Артистка из Щегликов

Артистка из Щегликов

Алена Панасюк, артыстка са Шчэглікаў
Мінчанка Алена Іванаўна Панасюк стараецца як мага часцей прыязджаць на Жабінкаўшчыну, дзе прайшло яе маленства, дзе жыве яе бацька. Адчувае настальгію і ў родных Шчэгліках, і калі бывае ў мікрараёне цукровага завода: акурат тут калісьці знаходзілася музычная школа, у якой яна вучылася. Урокі ў класе баяна давалі педагогі Вячаслаў Мікалаевіч Чырко і Уладзімір Іванавіч Вайцюк.
Талент яе праявіўся рана, у сям’і. Маці працавала ў рабочай сталоўцы, санітаркай у бальніцы. Вось ужо год як яе не стала. А менавіта Соф’я Сцяпанаўна першая навучыла Лену спяваць — развучыла песню “Шэры шынель”, з якою дзяўчынка ў шэсць гадоў выступіла на сцэне гарадскога Дома культуры.
— Не шкадую, што ў дзяцінстве замест таго, каб лішні раз пагуляць на вуліцы, асвойвала эцюды на баяне. Бабуля Аляксандра спявала ў царкоўным хоры, а дзед Сцяпан добра іграў на гармоніку. Можна сказаць, дзякуючы ім ды маме, я стала музыкантам, — расказвала пры сустрэчы Алена.
Вучылася яна ў СШ №1 г.Жабінка. З цеплынёю згадвае настаўніка спеваў Сяргея Васільевіча Баўта, які заўважыў вакальныя здольнасці вучаніцы. У роднай школе і ў раёне часта праходзілі агляды і конкурсы мастацкай самадзейнасці. Спярша яна ўдзельнічала ў іх з Сяргеем Васільевічам, а пасля таго, як у 9-гадовым узросце пачала вучыцца ў музычнай школе, акампаніятарам у Лены стаў Іван Ісакавіч Пішчук.
З цікавасцю разглядваю тагачасныя Аленіны ўзнагароды. 1976 год — дыплом на абласным тэлевізійным аглядзе дзіцячай творчасці, трэцяе месца ў рэспубліканскім аглядзе; тады юная спявачка ўпершыню выступіла на сцэне опернага тэатра, яе паказалі на тэлебачанні. 1977 — дыплом як аднаму з лепшых выканаўцаў на раённым аглядзе мастацкай самадзейнасці і дыплом за ўдзел у аглядзе ваенна-патрыятычнай песні. 1978 — грамата РК ЛКСМБ за выкананне маладзёжнай песні…
Пасля заканчэння школы Лена Панасюк паступае ў Брэсцкае музычнае вучылішча. Вучыцца там у класе вакалу ў Рэгіны Казіміраўны Сакалоўскай, якая, са слоў выхаванкі, дала асноўную падрыхтоўку. Навучэнка музвучылішча ўдзельнічае ва Усесаюзным конкурсе патрыятычнай песні і становіцца яго лаўрэатам. Затым яна паступае ў філіял Ленінградскай дзяржкансерваторыі ў Петразаводску. Вучыцца тры гады, а потым пераязджае ў Мінск і працягвае адукацыю ў Беларускай акадэміі музыкі, удасканальвае вакал у дацэнта Ксеніі Аляксееўны Драздовай. І нарэшце — праца ў Беларускай дзяржаўнай філармоніі, дакладней — у Камерным хоры Рэспублікі Беларусь пад кіраўніцтвам Ігара Мацюкова.
— Камерны хор, — кажа Алена, — заўсёды быў запатрабаваны як прапагандыст музыкі беларускіх кампазітараў. У іх спісе — Эміль Наско, Андрэй Мдывані і многія іншыя аўтары. У гісторыі калектыву — канцэрты з зоркамі сусветнай велічыні. Напрыклад, за дырыжорскім пультам стаяў Інго Райль (Германія). Гучала музыка Баха, Гендаля, Гайдна. З хорам я была на гастролях у Польшчы, Германіі, Люксенбургу. У польскай Гайнаўцы мы сталі лаўрэатамі конкурсу духоўнай музыкі.
Зараз Алена Панасюк працуе ў капэле “Санорус” (мілагучныя спевы) пад кіраўніцтвам Аляксея Аляксандравіча Шута, які быў і заснавальнікам калектыву. Гастралявалі ў Іспаніі, Германіі, Францыі. У складзе капэлы — хор, аркестр, салісты. Такое творчае спалучэнне дазваляе ствараць разнастайныя ў стылі і змесце праграмы. У рэпертуары — вядомыя творы айчынных і замежных класікаў, а таксама сучасных аўтараў. Алена Панасюк выступае як салістка-вакалістка і як удзельніца хору. Яна падкрэсліла ў гутарцы, што толькі сапраўднае мастацтва заклікана дарыць радасць і надзею, а задача любога артыста — несці як можна больш цяпла і любові са сцэны. Гэтага правіла і трымаецца “Санорус”. Асабліва даспадобы гледачам і слухачам невялікі камерны тэатр-опера. Скажам, вельмі прыхільна яны сустрэлі сучасную оперу А.Мдывані “Маленькі прынц”, у якой Алена выконвала партыю Ружы. Пасля прэм’еры паявіўся артыкул у часопісе “Мастацтва”, выступленне паказвалася Беларускім тэлебачаннем.
Алена Іванаўна разгортвае перада мною тэатральныя афішы, якія захоўвае тут, у Шчэгліках, на сваёй малой радзіме. Сярод іх аперэта Ё.Штраўса “Цыганскі барон”, 1993 год. Тады яна здавала дзяржэкзамен у опернай студыі акадэміі музыкі — выконвала партыю Арсены. Рэжысёр-пастаноўшчык — заслужаны дзеяч мастацтваў Расіі, народны артыст Беларусі дацэнт Сямён Аляксандравіч Штэйн. Шмат каму ўдзячная спявачка! Пасля заканчэння акадэміі займалася ў артыста Беларускай дзяржаўнай оперы Аляксандра Рыгоравіча Рудкоўскага, лаўрэата Міжнароднага конкурсу П.Чайкоўскага ў Маскве, уладальніка першай прэміі конкурсу ў Барселоне.
Працуючы ў “Санорусе”, Алена Панасюк любіць больш за ўсё выступаць як салістка.
— Трэба забыць пра хваляванне, — разважае яна, — трэба паказаць усё, на што ты здатная. Наша капэла — гэта 45 яркіх музыкаў-салістаў, якім пад сілу самыя розныя тэмы, жанры, настроі: ад рэквіема і оперы да папулярнай песні і раманса. У калектыве — лаўрэат двух міжнародных конкурсаў Вольга Мілюта. Калі працуеш з захопленымі прафесіяналамі, дык цікава ўсюды і заўсёды. Пастаянны пошук — вызначальная рыса “Саноруса”.
Музычная капэла здзейсніла канцэртнае турнэ па Беларусі: выступала ў Сафійскім саборы ў Полацку, у драмтэатрах Віцебска, Гродна, Магілёва. На канцэрт у горадзе над Бугам прыйшлі сваякі Алены Іванаўны, яе былы канцэртмайстар з Брэсцкага музычнага вучылішча. У Жабінцы “Санорус” таксама выступаў, праўда, адзін раз, у 2000 годзе.
— Найлепшыя гастролі былі ў Іспаніі, — згадвае артыстка. — Запомнілася добразычлівая зала, спяваць было прыемна і лёгка. Спадабаўся фестываль класічнай музыкі ў Францыі. Выступалі з аркестрам на беразе мора. І раптам — прапала асвятленне. Мы працягвалі спяваць, і як нам пасля апладзіравалі слухачы!.. Фестывалі, конкурсы многае даюць у абмене вопытам. А нашы перамогі паказваюць: усё, што мы робім, робім не марна.
Так, людзям падабаюцца выступленні нашай зямлячкі, якая валодае прыгожым і мяккім сапрана. Артыстка верыць у сваю шчаслівую і творчую зорку, якая свеціць зараз і капэле “Санорус”, лаўрэату міжнародных конкурсаў. Капэле хутка 20 гадоў. Не такі вялікі тэрмін, і ўсё ж ён дазваляе шмат што ўспомніць. Напрыклад, Дні культуры Расіі ў Беларусі і Дні культуры Беларусі ў Расіі, у час якіх было нямала незабыўных сустрэч. Алена Іванаўна ахвотна паказвае фотаздымкі, дзе яна сфатаграфавана са знакамітымі артыстамі: Васіліем Ланавым, Мікалаем Баскавым, Максімам Галкіным і іншымі.
Што яшчэ пра яе? Алена спрабуе ўсюды паспяваць. З музвучылішча любіць бег, удзельнічала ў абласных спартыўных спаборніцтвах. Яна ходзіць у басейн, трэнажорную залу, ёй вельмі даспадобы саўна, салярый, масаж… Яна ўпэўненая, што ў яе добрая спадчыннасць, што менавіта ад бацькоў перадаліся працаздольнасць і вынослівасць.
— Я, як яны, моцны чалавек. Да здароўя нельга ставіцца грэбліва. Актыўны лад жыцця дапамагае жанчыне заўсёды быць на вышыні і не страчваць энергіі. Важна таксама чым-небудзь захапляцца і расці творча! З задавальненнем спяваю ў царкоўным хоры. Хачу навучыцца выдатна кіраваць машынаю, шафёрскія правы атрымала паўтара года назад. Нямецкую мову я вучыла ў школе, італьянскую — у музвучылішчы і музакадэміі. Маю намер больш сур’ёзна заняцца самаадукацыяй, каб удасканаліць веды ў італьянскай мове.
Слухаю яе і думаю яшчэ пра адну мову — сусветную, мову мастацтва. Яе не трэба перакладаць, на ёй душа гаворыць з душою, на ёй, мусіць, гамоняць і высокія зоры.
Л.ПЕНДЗІКОЎСКАЯ, наш няшт.кар.

Поделиться ссылкой:

Popularity: 1%

Оставить комментарий

Этот сайт использует Akismet для борьбы со спамом. Узнайте как обрабатываются ваши данные комментариев.

Top