Звычайны цуд, альбо Абудзілі вёску спевы

Звычайны цуд, альбо Абудзілі вёску спевы

Вось ужо шосты месяц як прапісаўся на Жабінкаўшчыне міжнародны дабрачынны праект “Вёска, якая не павінна знікнуць”, што ствараюць неабыякавыя і таленавітыя людзі з аб’яднання аматараў мастацтва “Тур”, падтрыманыя нямецкім фондам “Памяць. Адказнасць. Будучыня” і арганізацыяй “Паразуменне”. На другі дзень Тройцы яны зноў завіталі ў Малыя Сяхновічы, каб падарыць песеннае свята вяскоўцам.
Як усё ж культура ды гістарычная памяць здольныя змяніць звычаёвы ўклад! Зусім нядаўна была вёска ціхая, у сонных туманах куталася. А вось, як людзі заўважылі, прыехалі таленты “ды ўсіх раскуторхалі, пабудзілі”. Нейкі цуд адбыўся. Звычайны. Але ж і — заканамерны.
Стваральнікі праекта Ларыса і Аляксандр Быцкі паклапаціліся, каб у старажытнай вёсцы загучалі новыя мелодыі і людзі ў паважаным узросце проста, па-сямейнаму згадалі маладосць, увогуле жыццё, часам нялёгкае, ды кожнаму памятнае.
Старшыні Сцяпанкаўскага і Крыўлянскага сельвы-канкамаў Мікалай Яго-рчанкаў і Анатоль Марчук пасадзейнічалі, каб на канцэрт патрапілі колішнія фашысцкія вязні, што жывуць на тэрыторыі іх сельсаветаў. Многія, вельмі многія ўжо за паўгода пера-знаёміліся. Вітаюцца паміж сабою людзі, бы родныя.
Супрацоўнікі Жабін-каўскага гісторыка-краязнаўчага музея Сяргей Дзямідаў і Таццяна Чапялевіч пастараліся, каб гасцям было ўтульна і цікава ў музейных залах, што распавядаюць аб мінулым нашага краю.
А культработнікі — каб настрой быў узняты да самых вяршыняў старажытных ліп, каб арганізатары і ўдзельнікі свята атрымалі ў падарунак лекавы ліпавы цвет з тых самых дрэваў, пасаджаных нашчадкамі славутага Касцюшкі.
Сягоння ў гасцях вяс-коўцаў пабывалі артысты не дальнія, але ж вельмі знакамітыя: тэатр гумару, гульні і песні “Хмелеўскія валацугі” ды ўзорны дзіцячы калектыў “Дараносіца”. У святочным карагодзе хмелеўцы прайшліся па вёсцы, разыгрывалі ля веснічак і хат стары абрад “Ваджэнне куста”, са спевамі, танцамі віншавалі гаспадароў з Тройцай, усіх-усіх запрасілі на канцэрт ля будынка музея — пад ліпы Касцюшкавай алеі. Гульню-дыялог самадзейных артыстаў ахвотна падхоплівалі сяхноўцы. Нехта замест звычайнага “дзякуй” прапанаваў гасцям хлеба з соллю ды чаю з цукрам, а іншы выгукнуў:
— І вам, родненькія, дзетак дванаццаць!
Спрадвеку лічылася шматгалоссе “па лаўках” і багаццем, і прэстыжам. Цяпер жа гэты скарб мо меней цэніцца, ды вельмі ж хочацца, каб было нас многа. І было ў нас многа — і ў галовах, і на падворках.
Хмелеўскія артысты сыпалі жартамі, згадвалі звычаі і паданні роднай старонкі, гарэзліва выконвалі народныя танцы, выводзілі мелодыі, запазычаныя ад старых бабуль, пакуль звонка не загучаў “Ой, ты хмэлю” — сапраўдны гімн роднай вёскі Хмелева. Як жа трэба любіць сваю зямлю, каб спяваць гэтак?! Асабліва радавала, што і дзецям гэта не чужое, а сваё, роднае, бо сапраўднае.
Кіраўніца “Хмелеўскіх валацугаў” Наталля Дырман прамовіла:
— Вы паселі тут, такія прасветленыя, бы ў царкве, натхненыя, што і спыніцца было немагчыма.
— Так, цяжка развітвацца, ды хутка гэта павінна адбыцца, — з непадробным шкадаваннем гаварыла і Ларыса Быцко. — Яшчэ месяц, яшчэ некалькі цікавых мерапрыемстваў у ліпавай Касцюшкавай алеі і праект “Вёска, якая не павінна знікнуць” павінен будзе перамясціцца ў іншы раён Брэстчыны. Але ж сваіх мы не забываем і калі ўдалеч ад’язджаем, будзем і надалей памятаць, якія яны, Малыя Сяхновічы, і прыгожыя людзі гэтай зямлі. Будзем тут яшчэ не раз!
Міжволі зірнуў на птушыныя гнёзды, якіх у вёсцы багата. Тыя буслы, што будавалі іх у пачатку праекта, зараз ужо птушанят гадуюць, хутка ўжо новае пакаленне на крыло ўстане і адляцяць птушкі далёка. Ды вернуцца. Абавязкова вернуцца…
Анатоль БЕНЗЯРУК.
На здымку: спяваюць “Хмелеўскія валацугі”.
Фота Андрэя ШЫМАНСКАГА.

Поделиться ссылкой:

Popularity: 1%

Оставить комментарий

Этот сайт использует Akismet для борьбы со спамом. Узнайте как обрабатываются ваши данные комментариев.

Top