“Фарбы Берасцейшчыны” пашыраюць гарызонты

“Фарбы Берасцейшчыны” пашыраюць гарызонты

Анатоль БЕНЗЯРУК. Фота аўтара.

Менш за месяц застаецца да тых, як заўсёды, яркіх дзён, калі ўся краіна будзе святкаваць чарговы Дзень беларускага пісьменства. Чарговы – але не шараговы, асабліва для берасцейцаў. Паколькі сёлета, так бы мовіць, свята прыйдзе на нашу вуліцу! У чацвёрты раз ягонай сталіцай абраны горад, размешчаны на Брэстчыне: раней у ролі гаспадароў ужо пабывалі жыхары Пінска, Камянца, Ганцавічаў, а ў 2018-м эстафету падхапілі янаўцы.

Крокі святаўжо адчувальныя

ВЯДОМА Ж, РЫХТУЮЦЦА да 1 верасня, калі распачнецца двух-дзённая імпрэза, не толькі будаўнікі. Так, яны прыкметна шчыруюць на іванаўскіх вуліцах, а адна з цэнтральных – імя 17 Верасня – клопатам працавітых іх рук ператварылася ў пешаходную з уяўным пісьменніцкім “ухілам”.
Іванава (альбо гістарычнае Янава) нездарма дабівалася права прымаць свята. Сапраўдны культ кнігі і адукацыі нібыта спрадвеку закла-дзены ў крыві палешукоў. І найбольш вядомы янавец – славуты мастак, педагог, музыка, пісьменнік Напалеон Орда, помнік якому стаіць на галоўнай гарадской вуліцы, лішні раз пацвердзіў, што янаўская зямля – куток славуты ва ўсім свеце, што цягнецца да агульначалавечых каштоўнасцяў. Будзем і мы памятаць, што Орда і нам не чужы, бо некалі гэты “палескі Напалеон” з алоўкам ды пэндзлем і жабінкаўскі край пакарыў, напісаўшы цудоўныя акварэлі з выяваю маёнтка Пятровічы.
Нельга забыцца і пра Дастоева, скуль пайшоў род Дастаеўскіх, а самы праслаўлены сярод іх – Фёдар Міхайлавіч – прызнаны класік ва ўсіх Еўропах ды Амерыках! А хто не ведае пра матылян з іх кажушкамі, што насілі з ахвотаю не толькі мясцовыя красуні, але й нават парыжскія модніцы?! Альбо паспрабуй забыцца пра “Мотальскія прысмакі” – самы смачны фестываль у Беларусі!
І вось крокі новага грандыёзнага свята ўжо адчувальныя, поступ яго бачны.
Свой унёсак робяць і тыя, каму суджана стаць у першыя вераснёўскія дні галоўнымі героямі шматлікіх мерапрыемстваў – паэты, празаікі, драматургі.
Сваімі залатымі пёрамі яны ствараюць мастацкія ды публіцыстычныя творы, вынесеныя на суд чытацкай аўдыторыі ў намінацыях “паэзія” і “проза”, “драматургія” і “публіцыстыка”. Дарэчы, сёлета, як ніколі, шмат (ажно дзявяцера!) намінантаў ад вобласці-гаспадыні. Ёсць спадзяванне, што творчасць землякоў будзе заўважана і адзначана.
Мо таму адным з найбольш хвалюючых стане момант, калі з ліку новых кніг, напісаных ва ўсіх рэгіёнах Сінявокай, як звычайна, у другі Дзень беларускага пісьменства будуць абвешчаны найлепшыя, а іх аўтары стануць уладальнікамі Залатога Купідона.

Са сваімі “Фарбамі” – да вас!

З ВЯСНЫ СЯБРЫ Берасцейскага аддзялення Саюза пісьменнікаў Беларусі шчыруюць у праекце “Фарбы Берасцейшчыны”, прымеркаваным да свята, што павольна набліжаецца.
За гэтыя месяцы праведзены дзясяткі творчых сустрэч у бібліятэках і кнігарнях, школьных аўдыторыях і працоўных калектывах не толькі ў горадзе над Бугам, але і ў вельмі многіх населеных пунктах вобласці. Былі, вядома ж, цікавыя выступленні і ў нашай Жабінцы.
Цяпер час прыйшоў пашырыць гарызонты і да сталіцы свята. Таму сённяшняе мерапрыемства, што адбывалася ў мясцовай раённай бібліятэцы, называлася “Фарбы Берасцейшчыны”: пісьменніцкія спатканні ў Янаве”.
Сюды па запрашэнні ветлівых гаспадароў-бібліятэкараў высадзіўся сапраўдны “дэсант” з прадстаўнікоў пішучай творчай браціі. І так неяк атрымалася, што з Іванавам ды наваколлямі звязаны лёсы амаль кожнага. Напрыклад, старшыня абласнога аддзялення СПБ Таццяна Дземідовіч, якая прэзентавала перад янаўцамі берасцейскую пісьменніцкую арганізацыю, расказала, з якім хваляваннем пабачыла стары даваенны фотаздымак з Янаўшчыны. А на ім – самадзейны вясковы аркестр, і сярод аматараў-выканаўцаў – зусім малады дзядуля са скрыпачкай у руках! Падалося, што з пажоўклай картачкі раптам загучала тая жалобная музыка…
Выступленне Таццяны Анатольеўны працягнуў Мікола Панасюк. Ён згадаў пра тутэйшае літаратурнае аб’яднанне “Ясельда” – калыску многіх талентаў, якія гадаваліся на берагах аднайменнай ракі. Пісьменнік прэзентаваў і сваю новую кнігу, прысвечаную першаму касманаўту-беларусу, нараджэнцу Берасцейшчыны Пятру Клімуку. Мікола Васільевіч прыхапіў і тры старыя агульныя сшыткі, якія ён запоўніў сваімі назіраннямі, думкамі, замалёўкамі ў 1974 годзе, калі быў у зорным Гарадку, збіраючы матэрыялы для першай кнігі пра “берасцейскага пакарыцеля зорак”. Ішла размова і пра знаёмства ды ліставанне з выдатнымі паэтамі Яўгеніяй Янішчыц ды Міколам Федзюковічам. Асобны расповед – пра кнігу, прысвечаную вядомаму ў Беларусі аграрыю, колішняму старшыні СВК “Астрамечава” Аляксею Скакуну.
Сам Аляксей Сцяпанавіч зна-ходзіўся сярод запрошаных на вечарыну. (У дужках адзначым, што былога старшыню радніць з янаўскай зямлёй працоўная біяграфія – адсюль, са Снітава, ён яе і пачаў). А зараз стаў не толькі героем вось ужо чацвёртай кнігі (сярод аўтараў, што пісалі пра Скакуна, ёсць і Уладзімір Сітуха, Уладзімір Ліпскі), але і сам спрабуе свае сілы ў пісьменніцтве. Прынамсі, выдаў дзевяць спецыяльных кніг – сапраўдных падручнікаў для тых, хто жыве і працуе на зямлі.

Краязнаўчая памяць – наймацнейшая

У ГЭТЫМ ПЕРАКАНАНЫЯ янавец Анатоль Дзенісейка, лунінчанка Таццяна Канапацкая ды аўтар гэтых радкоў.
Быццам у дадатак адзін да аднаго тры выступоўцы распавялі пра значэнне краязнаўства для жыцця Палесся, што раскінула свае ўладанні ад Сожа да Буга. Анатоль Іванавіч распавёў пра лабуроў – мясцовых карабейнікаў, якія некалі са сваімі таварамі даходзілі да Варшавы ды Масквы, а цяпер захавалі ў некалькіх паселішчах свой адметны говар. Таццяна Васільеўна, са свайго боку, прыгадала, што нават сімвал Варшавы некалі ляпілі з прыгожай паляшучкі і заклікалі глыбей вывучаць гісторыю роднага краю. Мне ж прыемна было распавесці, наколькі блізка Жабінкаўшчына паяднана з Пінскам, Лунінцам ды Янавам, калі вывучаць дакументы, што захоўваюцца дасюль у архівах.
Пра тое, што сёлетні і наступныя два гады ў Беларусі прысвечаны малой радзіме, нагадала намеснік старшыні абласнога пісьменніцкага аддзялення Любоў Красеўская. Між іншым яна заўважыла: “Гавораць, нельга мець дзве Радзімы. А ў мяне іх менавіта столькі. Бо нарадзілася ў Расіі, жыву цяпер у Беларусі. Калісьці продкі мае выехалі ў Сібір. Яны – туды, а я – адтуль. І адчуваю сябе ўтульна на абедзвюх маіх радзімах…”
Сваімі творамі і ўспамінамі пра гады, звязаныя з Янаўшчынай, дзяліліся таксама Марыя Ляшук, якая зараз узначальвае клуб літаратараў “Пінчукі”, ды самабытны паэт Андрэй Масько.
Са свайго боку, за змястоўную і вельмі насычаную творчымі фарбамі сустрэчу гасцям дзякавалі загадчык цэнтралізаванай бібліятэчнай сістэмы Алена Данілкевіч і старшыня Іванаўскага раённага Савета дэпутатаў Алена Дарагакупец. Апошняя гаварыла з непрыхаванай цеплынёй: “Я пачула словы прызнання ў любові да гэтага краю. Шчыра ўдзячная вам за тое. Бо янаўская зямля годная найлепшых паэтычных і празаічных радкоў, якія нараджаюцца з-пад пёраў пісьменнікаў Брэстчыны. Будзем чакаць вас 1 і 2 верасня, калі свята пісьменства разаль-ецца па іванаўскіх вуліцах”. Гаспадары прапанавалі далучацца да гэтай яркай імпрэзы і заставацца на свяце ад першых святочных ягоных нот да апошніх сполахаў салюту.
На здымках: берасцейскія пісьменнікі ля раённай бібліятэкі ў Іванаве; у пакоі найвыдатнейшага нараджэнца гэтай зямлі Напалеона ОРДЫ.

Popularity: 1%

Оставить комментарий

Ваш электронный адрес не будет опубликован.


*