага паходу і годна адпрацаваў у гаспадарцы трактарыстам. Яму няма за што саромецца — заўжды навідавоку, не хаваўся ад працы і людзям стараўся благога не рабіць. Таму безліч цёплых слоў было сказана ў святочны дзень у адрас паважанага чалавека. Іх шчыра прамаўлялі начальнік аддзела ідэала-гічнай работы, культуры і па справах моладзі райвыканкама Анатоль Старыцкі, ваенны камісар Андрэй Юруць, старшыні — раённага савета ветэранаў Васіль Шышчыц, райкама прафсаюза работнікаў АПК Ніна Калыбская, Азяцкага сельвыканкама Ганна Шкарупа. А спевы землякоў з мясцовага сельскага цэнтра культуры і вольнага часу Людмілы Кацюбка, Таццяны Хамук, Андрэя Амельянчука сталі сардэчным падарункам юбіляру.
Анатоль БЕНЗЯРУК.
На здымку: у промнях чалавечай любові і павагі сустракае свой 90-гадовы юбілей азятчук Аляксей Філімонавіч Гумянка.
Фота Ірыны ЖУК.

Popularity: 1%

1 Comment Posted

  1. У мяня хутка вяселле, хачу закликаць ирыну жук, ирына можа вы маеце жаданне падрабиць крыху?)

Оставить комментарий

Ваш электронный адрес не будет опубликован.


*