Будни боевой учебы  

 

Насыщенной оказалася прошедшая неделя для военнослужащих командного пункта 115 зенитного ракетного полка. Различные мероприятия боевой учебы и организации жизнедеятельности отрабатывались вне пункта постоянной дислокации, на полигоне «Домановский».

В ходе полевого выхода основные усилия были направлены на совершенствование знаний и навыков по различным предметам боевой подготовки в полевых условиях. Много внимания уделялось вопросам совершения марша, сворачивания  техники, разворачивания её на новой позиции, маскировки и подготовки к боевому применению. Много сил было отдано оборудованию лагеря, оганизации быта, питания и отдыха личного состава, а так же организации охранения места расположения подразделения.

В рамках полевого выхода была проведена проверка подразделения путем пролета контрольных целей. Со всеми задачами подразделение справилось на высоком уровне.

А.В. Шпендик майор. 

 

 

Popularity: 1%

Чайнік – не надзейная схованка

Гэта гісторыя здарылася сёлетняй зімой. А пачалася яна акурат на Стары новы год, 13 студзеня. Аляксандра М., якая пражывала разам са сваім грамадзянскім мужам, яго братам і іх маці ў Жыціні, прыбіралася ў той дзень у хаце. Наводзячы парадак у сценцы ў зале, жанчына знайшла керамічны чайнік, у якім знаходзіліся долары ЗША. Аляксандра ўзрадавалася такой знаходцы і вырашыла перш-наперш зрабіць сабе “падарунак” на Стары новы год. Яна прысвоіла 330 долараў, частку з якіх памяняла ў Жабінцы ў банку і купіла на іх прадукты харчавання, адзенне і біжутэрыю. Праз некаторы час, калі “зялёныя” скончыліся, Аляксандра ўзяла з чайніка яшчэ 400 долараў, абмяняла ў банку і паехала “шыкаваць” у Брэст, дзе прабыла два дні. Украдзеныя грошы патраціла на спіртныя напоі, ежу, забаўляльныя цэнтры. Пасля гэтага, вярнуўшыся ў Жыцінь, жанчына апусташыла запаветны чайнік яшчэ на 200 долараў ЗША і абмяняла іх на аўтобусным прыпынку ў жыцінца М. на амаль 400 беларускіх рублёў. За іх Аляксандра М. набыла прадукты харчавання для свайго дня нараджэння і шыкоўна адзначыла 20-годдзе.
Аднак, колькі вяровачцы не віцца, усё роўна канец будзе. У сярэдзіне лютага маці грамадзянскага мужа Аляксандры праверыла керамічны чайнік і выявіла, што ў ім не хапае 930 долараў. Яна паведаміла пра гэта жонцы сына і заявіла аб прапажы ў міліцыю. З паказанняў жанчыны на судзе стала вядома, што яе сын Аляксандр К. (брат сужыцеля Аляксандры М.) перыядычна ездзіць на заробкі ў Расійскую Федэрацыю, пры гэтым заробленыя грошы пераводзіць у долары ЗША і захоўвае іх у керамічным чайніку ў сценцы ў зале, дзе іх і знайшла Аляксандра М. Яна паквапілася на чужыя грошы, як ліса на мядзведзеў мёд у казцы, і пачала паціхеньку іх “прыхватызаваць”.
На судзе вінаватая поўнасцю прызнала сваю віну, чыстасардэчна раскаялася ў здзейсненым і часткова кампенсавала ўрон, нанесены брату сужыцеля.
Прааналізаваўшы сабраныя доказы, суд прыйшоў да высновы, што абвінавачаная здзейсніла тайны крадзеж маёмасці і яе дзеянні кваліфікуюцца паводле ч. 1 арт. 205 Крымінальнага кодэкса Рэспублікі Беларусь, і назначыў Аляксандры М. пакаранне ў выглядзе выпраўленчых работ на тэрмін адзін год з утрыманнем 10 працэнтаў з заробку ў даход дзяржавы, але не менш за адну базавую велічыню штомесячна.
З гэтай гісторыі ўсе яе ўдзельнікі павінны вынесці пэўныя высновы. Абвінавачаная Аляксандра М., што крадзены “мёд” не салодкі, а пацярпелы Аляксандр К., што чайнік – не надзейная схованка для “зялёных”. Лепшае месца захавання зберажэнняў – банк.
Таццяна ЖАРЫНАВА, памочнік пракурора раёна.

Popularity: 1%

Прафесійны і моладзевы саюзы – у адкрытым дыялогу

 

Анатоль БЕНЗЯРУК.
Фота Андрэя ШЫМАНСКАГА.

ШЧЫЛЬНЫЯ КАНТАКТЫ і шчыры дыялог паміж моладдзю і прафсаюзамі – прыкмета часу, у якім узаемная падтрымка дапамагае рухацца наперад, вырашаючы надзённыя задачы. Не сакрэт, што найбольш актыўную частку працаўнікоў ва ўсялякім калектыве складаюць тыя, каму яшчэ не споўніўся 31 год. Пра гэта неаднойчы падкрэслівалася ў час сумеснага пасяджэння старшынь саветаў моладзі прадпрыемстваў і арганізацый раёна, маладзёжнага савета Жабінкаўскага раённага аб’яднання прафсаюзаў і актыву ГА “БРСМ”.
У працы прынялі ўдзел галоўны спецыяліст аддзела ідэалагічнай работы, культуры і спраў моладзі райвыканкама Святлана Лысенка, старшыня раённага аб’яднання прафсаюзаў Ніна Калыбская, першы сакратар райкама БРСМ Марыя Сянішына. Ніна Уладзіміраўна расказала пра ролю прафесійных саюзаў і вынікі анкетавання маладых спецыялістаў, што прыбылі летась на Жабінкаўшчыну. Марыя Сяргееўна, са свайго боку, пазнаёміла прысутных з асноўнымі напрамкамі дзейнасці моладзевага аб’яднання, якое яна ўзначальвае.
Вельмі змястоўным для ўдзельнікаў семінара стала наведванне вытворчых і бытавых памяшканняў камбікормавага завода, на базе якога ладзіўся семінар.
Экскурсію правяла намеснік дырэктара прадпрыемства па ідэалагічнай рабоце Тамара Чапрасава (на здымку), якая распавяла пра арганізацыю працы з моладдзю, умовы, у якіх рупяцца і адпачываюць завадчане.
– Сярод 569 працаўнікоў – 165 маладыя людзі, – адзначыла Тамара Мікалаеўна. – Адміністрацыя і прафсаюзны камітэт надаюць вялікую ўвагу выкананню калектыўнага дагавора, нормаў і патрабаванняў аховы працы, арганізацыі культурна-масавых і фізкультурна-аздараўленчых мерапрыемстваў. Каля дзесяці гадоў па васьмі відах спорту ладзіцца ўнутрызаводская спартакіяда. У яе рамках праводзіліся спаборніцтвы па спартыўнай рыбалцы на возеры Гута, што на Пружаншчыне. Былі арганізаваны водныя турыстычныя паходы па рэках не толькі Беларусі, але й суседніх краін. На заводзе абсталявана ўласная трэнажорная зала.
На прадпрыемстве маюцца пакоі для прыёму ежы, раздзявалкі, душавыя, пральня, майстэрня для рамонту спецадзення ды іншыя. Праведзена вучоба грамадскіх інспектараў па ахове працы. Сёмы год выдаецца заводская газета “Живкорм”.
У час пленарнага пасяджэння спецыялісты Цэнтра банкаўскіх паслуг № 109 ААТ “ААБ Беларусбанк” Іна Дрыч і Святлана Федзюковіч, якія былі запрошаны на сустрэчу, пазнаёмілі маладых людзей з умовамі размяшчэння ўкладаў, крэдытнай праграмай “Беларусбанка”, плацежнымі картамі, якія існуюць у сучаснасці.
Падводзячы рысу пад змястоўнай размовай, Ніна Калыбская адзначыла:
– Моладзеваму савету Жа-бінкаўскага раённага аб’яднання прафсаюзаў, старшыням саветаў моладзі прадпрыемстваў, арганізацый і ўстаноў раёна, актыву ГА “БРСМ” і ў далейшым неабходна старацца прыцягваць працоўную моладзь да ўдзелу ў рэалізацыі вытворчых задач, фарміраваць актыўную жыццёвую пазіцыю, развіваць пазітыўныя ініцыятывы і творчую актыўнасць.

Popularity: 1%

ПЕРЕДОВОЙ ОПЫТ ПОДРАЗДЕЛЕНИЯ

 

Отделение радиолокационной разведки радиотехнической батареи 3 зенитного ракетного дивизиона 115 зенитного ракетного полка уже традиционно становится лучшим подразделением на дивизионе по итогам месяца. Командует им капитан Горбачев Александр Александрович. За плечами офицера остались боевые стрельбы на полигоне Российской Федерации «Ашулук 2016». В чем секрет успеха передового коллектива, на чем основывается методика боевой подготовки отделения. Насколько они приемлемы для других подразделений?

По мнению офицера, есть три кита, на которых основывается боевая подготовка: 1-е – обученность личного состава; 2-е – исправность техники и вооружения; 3-й – крепкая воинская дисциплина. Отсутствие хотя бы одного из этих условий сводит «на нет» все усилия. И есть ещё одна не маловажная вещь: чтобы научить солдата управлять боевой техникой, стрелять из стрелкового оружия, чётко действовать в составе боевого расчёта, нужна правильная методика и крепкая профессиональная подготовка офицера.

Методика у Александра Александровича простая – основываясь на индивидуальном подходе к каждому подчинённому, он знает интеллектуальные физические способности, наклонности, темперамент, особенности характера каждого военнослужащего. Исходя из этого и строит офицер свою работу. И результат не заставляет себя долго ждать.

Виктор Киричун майор.

 

Popularity: 1%

Чым багаты маталяне – жабінкаўцам толькі сніцца

 Анатоль БЕНЗЯРУК. Фота аўтара.
Ужо не адзін год жабінкаўцы спяць і бачаць, каб арганізаваць у сябе нарэшце нейкі адметны фестываль абласнога ці нават рэспубліканскага маштабу. Аднак пакуль мы марым, суседзі даўно гэта маюць і развіваюць. Прыкладаў шмат, адзін з іх – “Мотальскія прысмакі”, якія ўжо ў восьмы раз ладзіліся 12–13 жніўня на Янаўшчыне.
Гадоў дзесяць таму, як толькі выспела ідэя фальклорна-кулінарнага фестывалю ў старадаўнім Моталі, ён быў раённым. За гэты час смачная ды песенная імпрэза набыла шырокую вядомасць у краіне і за яе межамі, узнялася на абласную прыступку і дацягнулася да міжнароднага ўзроўню.
Як жа сёлета адфестывалілі?
Дабрацца да Моталя – няпростая задача, калі не маеш уласнага транспарту. Аднак двухдзённае мерапрыемства сабрала прыкладна столькі ж гасцей, як нядаўняе 200-годдзе Жабінкі. Вось што значыць вядомасць і прадчуванне свята! Наколькі ж яно спраўдзілася?
Мне давялося пабываць на фэсце ўпершыню, таму агульнае ўражанне было станоўчым. Але ж некаторыя з тых, хто не першы раз завітаў у фестывальны Моталь, трохі насы варацілі, бо міжволі параўноўвалі з ранейшымі часамі, калі цэнтральнай часткай імпрэзы было не фаершоу, шматмоўныя спевы альбо гандаль, а кулінарнае спаборніцтва хлебасольных маталянак з бясплатнымі дэгустацыямі. Гэта і лагічна, як не забывацца, што галоўнае слова ў назве – “прысмакі”.
Сёлета ж “правілі баль” спевакі і танцоры, найперш з Украіны, Польшчы, Літвы і Расіі. Увогуле, так бы мовіць, міжнародны складнік нярэдка пераважаў над айчынным, паляшуцкім. Госці з Вільні ў 35-градусную спёку на велічэзных патэльнях увішна гатавалі каўбаскі, збіраючы натоўпы жадаючых падсілкавацца, узбекі гандлявалі шматлікімі спецыямі, а кітайцы ладзілі бясплатна (увогуле, прадстаўнікі з Паднябеснай былі адзінымі, хто не прасіў ні рубля, ні юаня) чайную цырымонію ды вучылі кары

стацца палачкамі, ужываючы народныя стравы, папулярныя за Вялікай Кітайскай сцяной.
І ўсё ж вопыт маталян жабінкаўцам варта мець на ўвазе, калі мы вырашым нарэшце, што і Жабінцы не хапае 

 

маштабнага фэсту абласнога, рэспубліканскага або планетарнага “разліву”. А вопыт гэты, на наш погляд, мае пяць важных складнікаў: актыўнае прасоўванне ўсяго свайго, янаўскага, на ўсялякіх узроўнях; падтрымка сувязяў з суайчыннікамі, якія даўно з’ехалі ў дальнія краі, але дасюль адчуваюць настальгію пры словах “Янава (Іванава)” ды “Моталь”; надзвычай шырокая рэклама свайго свята; крэатыўнасць у афармленні; смелы погляд у будучыню.
Усё гэта дадае прывабнасці Іванаўскаму раёну. І тады адно свята магнітам пачынае прыцягваць наступнае. Таму й было агучана з гонарам на “Мотальскіх прысмаках-2017”:
– Сёлета Дзень пісьменства з нагоды 500-годдзя беларускага кнігадрукавання прымае старажытны Полацк. А ў 2018 годзе чакаем усіх на Дні пісьменства ў Іванаве!

Popularity: 1%

Дзве мовы паланілі сэрца

Алёна НІКАНЧУК. Фота аўтара.
Студэнтку 4-га курса Мінскага дзяржаўнага лінгвістычнага ўніверсітэта Насцю Сідорка англійская мова пакарыла сваім лексічным багаццем, кітайская – прыгажосцю пісьма. Праз першую дзяўчына бліжэй пазнае Захад, а праз другую адкрывае для сябе Усход. Насця паспяхова вучыцца – усе тры гады яна ў ліку выдатнікаў, займаецца перакладамі, перамагае ў творчых конкурсах, удзельнічае ў валанцёрскім руху і марыць пабываць у Паднябеснай.
Яшчэ ў школе, васьмікласніцай, Насця прачытала раман вядомай англійскай пісьменніцы Шарлоты Брантэ “Джэйн Эйр”. Кніга ўразіла. З тае пары дзяўчына стала цікавіцца англійскай літаратурай і Віктарыянскай эпохай – перыядам, калі з 1837 па 1901 год Вялікабрытаніяй правіла каралева Вікторыя. Тады ж з’явілася жаданне прачытаць любімы твор па-англійску, кнігу на мове арыгінала прывезла Насці ў падарунак старэйшая сястра Вольга. Паспрабавала – аказалася, складана. Было прынята рашэнне англійскую мову вывучаць паглыблена і больш дасканала. Для гэтага дзяўчына абрала філалагічны профіль у гарадскім ліцэі і пачала зай-
мацца з рэпетытарам. У канцы дзясятага класа Насця перачытвала любімыя моманты ў рамане ўжо па-англійску. Свой лёс яна вырашыла звязаць з замежнымі мовамі, таму пасля паспяховай здачы цэнтралізаванага тэсціравання павезла дакументы ў лінгвістычны ўніверсітэт у сталіцу і падала на перакладчыцкі факультэт. Цяпер Насця Сідорка ў кагорце лепшых студэнтаў і яго гонар. Англійская мова – асноўная, з другога курса вывучае кітайскую.
Дзяўчына паспяхова перакладае: двойчы станавілася пераможцай факультэцкага конкурсу перакладаў у намінацыі “Паэзія”, перакладала з англійскай. Была лепшай і ў конкурсе аратарскага майстэрства. Ён даволі складаны і мае некалькі этапаў. На першы – паэтычны – Насця падрыхтавала шэкспіраўскі санет № 90, на другі – празаічны – маналог Kellie Powell “Bargaining”, які прачытала пад музыку Рахманінава. У трэцім – сцэнічным – паказала свае акцёрскія здольнасці: разам з сябрам-студэнтам інсцэніравалі ўрывак з п’есы Ібсена “Лялечны дом”. Строгае і кампетэнтнае журы ацаніла цудоўнае вымаўленне і артыстызм выступоўцы – у выніку Насці прысудзілі першае месца.
Дзяўчына працавала і на кінафестывалі “Лістапад” – перакладала з англійскай мовы на рускую. Сёлета ў лютым прымала ўдзел у Міжнародным сімпозіуме літаратараў, прымеркаваным да 500-годдзя беларускага кнігадрукавання, які праходзіў у Мінску ў Нацыянальнай бібліятэцы, – працавала ў секцыі перакладаў. У выніку дзякуючы Насці па-руску “загучалі” каля дзесяці кітайскіх вершаў рознага памеру, і пераклады былі высока ацэнены экспертамі.
Нягледзячы на занятасць, Насця займаецца валанцёрствам. Летась удзельнічала ў падрыхтоўцы навагодняга ранішніка для выхаванцаў SOS-дзіцячай вёскі ў Бараўлянах. Да гэтай дабрачыннай справы прыцягнула і замежных студэнтаў факультэта.
Удасканальваць веданне англійскай мовы дапамагаюць чытанне літаратуры, газет і часопісаў, прагляд кінафільмаў і, канечне, моўны асяродак. Так, гэтым летам Насця Сідорка мела магчымасць сустрэцца і пагутарыць на розныя тэмы са студэнтамі з Англіі і ЗША пад час знаходжання ў хрысціянскім лагеры на Магілёўшчыне.
Марыць дзяўчына пабываць і ў Паднябеснай, прайсці там стажыроўку, бліжэй пазнаёміцца са звычаямі і традыцыямі народа, мову якога вывучае. Да слова, яна здала міжнародны экзамен і дасягнула трэцяга ўзроўню ведання кітайскай мовы, зараз рыхтуецца да здачы іспытаў на чацвёрты. Яе вабіць прыгажосць іерогліфаў, тэхніку напісання якіх адшліфоўвае ў вольны час. Насця ўпэўнена ідзе да сваёй мэты – вывучыць складаную кітайскую мову і звязаць з ёю сваю будучыню.

Popularity: 1%

Ніткі і фантазія натхняюць…

Святлана БЯЛЯК.
Фота аўтара.

Некалькі гадоў назад у сацыяльных сетках інтэрнэту я ўбачыла чароўнай прыгажосці вязаныя работы Кацярыны Карпук. Вытанчанасць, элегантнасць, шык – менавіта такімі словамі можна ахарактарызаваць яе вырабы. Вядома, не магла не пазнаёміцца з таленавітай майстрыхай, рамесніцай, якая, дарэчы, яшчэ і мама двух выдатных дзетак. А пра тое, як ёй удаецца сумяшчаць сямейны побыт, працу і творчасць, а таксама пра сакрэты вытанчанасці сваіх убораў Кацярына з радасцю распавяла карэспандэнту “Сельскай праўды”.

– Адкуль з’явілася жаданне тварыць рукамі?
– Любоў да рукадзелля прывілі бабуля і мае бацькі. Бабуля выдатна шыла, вышывала гладдзю на сваёй старэнькай швейнай машынцы без лапкі, вязала з тоненькіх нітак сурвэткі і абвязвала хустачкі… Яна магла з нічога зрабіць “разыначку”. У маладосці, як і цяпер, тата вельмі любіў працаваць з дрэвам. І паколькі браціка ў мяне не было, усе свае творчыя ўменні ён ахвотна перадаваў мне. Яшчэ калі хадзіла ў дзіцячы сад, тата навучыў мяне выпальваць па дрэве. Памятаю, мне купілі дзіцячы выпальвальнік “Гномік”, дзякуючы якому на маленькіх фанерках “ажывалі” выявы герояў з мультфільмаў. У дзіцячым садзе ўпершыню пазнаёмілася з іголкай. Ніколі не забуду свой набор малюначкаў на кардоне, якія трэба было спачатку размалёўваць алоўкамі, а потым абшываць каляровымі ніткамі па контуры. Таму й не дзіва, што ў майго любімага чырвонага мішуткі заўсёды быў гардэроб, поўны абновак. У ход ішло ўсё: абрэзкі тканіны, непатрэбная вопратка, гузічкі, матузкі… У пачатковых класах захапілася мяккай цацкай, саломкай. У старэйшых магла пашыць сабе вопратку. Мама падарыла мне ручную швейную машынку і ніколі не сварылася, калі я паціху ператварала кавалак тканіны, набыты ёю для доўгачаканай спадніцы, у модныя шорты з кішэнямі. Казала, што баялася адбіць ахвоту да рукадзелля. За гэта я вельмі ёй удзячная і гэтак жа стаўлюся да творчых захапленняў сваёй дачкі, цешуся яе першымі дзіцячымі поспехамі.
Мама шмат вязала пруткамі. І таму са школьных гадоў я таксама да гэтага цягнулася, пры любой магчымасці прасіла паказаць, як звязаць тую ці іншую пяцельку, зрабіць накід. Менавіта мама захапіла мяне вязаннем і дагэтуль падтрымлівае маю творчасць. А часам і сама пытае ўжо маёй парады.
Спрабавала сябе і ў іншых відах рукадзелля. Было захапленне бісерапляценнем, вышыўкай крыжыкам, зай-малася ўпрыгожваннямі ў тэхніцы “канзашы”. Але вязанне ўзяло верх. Паступова, метадам спроб і памылак, выкарыстоўваючы розныя віды пражы і тэхнікі вязання, прыйшла да таго, што цяпер умею. А некалькі гадоў назад вырашыла займацца вязаннем прафесійна, зарэгістравалася рамеснікам.
Я вяжу – і ад гэтага шчаслівая! Часам, узяўшы ў рукі кручок і звязаўшы некалькі слупкоў, разумею, як моцна люблю гэтую справу! Маё працоўнае месца ўсюды, дзе атрымліваецца павязаць.
Цяпер, маючы ўжо сваю сям’ю, творчасці аддаю нашмат менш часу, чым хацелася б. Галоўным чынам, вяжу позна ўвечары.
– Які шлях ад задумкі да гатовага вырабу?
– Заўсёды па-рознаму. Часам мадэль нараджаецца пад вызначаную пражу, часам прыдумляю новы фасон і ўжо пад яго падбіраю матэрыялы. А бывае, пачынаеш вязаць адно, а падчас усё змяняецца, і выходзіць ужо зусім іншая мадэль.
– У інтэрнэце ёсць фота рэчаў, звязаных тваімі ўмелымі рукамі. Як даўно прымаеш заказы?
– Крыху больш за пяць гадоў. Праўда, цяпер імкнуся адыходзіць ад гэтага, хочацца тварыць, а не рабіць копіі сваіх работ.
– Што хацела б параіць тым, хто толькі пачынае вязаць?
– Самае галоўнае – цярпенне! Усё прыходзіць з вопытам. Бярыце ў памочнікі інтэрнэт: такой колькасці інфармацыі вы не знойдзеце ні ў адным часопісе ці дапаможніку.
– Якія ніткі выкарыстоўваеш для стварэння сваіх рэчаў?
– Для сябе я імкнуся падбіраць толькі пражу з натуральным складам і высакаякаснай апрацоўкай. Пры заказе вырабаў, вядома, прыслухоўваюся да пажаданняў кліентаў, аднак заўсёды дзялюся сваімі парадамі і думкамі. Выбіраем матэрыялы разам, зыходзячы з запатрабаванняў заказчыка. Звычайна гэта бюджэтныя ўзоры пражы турэцкай вытворчасці.
– Ці ахвотна купляюць твае рэчы?
– З кожным годам ва ўсім свеце становіцца ўсё больш прыхільнікаў ручной работы, або, як можна пачуць, “хэнд мэйда”. Яны захоўваюць цеплыню рук, энергетыку аўтара-стваральніка, чаго не скажаш пра рэчы, якія вырабляюцца канвеерна. Ручной работы вырабы – непаўторныя, яны “выдаюць” настрой, стыль і нават рысы характару іх аўтара. Да таго ж уладальнік кофты, спаднічкі, шаліка ці капелюша будзе ўпэўнены, што аналагічнай рэчы проста не існуе.
– Кацярына, здорава вечарам забрацца ў крэсла, накрыцца ўтульным пледам, глядзець серыял, вязаць чарговы шалік ці шапачку дзецям. Пакуль рукі працуюць, хораша думаецца. Аб чым марыш?
– Калі браць дробныя жаданні, то хацелася б больш часу надаваць любімай справе. У галаве яшчэ столькі нерэалізаваных ідэй… Вельмі важна перадаваць праз свае вязаныя вырабы энергетыку шчасця людзям.
А калі казаць пра свае мары ў глабальным маштабе, то хочацца, акрамя ўжо гатовых сваіх вырабаў, дарыць людзям магчымасць самім тварыць і быць на хвалі творчасці. Па-дзялюся сакрэтам: мара мая паволі спраўджваецца. Скажу толькі, што восенню ў нас у горадзе з’явіцца куток, куды змогуць зазірнуць не толькі ўсе творчыя людзі, але і тыя, хто паважае ручную працу, каб нацешыцца атмасферай чараўніцтва і набыць тое, да чаго імкнецца душа. Ён размесціцца на рынку, у павільёне № 5, і 6 верасня адчыніць свае дзверы для ўсіх творчых нераўнадушных майстрых.
– Ну што ж, Кацярына, поспехаў табе і творчых знаходак!
На здымку: Кацярына Карпук з дзецьмі Косцікам і Варварай.

Popularity: 1%

Чарующей кисти взмах

Дарья НИКОНЧУК.
Фото автора.

25 августа в брестском отеле «Эрмитаж» открылась персональная выставка нашей землячки Ольги Данилюк. В экспозиции «Очарование акварели» автор представила 25 работ, которые создавались на протяжении года. Разделить радость художницы в тот день пришли ее родственники и друзья, а также поклонники живописи.
Ольга призналась, что серия акварелей стала своеобразным экспериментом, так как ранее она активно работала в технике батика, но творческий путь привел к новой двери.
– Я открыла ее и осторожно вошла, вскоре познакомилась с акварелью, очаровалась ею, влюбилась, – рассказывает Ольга. – Итогом этого чудесного знакомства стала сегодняшняя выставка. Работы созданы под эмоциональным впечатлением от интересных встреч и путешествий, а еще от тех мест, которые дороги моему сердцу. В каждой стране есть удивительные вещи, но на родной земле учишься замечать красивое в простом. Так, на картинах можно увидеть дом моих родителей с уютным двориком, цветы, выращенные мамиными руками, ожившие на холсте воспоминания юности, которые греют душу. Это все то, что радует каждый день, но в суете будней может остаться незамеченным.
«Тепло родного дворика», «Радости лета», «Один день из жизни хризантем», «Время сирени», «Просторы», «В объятиях нежности»… Названия картин созвучны с чувственной и чуткой натурой их автора. Это замечает житель Жабинки Александр Левонюк, который с женой Ириной приехал поддержать Ольгу. К каждой работе ее прошлой персональной выставки, посвященной 200-летию Жабинки, он написал стихи, гармонично дополнившие художественный образ. «Познакомившись с творчеством нашей талантливой землячки, я научился чувствовать «душу» полотен, которой их наделяет художник, чего желаю и всем вам», – признался Александр.
Брестчанка Валентина Свиридюк впервые пришла на выставку Ольги. Женщина отметила, что работы привлекают своей душевностью и легкостью, а простой сюжет является их изюминкой. Среди картин гостья выделила изображение вечернего города, все оттенки которого позволяет передать акварель.
Своими впечатлениями от выставки поделилась также бывшая одногруппница художницы Наталья Романюк, с которой Ольга училась в Брестском государственном университете имени А.С. Пушкина.
– Мы познакомились в студенческие годы и продолжаем общаться до сих пор, чему я очень рада, – делится Наталья. – Оля многогранна как художник, она не боится пробовать новые техники, а еще создает уникальные куклы. Сейчас экспериментирует с акварелью. На мой взгляд, этот эксперимент удался. От работ веет спокойствием, уютом, теплом. Нравится, что на ее картинах родные места, что она умеет находить прекрасное в обыденном. Не первый раз посещаю выставки подруги и вижу, как Оля растет. Она умеет найти время для того, что любит, горит своим делом – это вдохновляет и является хорошим примером для всех нас.
Каждый день Ольга Данилюк берет в руки кисть. Художница понимает, что лишь постоянная работа над собой позволит достигнуть хороших результатов, поможет приблизиться к идеалу. Замечает, что каждый этап был важен для ее становления. Сначала это школьный кружок, где азам рисования научила любимый педагог Ирина Белавенцева, привившая любовь к творчеству. Затем обучение в университете. Здесь Оля встретила замечательных преподавателей Елену Диченскую и Марину Марчук, которые и сейчас интересуются успехами бывшей студентки. А после – различные мастер-классы, участие в пленэрах и выставках. Развивается автор – меняется и его творчество. Однако в плохом настроении Ольга не начинает работать никогда. «Должно быть особое расположение духа, наверное, поэтому я так часто улыбаюсь», – смеется она.
В ее творческой копилке работы в технике пастели, воздушный батик, авторские иллюстрации в детских журналах, куклы ручной работы, а также коллекция женской одежды «Нехоженые тропы», куда вошли свободные туники и платья из натуральных тканей. Сегодня Ольга обмакнула кисть в акварельные краски… Художница не прекращает поиск и всегда готова к новым открытиям. Это значит, что впереди нас ждет немало приятных сюрпризов, а сейчас есть уникальная возможность погрузиться в мир нежной акварели Ольги Данилюк, работы которой будут представлены в городе над Бугом до 25 сентября.
На снимках: открытие выставки Ольги Данилюк «Очарование акварели».

Popularity: 1%

Умацаванне міру, сяброўства і згоды


Святлана БЯЛЯК. Фота аўтара.
Адбылася V справаздачна-выбарная канферэнцыя Жабінкаўскай раённай арганізацыі ГА “Беларускі фонд міру”. У яе рабоце прынялі ўдзел 48 дэлегатаў, старшыня Брэсцкага абласнога аддзялення Беларускага фонду міру Лідзія Раманюк, намеснік старшыні райвыканкама Ала Ануфрыюк, старшыня РА ГА “Беларускае таварыства інвалідаў па зроку” Раіса Ліскова, старшыні раённых аб’яднанняў: арганізацый прафсаюзаў, АПК і работнікаў адукацыі і навукі Ніна Калыбская, Наталля Карпук і Наталля Урбан, старшыня РА “Беларускае грамадскае аб’яднанне ветэранаў” Анатоль Старыцкі і іншыя.
Са справаздачным дакладам выступіла старшыня праўлення раённай арганізацыі Беларускага фонду міру Любоў Ярмашук. Любоў Іванаўна падкрэсліла, што дзейнасць фонду, які адзначыў 55-я ўгодкі, накіравана на ўмацаванне міру, сяброўства, узаемаразумення і згоды паміж людзьмі, на прапаганду дзелавога ўвасаблення ў жыццё ідэй міру і міласэрнасці. За справаздачны перыяд было праведзена 59 пасяджэнняў. Фонд не займаўся ніякай камерцыйнай дзейнасцю і існаваў толькі за кошт добраахвотных унёскаў юрыдычных і фізічных асобаў. Было зроблена нямала карысных спраў. Сярод іх, напрыклад, правядзенне акцыі “Тут жыве ветэран”. На грошы фонду міру былі выраблены і прымацаваны 38 таблічак на дамы, дзе пражываюць франтавікі, партызаны, блакаднікі. Заадно наведалі сведак той жудаснай вайны, уручылі сувеніры і падарылі часцінку сваёй душы. Эстафету гэтай акцыі падхапілі актывісты БРСМ.
Прайшла таксама акцыя “У страі заўжды, у памяці назаўсёды”, мэта якой – фарміраванне “Бессмяротнага палка”.
Актыўна ў раёне ажыццяўлялася праграма “Клопат”. Па ініцыятыве фонду міру было арганізавана правя-дзенне шэрагу дабрачынных акцый, пад час якіх былі сабраны грошы на лячэнне цяжкахворых людзей. Летась на гэтыя мэты было выдаткавана каля 3000 рублёў. Таксама 16 чалавек у мінулым годзе звярнуліся ў фонд міру па дапамогу і атрымалі яе. Па словах выступоўцы, раённае аддзяленне фонду ўдзельнічала ў рабоце па ўвекавечанні памяці абаронцаў Айчыны і ахвяр вайны, выдзяляліся сродкі на рэканструкцыю помнікаў і абеліскаў, школьных музеяў, сельскіх клубаў, храмаў; праводзіліся мерапрыемствы, прысвечаныя Дням сям’і, пажылых людзей, маці, інваліда і іншым. Таксама штогод 21 верасня ў Сусветны дзень міру ўручаюцца сертыфікаты і матэрыяльная дапамога дзецям, што нарадзіліся ў гэты дзень. За пяць гадоў у раёне з’явілася 5 такіх дзетак.
– На рахунку раённай арганізацыі фонду міру шмат добрых спраў, – падкрэсліла Любоў Ярмашук. – Трэба, каб іх станавілася як мага больш. Сваёй дапамогай канкрэтным людзям мы часам уплываем на іх лёсы. Чым часцей будзем удзельнічаць у дабрачынных акцыях, тым болей зможам змяніць жыццё людзей да лепшага ў будучым.
218 працоўных калектываў прынялі ўдзел у папаўненні фонду добраахвотнымі ахвяраваннямі, і з кожным годам іх колькасць расце. Лепшыя з іх – Жабінкаўская ПМК-10,
ПМК-19, сельгастэхніка, ААТ “Рагазнянскі”, “Хмелева”, цукровы і камбікормавы заводы, фермерская гаспадарка “Бярозка”.
У абмеркаванні дакладаў старшыні праўлення раённай арганізацыі Беларускага фонду міру Любові Ярмашук і рэвізора Галіны Акуліч прынялі ўдзел Раіса Мышкавец, дырэктар ДУ “Жабінкаўскі ТЦСАН”, Вера Бортнік, начальнік аддзела ідэалагічнай работы, культуры і спраў моладзі райвыканкама, Наталля Андрасюк, загадчык сектара па ахове дзяцінства аддзела адукацыі, спорту і турызму райвыканкама, Анатоль Старыцкі, старшыня Жабінкаўскай раённай арганізацыі грамадскага аб’яднання ветэранаў.
Госць канферэнцыі – старшыня абласной арганізацыі фонду міру Лідзія Раманюк – падкрэсліла, што галоўная задача фонду – расціць міратворцаў, захоўваць мір у душы, у грамадстве, ва ўсім свеце – і пажадала, каб было больш інфармацыі пра дзейнасць фонду сярод насельніцтва. “Няхай 21 верасня – Сусветны дзень міру – стане сапраўдным святам у кожнай сям’і, – сказала Лідзія Мікалаеўна. – Няхай бацькі разам з дзецьмі ў гэты дзень запусцяць галубоў у неба або паветраныя шарыкі з запісачкамі-пажаданнямі, наведаюць магілы загінулых воінаў. Гэта будзе цікава і карысна для падрастаючага пакалення”.
Лідзія Раманюк выканала таксама прыемную місію – узнагародзіла граматамі Брэсцкага абласнога аддзялення Беларускага фонду міру працоўныя калектывы, якія на працягу апошніх пяці гадоў прымалі актыўны ўдзел у рабоце раённага аддзялення: калектыў Жабінкаўскай ПМК-19, сельгастэхнікі, ПМК-10, ААТ “Вазнясенскі”. Быў уручаны Падзячны адрас і асобныя словы ўдзячнасці прагучалі ў адрас Любові Ярмашук за вялікі асабісты ўклад у рэалізацыю міратворчых праграм на карысць народа Беларусі.
Дэлегаты прызналі работу Жабінкаўскай раённай арганізацыі ГА “Беларускі фонд міру” за справаздачны перыяд здавальняючай, зацвердзілі даклад рэвізійнай камісіі, прынялі пастанову канферэнцыі. Затым удзельнікі адкрытым галасаваннем абралі новы савет раённай арганізацыі ГА “Беларускі фонд міру”. Старшынёй выбраны Анатоль Шалтанюк. У склад савета ўвайшлі сем сяброў гэтай грамадскай суполкі.
Дэлегатамі на VII абласную справаздачна-выбарную канферэнцыю ГА “Беларускі фонд міру” сталі Анатоль Шалтанюк, Вера Бортнік і Алеся Рэбякеўша.

Popularity: 1%

Действенная помощь труженикам села

Дарья НИКОНЧУК.
Фото автора.

Традиционно представители профсоюзных организаций участвуют в проведении уборочной кампании, оказывая посильную помощь труженикам села. После завершения жатвы хозяйства начали подготовку к зимнему периоду, в ходе которой профсоюзы также не остаются в стороне. Так, 25 августа сотрудники аппарата Брестского областного объединения и областных комитетов отраслевых профсоюзов отправились в Жабинковский район, чтобы помочь сельхозпредприятию «Озяты АГРО».
Помощники прибыли в Старое Село на молочнотоварную ферму № 8. Вскоре животные вернутся в коровник, поэтому здание готовят к зимнему стойловому периоду. Делегацию работников возглавил председатель Брестского областного объединения профсоюзов Александр Мурашкин.
– Ежегодно Федерация профсоюзов принимает активное участие в организации и проведении уборочной кампании, – отмечает Александр Андреевич. – Профсоюзные организации всех уровней держат под контролем вопросы, касающиеся соблюдения норм и правил охраны труда работников сельского хозяйства в горячую пору: от проведения инструктажей по охране труда и укомплектования комбайнов средствами индивидуальной защиты до доставки труженикам горячего питания и питьевой воды. Несмотря на то, что жатва позади, профсоюзы и сейчас продолжают оказывать помощь сельхозпред-приятиям. Сегодня мы прибыли в «Озяты АГРО», чтобы навести порядок на молочнотоварной ферме и помочь с заготовкой соломы.
О своем участии в мероприятии рассказал также заместитель председателя областного комитета профсоюза работников агропромышленного комплекса Евгений Мартынюк. Он напомнил, что отраслевой профсоюз АПК держал на пульсе ход уборочной кампании. Оказывалось содействие в создании необходимых социально-бытовых условий для работников, проводились трудовые соревнования и чествования лидеров жатвы. В уборке по области приняли участие 178 семейных и 125 молодежных экипажей, были задействованы в горячую пору 158 молодых водителей. Евгений Маркович заметил, что сегодняшнее мероприятие – продолжение нужного дела, которым занимаются профсоюзы, это возможность прикоснуться к нелегкой работе тружеников села.
– Отправиться на помощь сельхозпредприятию «Озяты АГРО» порекомендовал руководитель нашего района Дмитрий Городецкий, – говорит председатель Жабинковского районного объединения профсоюзов Нина Колыбская. – Рабочие руки не бывают лишними в хозяйстве в любую пору, а сейчас ферма готовится к зимнему стойловому периоду. Вместе мы привели коровник в порядок, вычистили остатки подстилки, позже будут проведены побелка и дезинфекция помещения.
Работой помощников осталась довольна заведующая фермой № 8 Нина Мороз:
– Мы очень благодарны прибывшей делегации, так как ежегодно мероприятия по подготовке фермы к зиме осуществляем своими силами. Фронт работы большой – это коровник дойного стада на 220 голов. В середине сентября животные перейдут в здание. Приятно, что оно практически подготовлено к их приемке, многие хлопоты уже позади. Будем рады, если такие мероприятия станут традиционными и помощь будет осуществляться каждый год.
На снимках: представители профсоюзных организаций помогают в хозяйстве «Озяты АГРО».

 

 

 

 

Popularity: 1%

Рэспубліканскі педсавет: сучасны стан і будучыня беларускай адукацыі

218778-33

Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка 24 жніўня прыняў удзел у пленарным пасяджэнні Рэспубліканскага педагагічнага савета.

У склад прэзідыума савета ўвайшлі міністр адукацыі Ігар Карпенка, рэктар Беларускага дзяржаўнага эканамічнага ўніверсітэта, старшыня Рэспубліканскага савета рэктараў устаноў вышэйшай адукацыі Уладзімір Шымаў, настаўнік фізікі Магілёўскага дзяржаўнага абласнога ліцэя №1, народны настаўнік Беларусі Валерый Барашкоў, майстар вытворчага навучання Мінскага дзяржаўнага прафесійна-тэхнічнага каледжа швейнай вытворчасці, пераможца адкрытага чэмпіянату WorldSkills краін СНД 2015 года Вольга Закрэўская.

Мерапрыемства прайшло ў максімальна адкрытым і дыскусійным ключы. На яго запрошаны больш за 800 чалавек, у ліку якіх не толькі вышэйшыя службовыя асобы, кіраўнікі органаў дзяржкіравання, мясцовай вертыкалі ўлады, дэпутаты, але, перш за ўсё, работнікі ўстаноў адукацыі з усіх абласцей краіны і горада Мінска. У фармаце адкрытага мікрафона яны дзяліліся меркаваннямі і вопытам па тых ці іншых пытаннях.

На пленарным пасяджэнні Рэспубліканскага педсавета падрабязна абмяркоўваліся трансфармацыі і тэндэнцыі адукацыйных працэсаў, шляхі іх адаптацыі да патрабаванняў часу і з улікам перадавога нацыянальнага і замежнага вопыту, дадзена ацэнка вынікаў развіцця ў Беларусі ўсіх звёнаў сістэмы адукацыі, намечаны перспектывы іх ўдасканалення. У цэнтры ўвагі таксама роля педагога, прынцыпы і падыходы да выхавання падрастаючага пакалення.

Для ўдзельнікаў рэспубліканскага педагагічнага савета арганізавана выстаўка творчых дасягненняў педагогаў, вучэбнай і вучэбна-метадычнай літаратуры, новых тэхналогій у адукацыі. Адна з навінак — так званы разумны школьны аўтобус, які з дапамогай спецыяльнага праграмна-апаратнага комплексу дае магчымасць дадаткова забяспечыць бяспеку навучэнцаў.

Лукашэнка назваў галоўныя прынцыпы развіцця сферы адукацыі

Аб гэтым Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка заявіў на пленарным пасяджэнні Рэспубліканскага педагагічнага савета.

«Нас чакае вялікая работа па развіцці чалавечага патэнцыялу. Таму неабходна аб’ектыўна, без эмоцый даць ацэнку вынікам развіцця ўсіх звёнаў нацыянальнай адукацыі, намеціць перспектывы яе ўдасканалення. Вядома, ужо шмат зроблена ў гэтым напрамку, — сказаў Аляксандр Лукашэнка. — Галоўнае — мы захавалі станоўчыя дасягненні, якія дасталіся нам у спадчыну ад папярэдніх пакаленняў. Сярод іх дзяржаўная падтрымка, сацыяльная справядлівасць, роўны доступ да адукацыі, яе дастойны ўзровень. Менавіта такімі прынцыпамі мы павінны кіравацца, плануючы любыя далейшыя пераўтварэнні ў гэтай сферы».

Усе магчымасці для эфектыўнай рэалізацыі задуманага ёсць, падкрэсліў Прэзідэнт. «Створана неабходная інфраструктура ўстаноў адукацыі і выхавання. Тут працуе дастаткова кваліфікаваных кадраў. На выхаванне, навучанне і сацыяльную падтрымку моладзі дзяржава штогод выдзяляе значную частку рэспубліканскага бюджэту. Таму мы маем права чакаць ад педагагічнай грамадскасці адпаведных вынікаў на ўсіх узроўнях сістэмы адукацыі», — адзначыў кіраўнік дзяржавы.

Лукашэнка выступае за ўдасканаленне сістэмы адукацыі, а не яе ломку

«Вы ведаеце мае падыходы па пераўтварэнні, удасканаленні, недзе рэфармаванні сістэмы нашай адукацыі. Сутнасць гэтых падыходаў у тым, што я катэгарычна супраць нейкай ломкі, нават рэфармавання ў поўным сэнсе гэтага слова сістэмы адукацыі, — сказаў Аляксандр Лукашэнка. — Я заўсёды выступаў і выступаю за ўдасканаленне таго ці іншага працэсу. Трэба ісці ад жыцця, трэба вырашаць тыя пытанні, якія ставіць жыццё. Адукацыя настолькі складаны працэс (і мы з вамі ведаем гэта не па чутках), што ўзяць і нешта зламаць, асабліва ў цэлым сістэму адукацыі, і выбудаваць новую не атрымаецца».

Прэзідэнт звярнуў увагу, што ў свой час некаторыя краіны, асабліва падобныя на Беларусь, вырашылі поўнасцю перабудаваць сферу адукацыі. Але, зламаўшы старое, новае з-за многіх прычын яны так і не стварылі. «Сёння прызнаюць, што, зламаўшы старое, не атрымалі ў спадчыну тое добрае, што было. Мы гэтым шляхам не пайшлі», — адзначыў ён.

Лукашэнка: галоўная задача настаўніка — навучанне і выхаванне дзяцей, а не паператворчасць

«Ці вырашаны ўсе пытанні, якія перашкаджалі педагогу ўкладваць душу ў сваіх выхаванцаў? Раней было шмат нараканняў на высокую загружанасць настаўнікаў неўласцівымі функцыямі. У мінулым годзе міністэрства запэўніла: прыняты вычарпальны пералік школьнай дакументацыі, пытанне залішняй нагрузкі знята. Аднак мне дакладваюць, што нашы выкладчыкі па-ранейшаму скардзяцца на гэту праблему. Хачу падкрэсліць, што галоўная задача настаўніка — вучыць і выхоўваць дзяцей, а не займацца паператворчасцю», — заявіў Аляксандр Лукашэнка.

Прэзідэнт папярэдзіў міністра адукацыі, губернатараў, старшынь рай- і гарвыканкамаў: у школы павінны паступаць дакументы, якія датычацца толькі адукацыі і выхавання. «Давайце канчаткова паставім кропку ў гэтым пытанні. Я намякаю на тое, што той хлам, які раней ішоў у школы, розныя адпіскі, гэта нікому не трэба. Справа нават не ў залішняй нагрузцы для настаўніка. Справа ва ўніжэнні самога настаўніка, якому даводзіцца рабіць непатрэбныя рэчы. Калі б гэта патрэбна было, іншае пытанне. Але чалавеку рабіць непатрэбную работу — гэта ўніжэнне, гэта жудасная нагрузка, гэта тое, чаго мы дапусціць ні ў якім разе не можам», — падкрэсліў кіраўнік дзяржавы.

Лукашэнка: непрымальны падыход, калі вучаць карыстацца толькі гатовым наборам ведаў

«Сёння часта школьнікаў і студэнтаў вучаць карыстацца толькі гатовым наборам ведаў. Навучэнцы перастаюць аналізаваць, разважаць. Без інтэрнэту многія ўжо не здольны лагічна сфармуляваць думку, выказаць сваё меркаванне. Як вынік, з аднаго боку, мы бачым няхватку прафесіяналаў, з іншага — незадаволенасць работадаўца супрацоўнікамі. Такі падыход у адукацыі непрымальны», — падкрэсліў Аляксандр Лукашэнка.

Прэзідэнт дадаў, што сёння сфера адукацыі і, адпаведна, роля педагога кардынальна змяніліся. «У сучасным інфармацыйным асяроддзі расце так званае пакаленне Сеткі. Для маладых людзей інтэрнэт — гэта асяроддзе пражывання. Яны не бачаць сябе без электронных устройстваў. Абсалютна згодны: гэтыя ўстройствы патрэбныя, цікавыя, карысныя. Але яшчэ важней навучыць людзей думаць», — перакананы кіраўнік дзяржавы.

Лукашэнка: у звычайнай вясковай школе можна атрымаць добрыя веды, усё залежыць ад настаўніка

Кіраўнік дзяржавы адзначыў, што яго малодшы сын вучыцца ў звычайнай вясковай школе, дзе спецыяльна для яго не ствараліся нейкія асаблівыя ўмовы. «Лічу, што ён атрымлівае нармальныя веды», — сказаў Аляксандр Лукашэнка.

Аналагічнага меркавання Прэзідэнт і па пытанні вузаўскай адукацыі, яе якасці і запатрабаванасці ў рэгіёнах і сталіцы. «Ніякага рэгіяналізму і вядучых сталічных ВНУ быць не павінна, — падкрэсліў кіраўнік дзяржавы. — Не трэба дзяліць ВНУ на галоўныя і другарадныя. Да ўсіх патрабаванні адны».

Лукашэнка: дзецям трэба прывіваць гонар за Беларусь

«З дзіцячага сада, з першага класа школы дзецям трэба прывіваць гонар за сваю краіну. У гэтым павінны ўдзельнічаць усе — і ўлада, і школа, і сям’я. Вельмі важна выхаваць асобу маральную, навучыць моладзь адрозніваць праўду ад хлусні. Наша задача — даць пакаленню такія арыенціры, якія дапамогуць кожнаму стаць сапраўдным патрыётам і грамадзянінам. Беларусь сёння — мір і спакой. Трэба дзяцей навучыць цаніць гэта», — сказаў Аляксандр Лукашэнка.

Прэзідэнт падкрэсліў: «Трэба, каб беларусы нашы людзі, моладзь цанілі мір, бяспеку і спакойнае жыццё, жывучы ў Беларусі, а не толькі калі яны пабываюць, дапусцім, ва Украіне. Вяртаючыся адтуль, яны кажуць: «Дзякуй, што ў нас такое жыццё». Трэба, каб ён, не выязджаючы нікуды, жывучы тут, мог гэта цаніць. І бачыць недахопы ў тым ліку».

Паводле слоў Аляксандра Лукашэнкі, кожны ўрок або дадатковы занятак павінны мець канкрэтнае выхаваўчае і ідэалагічнае напаўненне. І не толькі ў школе, але і ў тэатры, музеі, на спартыўных пляцоўках і стадыёнах. «Гэта не мая выдумка. Вазьміце амерыканцаў. Для іх Амерыка, гімн — гэта ўсё!», — канстатаваў Прэзідэнт.

«Трэба адраджаць паўнацэнную сістэму пазакласнай работы. Мы з вамі добра разумеем яе каштоўнасць. Мной неаднаразова даваліся даручэнні: напоўніць шосты школьны дзень, узмацніць работу з сям’ёй, далучыць дзяцей да працы, актыўней уключаць іх да заняткаў спортам. Сёння, на жаль, хваліцца няма чым. Але на гэту тэму, я сказаў ужо гэта міністру, размоў больш не будзе. Шосты дзень у тыдні — не выхадны. Гэта, калі хочаце, скажу вам як настаўнік, — каб вучня нахіліць да жыцця, зрабіць яго здаровым чалавекам», — сказаў Аляксандр Лукашэнка.

Кіраўнік дзяржавы паскардзіўся на недахоп гадзін працоўнага навучання. «Я ўжо гаварыў, што цяперашні малады чалавек, падлетак не разумее, што такое электрычная разетка, электрычная лямпачка. Дзяўчынка-падлетак не ўмее гузік прышыць. А ў наш час гэтаму ж навучалі. Чаму вы цяпер не вучыце гэтаму дзяцей?», — задаў пытанне Прэзідэнт.

Асобна Аляксандр Лукашэнка спыніўся на фізічнай форме вучняў. «Нам у хуткім часе не будзе каго ў армію прызываць па стане здароўя. Або дыстрофікі, або вагой большыя, чым я. У 17-18 гадоў — гэта ненармальна. Таму пачынайце ў гэтым плане працаваць», — даручыў кіраўнік дзяржавы, звяртаючыся да ўдзельнікаў педсавета.

Новыя падручнікі па ўсіх прадметах будуць падрыхтаваны да 1 верасня 2019 года — Лукашэнка

«Аснова школьнага навучання — добры падручнік. Гэта тое, што ў многім вызначае якасць ведаў вучняў. Нагадваю, галоўнае патрабаванне — змест навучальнага матэрыялу павінен быць аптымальны па аб’ёме, інфармацыі і яе глыбіні. Да 1 верасня 2019 года мы будзем мець новыя падручнікі. Не значыць, што яны будуць ідэальнымі, і, можа, не будуць адпавядаць узроўню патрабаванняў у 2019 годзе. Падручнікі — гэта пастаянная творчасць. Мы пастаянна будзем штосьці дапаўняць, мяняць», — сказаў Аляксандр Лукашэнка.

Прэзідэнт спыніўся на неабходнасці распрацоўкі і ўкаранення ў практыку ўнікальных аўтарскіх методык навучання і выхавання. «Чаму мы не чуем аб сучасных настаўніках-наватарах? Дзе айчынныя Макаранкі, Сухамлінскія, Шаталавы? Гэта папрок і вам, і ўладам таксама — тым, хто займаецца адукацыяй», — заўважыў кіраўнік дзяржавы. На яго думку, аўтарскія методыкі навучання і выхавання нават больш важныя, чым доктарскія дысертацыі, таму што яны заснаваны на жыццёвых рэаліях, на ўзаемаадносінах настаўніка і вучня.

«Па маім патрабаванні да напісання падручнікаў акрамя акадэмікаў, вядомых вучоных мы прыцягнулі настаўнікаў-наватараў. Эфект уражальны. А яны ж стваралі падручнікі на падставе выкладання гэтых прадметаў у школе. Як толькі гэта стала запатрабавана, яны адгукнуліся і за кароткі прамежак часу ўдасканалілі многія падручнікі», — расказаў Прэзідэнт.

Асобна Аляксандр Лукашэнка выказаўся адносна падрыхтоўкі да паступлення ў ВНУ, рэпетытарства. «Дайшло да таго, што паслугамі рэпетытара карыстаюцца нават у пачатковай школе, не кажучы аб падрыхтоўцы да паступлення ў ВНУ. А калі і з’яўляюцца новыя методыкі, то яны арыентаваны на фінальную падрыхтоўку выпускнікоў, або, як кажуць у народзе, на вымуштроўванне школьнікаў да здачы цэнтралізаванага тэсціравання», — адзначыў Прэзідэнт.

«Многія мяне за гэта крытыкавалі, калі я гаварыў, што школьная праграма павінна быць школьнай, не вузаўскай. Павінна быць магчымасць яе асваення без усялякага вымуштроўвання. Цэнтралізаваныя тэсты павінны адпавядаць школьнай праграме, — падкрэсліў Аляксандр Лукашэнка. — Нямала зроблена да гэтага года. Да будучага года, да 1 верасня 2018 года, усе тэсты будуць дапрацаваны і прыведзены ў адпаведнасць са школьнай праграмай. Гэты працэс павінен быць закончаны з улікам вопыту паступлення ў ВНУ ў гэтым годзе».

Заданні ЦТ павінны поўнасцю адпавядаць школьнай праграме — Лукашэнка

«Звяртаю ўвагу Мінадукацыі, што да ўступнай кампаніі 2018 года заданні цэнтралізаванага тэсціравання па ўсіх прадметах павінны быць скарэкціраваны і поўнасцю адпавядаць школьнай праграме», — сказаў Аляксандр Лукашэнка.

Кіраўнік дзяржавы канстатаваў, што ў старшых класах школы ўведзена профільнае навучанне. Яно павінна вырашыць праблему матываванага выбару выпускнікамі будучай прафесіі. «Аднак наспела неабходнасць разгледзець пытанне аб змяненні падыходаў да падагульняючай атэстацыі і кантролю бягучай паспяховасці школьнікаў, што забяспечыць аб’ектыўнасць і незалежнасць ацэнкі ведаў навучэнцаў», — адзначыў Прэзідэнт.

Лукашэнка крытыкуе ўрад за неаптымізаваную структуру прафадукацыі

«Лічу, што ўрадам не прыняты належныя меры для аптымізацыі структуры падрыхтоўкі кадраў па ўзроўнях прафесійнай адукацыі і пад патрэбнасці эканомікі. Не выбудавана адпаведным чынам і прафарыентацыйная работа з моладдзю. Паўтараю, асноўная задача прафесійнай адукацыі — фарміраванне кадравага патэнцыялу работнікаў для эканомікі краіны», — сказаў Аляксандр Лукашэнка.

Пры гэтым Прэзідэнт падкрэсліў, што Беларусь заўсёды ганарылася сістэмай прафесійнай падрыхтоўкі моладзі. «Я ёю ганаруся і цяпер. На адным з пасяджэнняў кіраўнікоў дзяржаў СНД узнялі пытанні прафтэхадукацыі з канстатацыяй засмучальных фактаў. Некаторыя звярнуліся да Расіі — дапамажыце падрыхтаваць па рабочых спецыяльнасцях у прафтэхвучылішчах. На што Пуцін сказаў, што, на жаль, мы разбурылі прафтэхадукацыю, — заявіў Прэзідэнт. — І толькі ў Беларусі захаваліся ўсе прафтэхвучылішчы, якія былі створаны. Шмат не хапае, але яны ёсць. Мы да гэтага часу аказваем дапамогу ў падрыхтоўцы людзей рабочых спецыяльнасцей іншым дзяржавам, у тым ліку Расіі. Гэта вялікае дасягненне, што мы гэту сістэму захавалі».

Прэзідэнт: карэкціраваць правілы прыёму ў ВНУ і інфармаваць аб змяненнях трэба загадзя

«Патрабуе далейшага ўдасканалення сістэма паступлення ў ВНУ. Яна павінна прадаставіць абітурыенту магчымасць прадэманстраваць не толькі пэўны набор ведаў па прадмеце, але і здольнасць лагічна разважаць, рабіць высновы і творча мысліць. Папярэджваю, што карэкціроўка правіл прыёму і інфармаванне грамадскасці аб змяненнях павінны адбывацца загадзя», — сказаў Аляксандр Лукашэнка.

Прэзідэнт падкрэсліў, што трэба змяняць падыходы да падрыхтоўкі будучых выкладчыкаў непасрэдна ў ВНУ. Асновай павінна стаць практычная педагогіка і псіхалогія.

Таксама кіраўнік дзяржавы звярнуў увагу на неабходнасць надання новага імпульсу сістэме павышэння кваліфікацыі педагагічных кадраў. «Яна павінна быць больш гібкай, здольнай аператыўна рэагаваць на запатрабаванні з улікам найноўшых дасягненняў навукі і практыкі», — дадаў ён.

Лукашэнка не выключае вызначэння базавага профілю для кожнай ВНУ

«Трэба скараціць колькасць спецыяльнасцей, якія не з’яўляюцца профільнымі для той ці і іншай ВНУ. Сёння ў нас практычна кожная ВНУ выпускае сотні спецыялістаў самага шырокага профілю — юрыстаў, эканамістаў, палітолагаў. А потым яны беспаспяхова шукаюць работу па спецыяльнасці і вінавацяць у сваёй незапатрабаванасці дзяржаву. Відаць, пара вярнуцца да вызначэння базавага профілю для кожнай ВНУ», — сказаў Аляксандр Лукашэнка.

Таксама кіраўнік дзяржавы канстатаваў, што патрэбны аналіз аптымальнай колькасці ўстаноў вышэйшай адукацыі з улікам дэмаграфічных працэсаў і прагнозаў прыросту насельніцтва.

«Не трэба закрываць вочы і на праблему натуральнага старэння прафесарска-выкладчыцкага складу. Лічу, што кожная ВНУ павінна самастойна вырашаць пытанне абнаўлення кадраў, адбіраючы лепшых студэнтаў, рыхтуючы іх да абароны кандыдацкіх і доктарскіх дысертацый», — адзначыў Прэзідэнт.

На яго думку, наспела неабходнасць перагледзець крытэрыі да вызначэння ВНУ наогул і вядучай ВНУ ў прыватнасці.

«Ва ўніверсітэтах павінны быць створаны неабходныя ўмовы для вываду на рынак навуковых распрацовак і абавязковай іх інтэграцыі ў адукацыйны працэс. Упэўнены, што комплекснае вырашэнне гэтых пытанняў будзе садзейнічаць фарміраванню высокатэхналагічнага сегмента нашай эканомікі», — заявіў Прэзідэнт.

Аляксандр Лукашэнка падкрэсліў, што настаў час заняцца вышэйшымі навучальнымі ўстановамі. «Мы гэтым пытаннем зоймемся неадкладна. У нас нядрэнныя навучальныя ўстановы, іх дастаткова», — сказаў ён. Пры гэтым праблемы павінны вырашацца не наскокам. «Мы заўсёды павінны памятаць, што будзем мець справу з самай элітнай часткай нашага грамадства. Пакрыўдзіць іх — сабе даражэй. Таму акуратна, прынцыпова трэба вырашыць гэтыя пытанні. Да 1 верасня 2019 года ў асноўным яны павінны быць вырашаны», — даручыў кіраўнік дзяржавы.

Лукашэнка сумняваецца ў неабходнасці вяртання да пяцібальнай сістэмы ацэнак

«Рашэнне трэба прымаць тады, калі яно наспела. Вось яно становіцца абуральным, гаворачы словамі паэта. Вось праблема страшэнная. Так, я чую ў сродках масавай інфармацыі, бачу, чытаю, адсочваю працэс. Але гэта пытанне не мае крытычнай масы, яно не наспела для таго, каб тут прымаць нейкія рашэнні», — сказаў Аляксандр Лукашэнка.

Прэзідэнт адзначыў, што да сістэмы ацэнак ставяцца па-рознаму: старэйшае пакаленне прывыкла да пяцібальнай, і цяпер яму даводзіцца пераводзіць ацэнкі на стары лад, а моладзь ужо даўно вучыцца па дзесяцібальнай, і для яе тут няма праблем. «Шмат бацькоў за дзесяцібальную сістэму: прывыклі, ім нармальна, некаторыя асабліва і не ўнікаюць у гэта. Але большасць, я так адчуваю, усё ж такі схільныя да пяцібальнай: было прасцей. Але справа ж не ў прастаце, а ў эфектыўнасці той ці іншай сістэмы. Таму я лічу, што пытанне аб вяртанні да пяцібальнай сістэмы або пытанне захавання дзесяцібальнай сістэмы крыху перабольшана ў гэтым выпадку і не мае крытычнай масы, каб было патрэбна прымаць рашэнне. Пажывём — убачым. Думаю, гэта не вельмі ўплывае на імкненне нашых дзяцей мець добрыя веды», — падкрэсліў кіраўнік дзяржавы.

Прэзідэнт: трэба рабіць усё, каб маладыя спецыялісты хацелі заставацца ў дашкольнай адукацыі

«Сёння нам трэба будзе вырашыць яшчэ адну задачу — укамплектаваць дзіцячыя сады кваліфікаванымі спецыялістамі. Накіроўваючы маладых спецыялістаў, трэба зрабіць усё, каб, адпрацаваўшы па размеркаванні, яны захацелі там застацца. Таксама неабходна ўдасканальваць праграмы і методыкі работы з выхаванцамі дзіцячых садоў», — сказаў Аляксандр Лукашэнка.

Прэзідэнт папярэдзіў урад і мясцовыя органы ўлады, што да канца 2020 года гэтыя і іншыя пытанні дашкольнай адукацыі павінны быць вырашаны поўнасцю.

Разам з тым кіраўнік дзяржавы звярнуў увагу: для таго, каб дашкольная адукацыя была якаснай і даступнай, за апошнія гады ў Беларусі зроблена нямала. Па гэтым паказчыку рэспубліка з’яўляецца лідарам у рэгіёне.

Лукашэнка патрабуе дыферэнцыраваць аплату працы ў адукацыі

«Я вам шчыра скажу: настаўнік настаўніку не роўны. Вы гэта ведаеце не горш за мяне. Тады чаму мы стварылі ўраўнілаўку і настаўнікі ў нас заработную плату практычна ўсе атрымліваюць аднолькавую?» — задаўся пытаннем Аляксандр Лукашэнка.

Кіраўнік дзяржавы нагадаў, што ў сістэме аховы здароўя Беларусі ўдалося стварыць дыферэнцыраваную сістэму аплаты працы, пры якой зарплата медыцынскага персаналу залежыць непасрэдна ад яго кваліфікацыі і працаздольнасці. «Мы ўстанавілі пэўную планку. Скачаш вышэй за яе — атрымліваеш», — канстатаваў Прэзідэнт.

Пры гэтым Аляксандр Лукашэнка падкрэсліў, што нельга дапусціць значнай розніцы ў зарплаце ў настаўніка са стажам і маладога спецыяліста пры ўмове, што выпускнік ВНУ валодае ўсімі неабходнымі кампетэнцыямі. «Калі малады чалавек, прыйшоўшы з ВНУ, выкладае не горш, чым настаўнік-выкладчык, які адстаяў каля станка 25 гадоў, чаму мы яму плацім капейкі? Трэба вызначыць крытэрыі, па якіх мы павінны плаціць зарплату настаўніку-наватару, выкладчыку — дасведчанаму, талковаму, сучаснаму, які авалодаў усім неабходным для выкладання», — рэзюмаваў Прэзідэнт.

Лукашэнка даручыў у наступным годзе вырашыць пытанне з памерам зарплат настаўнікаў

«Мы не педаліравалі гэта пытанне, але міністра адукацыі і віцэ-прэм’ера на апошнім дакладзе я выразна папярэдзіў: праблема скаргаў настаўніка (я не гавару аб памерах зарплаты) на нізкую заработную плату ў наступным годзе павінна быць знята», — сказаў Аляксандр Лукашэнка.

Прэзідэнт звярнуў увагу, што настаўнік і ўрач — ідэалагічная, маральная аснова беларускага грамадства. «Аснову маладзёжных арганізацый, прафсаюзаў, грамадскіх арганізацый, якія сёння існуюць, складаюць настаўнікі, урачы. Асабліва мясцовую інтэлігенцыю, якая працуе з народам. Калі нам трэба штосьці данесці да народа, мы гэта робім праз вас. Вы галоўная апора ў дзяржаве», — звярнуўся ён да педагогаў.

Паводле слоў кіраўніка дзяржавы, асабліва гэта пытанне датычыцца работнікаў устаноў дашкольнай адукацыі, паколькі кожны разумее, што такое быць выхавальнікам у дзіцячым садзе. «Катастрафічна несправядліва мы ставімся да тых, хто працуе, перш за ўсё, у яслях і дзіцячых садах. Любымі спосабамі і любымі шляхамі нам трэба амаль падвойваць у наступным годзе іх даходы», — паставіў задачу Прэзідэнт.

Карпенка: у Беларусі створаны ўсе ўмовы для пераходу на ўсеагульную сярэднюю адукацыю

Аб гэтым заявіў на пленарным пасяджэнні Рэспубліканскага педагагічнага савета міністр адукацыі Ігар Карпенка.

Міністр перакананы, што «ў краіне створаны ўсе ўмовы для пераходу на абавязковую агульную сярэднюю адукацыю». «Ёсць дзяржаўны запыт на адукаванага, высокакваліфікаванага спецыяліста. У Кодэксе аб адукацыі закладзены заканадаўчы калідор для такой навацыі», — адзначыў Ігар Карпенка. Да такога пераходу гатова і беларускае грамадства — агульную сярэднюю адукацыю ў краіне сёння атрымліваюць амаль 100 працэнтаў выпускнікоў. Умовы для пераходу ствараюць сістэму ўсенавуча, экстэрнату, магчымасць атрымаць агульную сярэднюю ў вячэрніх класах і ўстановах прафесійна-тэхнічнай адукацыі. «Гэта якасна новы этап у развіцці сістэмы, накіраваны на павышэнне адукацыйнага ўзроўню грамадзян. Гэта пазітыўна паўплывае і на развіццё чалавечага патэнцыялу, і на міжнародны імідж Беларусі», — сказаў міністр.

Пераход на ўсеагульную сярэднюю адукацыю абмяркоўваецца сёння на Рэспубліканскім педагагічным форуме. Удзельнікі форуму ў цэлым пазітыўна ставяцца да гэтага пункту канцэптуальных падыходаў да развіцця сістэмы адукацыі на кароткатэрміновы (да 2020 года) і доўгатэрміновы (да 2030-га) перыяды. Яны былі распрацаваны з улікам даручэнняў Прэзідэнта, прапаноў, якія паступілі ў ходзе грамадскага абмеркавання новай рэдакцыі Кодэкса аб адукацыі.

Настаўнікаў у Беларусі могуць абавязаць інфармаваць наймальнікаў аб займанні рэпетытарствам

Паводле слоў міністра, выбарачны аналіз сітуацыі паказаў, што выкладчыкі, якія былі задзейнічаны ў прыёмных кампаніях у ВНУ, уступных іспытах у гімназіі, адначасова з’яўляліся і рэпетытарамі. «А ці гэта не завуаліраваная форма карупцыі? — задаўся пытаннем Ігар Карпенка. — Для выключэння магчымых канфліктаў інтарэсаў і карупцыйных рызык ва ўстановах адукацыі міністэрства прапануе ўнесці ў кантракты норму аб тым, што педагог абавязаны інфармаваць наймальніка аб ажыццяўленні ім дзейнасці ў якасці рэпетытара».

«Настаўнік, які не імкнецца эфектыўна выкарыстоўваць кожную мінуту ўрока, каб вучыць і выхоўваць дзіця, хутчэй за ўсё зацікаўлены ў тым, каб прапанаваць не падтрымліваючыя заняткі, а паслугі рэпетытара», — лічыць міністр.

Выпускныя экзамены ў школах прапануецца замяніць комплексным агульнаадукацыйным тэстам

Міністр лічыць, што такая неабходнасць прадыктавана часам. «Сучаснай формай, якая дае магчымасць аб’ектыўна ацаніць узровень ведаў выпускніка, можа выступіць комплексны агульнаадукацыйны тэст», — адзначыў Ігар Карпенка.

Ён звярнуў увагу, што на практыцы фіксуюцца неадпаведнасці паміж сярэднім балам атэстата і рэзультатам ЦТ. Міністр лічыць, што часткова з-за гэтага ўзнікла дыскусія наконт магчымасці вяртання да пяцібальнай сістэмы ацэнкі ведаў, якую 15 гадоў таму змяніла дзесяцібальная. «Нам трэба глыбока і дэталёва прааналізаваць перавагі і недахопы кожнай з іх», — сказаў ён.

У Беларусі прапануецца праводзіць незалежную атэстацыю выпускнікоў базавай школы

На пленарным пасяджэнні педсавета абмяркоўваюцца канцэптуальныя падыходы да развіцця сістэмы адукацыі на кароткатэрміновы (да 2020 года) і доўгатэрміновы (да 2030-га) перыяды. У іх прапануецца праводзіць незалежную атэстацыю выпускнікоў базавай школы. «Атрыманыя адзнакі павінны даць аб’ектыўны адказ, якую траекторыю далейшага навучання трэба выбіраць вучню», — растлумачыў Ігар Карпенка.

Ён праінфармаваў, што цэнтрам, які забяспечвае фарміраванне ў краіне сістэмы незалежнай ацэнкі якасці адукацыі, павінна стаць агенцтва па кантролі ў сферы адукацыі. Яно будзе створана шляхам аб’яднання падпарадкаваных Міністэрству адукацыі структур.

У сістэме прафадукацыі Беларусі прапануецца захаваць адзін від устаноў — каледжы

Цяперашнюю структуру сістэмы адукацыі ў краіне плануецца ўпарадкаваць. Так, на ўзроўні прафесійнай адукацыі прапануецца захаваць адзін від установы — каледж. Ён будзе рэалізоўваць адукацыйныя праграмы агульнай сярэдняй, прафесійна-тэхнічнай і сярэдняй спецыяльнай адукацыі, растлумачыў міністр.

На ўзроўні вышэйшай адукацыі аптымальным міністэрству бачыцца падыход, пры якім на першай ступені (бакалаўрыят) забяспечваецца падрыхтоўка спецыялістаў з прысваеннем кваліфікацыі, на другой (магістратура) — паглыбленая падрыхтоўка, якая дасць магчымасць падрыхтаваць прафесіяналаў, здольных вырашаць задачы праектавання, канструявання і кіравання. «Гэта дасць магчымасць магістрам займаць пасады навуковых супрацоўнікаў», — дадаў Ігар Карпенка.

Па найбольш складаных навукаёмістых спецыяльнасцях, такіх як медыцына, ядзерная энергетыка, падрыхтоўка будзе весціся па бесперапынных адукацыйных праграмах з 5-6 гадовым тэрмінам навучання.

Мінадукацыі прапануе правесці аптымізацыю сеткі ВНУ ў Беларусі

Цяпер у краіне 28 ВНУ рыхтуюць спецыялістаў эканамічнага профілю, 17 — юрыдычнага. «Таму неабходна правесці аптымізацыю сеткі ўстаноў вышэйшай адукацыі з улікам іх профілю, кадравага патэнцыялу і матэрыяльна-тэхнічнай базы», — сказаў міністр.

Пры гэтым будзе прадоўжана работа па прафілізацыі спецыяльнасцей. Перш за ўсё размова ідзе аб тым, каб выключыць дубліраванне падрыхтоўкі па адных і тых жа спецыяльнасцях на ўзроўні сярэдняй спецыяльнай і вышэйшай адукацыі. Станоўчы прыклад ёсць у сістэме аховы здароўя: выпускнікі медкаледжаў і медыцынскіх ВНУ па сваіх кваліфікацыйных характарыстыках не дубліруюць, а дапаўняюць адзін аднаго. Паралельна ў Беларусі распрацоўваюцца новыя падыходы да фарміравання прагнозу падрыхтоўкі кадраў пад патрэбнасці эканомікі і сацыяльнай сферы.

Што датычыцца падрыхтоўкі навуковых кадраў, то цяпер прапануецца замацаваць увядзенне аспірантуры на ўзроўні навукова арыентаванай адукацыі са здачай кандыдацкіх экзаменаў. Набор у дактарантуру будзе праводзіцца выключна па мэтавым прынцыпе на грантавай аснове.

Popularity: 1%

Крадуць тое, што кепска ляжыць

v-rostovskoj-oblasti-raskryta-krazha-v-marshrutnom-taksi

З пачатку года на тэрыторыі раёна зарэгістраваны 34 крадзяжы. Што цікавіць злодзеяў? Мабільныя тэлефоны (2), веласіпеды (2), грошы і каштоўныя паперы (6), аўтазапчасткі (4), электраабсталяванне (4) і інш.
Каб пазбегнуць непрыемнасцяў, звязаных з прапажай рэчаў, захоўвайце элементарныя правілы бяспекі:
– не запрашайце ў госці незнаёмых людзей;
– зачыняйце вокны і дзверы, форткі і балконы, калі пакідаеце жыллё;
– не кладзіце ключы пад дыванчык ля дзвярэй, у паштовую скрыню, электра-шчыты і іншыя лёгкадаступныя месцы;
– не адчыняйце дзверы незнаёмым, асабліва, калі яны прадстаўляюцца работнікамі службаў, якіх вы не выклікалі;
– катэгарычна забараняйце дзецям адчыняць дзверы незнаёмым людзям;
– калі вы ад’язджаеце ў паездку (адпачынак, камандзіроўку), прасіце суседзяў забіраць паштовую карэспандэнцыю. Запоўненая газетамі скрыня – сігнал да дзеянняў нячыстым на руку.
Калі вы сталі сведкай крадзяжу або ахвярай злодзеяў, тэрмінова паведаміце ў міліцыю на нумар 102.
Яўген САМУСКЕВІЧ, намеснік начальніка Жабінкаўскага РАУС.

Popularity: 1%

Спецыяліст = прафесіянал?

_DSC3640 — копия

Святлана БЯЛЯК.
Фота аўтара.

Штогод на Жабінкаўшчыну прыходзяць кемлівыя, таленавітыя, працавітыя маладыя людзі ва ўсе сферы народнай гаспадаркі з намерам пісаць сваю працоўную біяграфію з чыстага аркуша, памнажаць дабрабыт і праслаўляць жабінкаўскую зямлю. Многія з іх праяўляюць сябе з найлепшага боку. У некаторых жа імпэту шчыра рупіцца хапае роўна на тэрмін адпрацоўкі. Як “затрымаць” маладога спецыяліста на працоўным месцы і “дарасціць” яго да прафесіянала сваёй справы? Чаго не хапае моладзі для поўнага, так бы мовіць, шчасця? На гэтыя пытанні карэспандэнт “Сельскай праўды” паспрабавала атрымаць адказы ў юнакоў і дзяўчат, якія адпрацавалі пэўны тэрмін і не сталі шукаць іншага “хлебнага” месца.
ААТ “Вазнясенскі” – яскравы таму прыклад. Сюды моладзь ідзе з ахвотаю і затрымліваецца, стварае сем’і. Як прыклад – Андрэй Галавейка і Дзіяна Марачкіна, Мікіта Кузьміч і Таццяна Бартош, Вадзім Васільчук і Ганна Міхалюк, Сяргей Цімашук і Кацярына Краўчук. Чым іх вабіць “Вазнясенскі”?
– Я – тутэйшы, – кажа Андрэй Галавейка. – Пасля школы паступіў у Пінскі аграрна-тэхнічны каледж імя Кляшчова, вывучыўся на слесара і тэхніка-механіка. Мяне з радасцю прынялі ў “Вазнясенскім”, тым болей і маці шмат гадоў працуе тут. Потым домік цагляны атрымаў. А што яшчэ маладому трэба? Зарплата неблагая, жыллё маю, нявесту сабе прыгледзеў. Дзіяна прыязджала да сястры па суседству. Хутка і вяселле справілі.
Дзяўчына закончыла Ляхавіцкі дзяржаўны аграрна-тэхнічны каледж, атрымала спецыяльнасць заатэхніка-селекцыянера.
– А я спецыяльна выбірала прафесію сялянскую, бо родам з вёскі і ў гарадской кватэры адчуваю сябе, нібы птушка ў клетцы, – падхоплівае Дзіяна. – А ў вёсцы любата: у свой двор выйдзеш, па траўцы паходзіш, свежым паветрам падыхаеш – не тое, што ў задымленым горадзе. У “Вазнясенскім” мне прапанавалі добрую работу – год працавала загадчыцай фермы “Агароднікі”. Цяпер – у дэкрэтным адпачынку. Крыху адышла ад турбот, аднак у курсе спраў трымае муж Андрэй. Нашу маладую сям’ю задавальняе ўсё: калектыў, адносіны кіраўніцтва да маладых спецыялістаў. Мы адчуваем падтрымку, да нашых меркаванняў прыслухоўваюцца, ідэі падтрымліваюць. Я многа гутару з былымі сяброўкамі-аднакурсніцамі і скажу, што такога разумення з боку кіраўніцтва ў іх і блізка няма… Чаго ўтойваць, Надзея Рыгораўна Кандрацюк на нашым вяселлі была самым пачэсным і жаданым госцем. І зараз, хоць я і ў дэкрэтным адпачынку, заўжды пры сустрэчы запытаецца, як справы, як гадуецца наша Палінка. Прыемна. Мы з дачушкай часта гуляем па заасфальтаваных вуліцах, адпачываем на заўжды выкашанай пляцоўцы ля канторы, любуемся кветкамі ў дварах аднавяскоўцаў і самі наводзім прыгажосць ля свайго дома. Газ праведзены ў Вежкі, выдатны асфальт злучае з Жабінкай, ёсць магазін з шырокім выбарам тавараў. Хутка пабудуюць чарговую зону адпачынку – спартыўную пляцоўку і штучную сажалку з рыбай. Што яшчэ трэба? Хочацца, каб быў у нас банкамат і адчынілася група ў дзіцячым садзе. Зараз нашай дачушцы год і сем месяцаў, падрасце – аддамо ў сад. Вазіць некуды далёка не вельмі хочацца… Пакуль мы з Андрэем усім задаволены. Думкі з’ехаць некуды ў іншае месца не дапускаем. Тут маем усё: жыллё, работу, падтрымку.
Сям’ю стварылі і маладыя спецыялісты Мікіта Кузьміч і Таццяна Бартош. Яны абодва з Іванаўскага раёна. Былі знаёмыя ў дзяцінстве – прыязджалі да сваіх бабуль у адну вёску, праводзілі ра-зам час. Падраслі – і шляхі-дарогі разбегліся ў розныя бакі: Мікіта паступіў вучыцца ў Пінск на селекцыянера, а Таццяна – у Баранавіцкі дзяржаўны ўніверсітэт на эканаміста-менеджара. А сышліся іх дарогі на Жабінкаўшчыне. Мікіта прыехаў у “Вазнясенскі” на так званую адпрацоўку, а Таццяна – у ПМК-19. 11 верасня яны сустрэліся на жалобным мітынгу на месцы спаленай вёскі Драмлёва. Таццяна ў натоўпе пазнала Мікіту – ён быў адзіны яе знаёмы. Праз 11 месяцаў згулялі вяселле, і маладая жонка памяняла горад на вёску.
– Думаеце, шкадую? Ані кропелькі, – смяецца Таццяна. – Зрабілі рамонт у доме, правялі газ, пасадзілі кветкі. Потым дадалося прыемнага клопату – нарадзілася наша дачушка Арына. Пакуль мы жывем па яе рэжыме. Мікіта працягвае вучыцца – атрымлівае вышэйшую адукацыю ў Віцебскай ветэрынарнай акадэміі. Тое, што жывем у вёсцы, аніколькі не перашкаджае – усю неабходную літаратуру знаходзім у інтэрнэце, ехаць некуды зусім не абавязкова.
Чым мы, маладыя мамачкі, займаемся ў вёсцы? Зразумела, многа часу ўдзяляю дачушцы і хатнім справам. Хочацца, каб муж адчуваў нашу падтрымку і любоў, таму сустракаем яго з работы чысцінёй у доме і смачным абедам. У вольныя хвіліны саджуся вышываць крыжыкам. Хочацца навучыцца шыць Арынцы сукенкі. Падрасце – завязем яе ў Белавежскую пушчу. А так часта гасцюем у бабулі.
У вёсцы нам не сумна – Жабінка, Кобрын, Брэст побач. Галоўнае, што тут нас, маладых, падтрымліваюць і слухаюць. Таму і вынік ёсць. Скажам, калі Мікіта толькі прыступіў да сваіх абавязкаў, ад кожнай каровы надойвалі 6700 кілаграмаў малака, а сёння ўжо 7562. Пэўна, тут і Мікітаў унёсак ёсць. Мы радуемся поспехам гаспадаркі, заўжды шукаем прозвішчы нашых рупліўцаў у газеце. Летась, калі “Вазнясенскі” ўзнагароджваў сваіх працаўнікоў, адчувала гонар за нашых. Усе з нецярпеннем чакаюць сёлетнія “Дажынкі”: думаю, вазнясенцаў у ліку пераможцаў будзе нямала. Калі гаспадарка моцна трымаецца на нагах, цэніць кожнага рупліўца, дбае аб годнай аплаце нялёгкай сялянскай працы і адпачынку работнікаў – чаго яшчэ жадаць? Мы з Мікітам гэтае ў “Вазнясенскім” атрымалі. Нам нястрашна за будучыню дачушкі.

На здымку: Андрэй, Дзіяна і Паліна Галавейкі,
Мікіта, Таццяна і Арына Кузьмічы.

Popularity: 1%

Яшчэ раз пра чэкі “Жыллё”

фемида

Апошнім часам у судзе Жабінкаўскага раёна пачасціліся грамадзянскія справы, падобныя да той, пра якую раскажам падрабязней ніжэй. Усе яны тычацца чэкаў “Жыллё”.
Адной з першых стала справа па іску Клаўдзіі А. аб выдзяленні жыллёвых квот і прызнанні права на іх уласнасць, якая разглядалася ў адкрытым пасяджэнні.
У заяве ісціца ўказала, што для іх сям’і, што складалася з двух чалавек, яшчэ чвэрць стагоддзя таму была налічана на імя мужа Андрэя А. агульная сума жыллёвых квот у памеры 982 рублі. У 2005 годзе чэкі “Жыллё” былі перарэгістраваны ва ўстаноўленым законам парадку і з улікам дэнамінацыі 1994 года іх сума склала 980 рублёў.
У 2012 годзе памёр Андрэй А. Ва ўстаноўлены законам тэрмін жанчына звярнулася ў дзяржаўную натарыяльную кантору з заявай выдаць ёй Пасведчанне на права спадчыны пасля смерці мужа. У гэты час Клаўдзія забылася пра чэкі і не ўказала іх.
Пазней чэкі былі знойдзены, і жанчына пажадала падарыць іх сваім унукам. Тым болей, што ўнучка стаіць на чарзе на паляпшэнне жыллёвых умоў, а ўнук узяў крэдыт на будаўніцтва жылля.
Клаўдзія, аднак, не змагла аформіць дагавор дарэння з-за таго, што неабходна было раздзяліць аб’яднаныя чэкі “Жыллё” і прызнаць права ўласнасці на жыллёвую квоту ў парадку спадчыннасці. Жанчына вымушана была звярнуцца ў суд.
Згодна з пунктам 1 артыкула 1057 Грамадзянскага кодэкса Рэспублікі Беларусь, спадчыннікамі па законе першай чаргі з’яўляюцца дзеці, муж ці жонка, бацькі памерлага. У дадзеным выпадку імі аказаліся Клаўдзія А. і яе дочкі Таццяна ды Валянціна. Аднак дзеці адмовіліся ад сваёй долі на спадчыну на карысць маці.
Такім чынам, Клаўдзія А. сёння з’яўляецца адзінай спадчынніцай на ўсю маёмасць пасля мужа, у тым ліку і на імянныя прыватызаваныя чэкі “Жыллё”. Жанчына папрасіла суд выдзеліць жыллёвую квоту, а таксама прызнаць права на яе ў парадку спадчыннасці.
Кіруючыся артыкулам 302 Грамадзянскага працэсуальнага кодэкса, суд раёна рашыў выдзеліць з агульнай сумы жыллёвых квот у памеры 982 рублі, налічаных для атрымання імянных прыватызаваных чэкаў “Жыллё” на імя Андрэя А. і зацверджаных рашэннем Жабінкаўскага райвыканкама, ва ўласнасць жыллёвую квоту: Андрэю А. – на суму 557 і Клаўдзіі А. – на суму 425 рублёў, а таксама прызнаў за жанчынай права ўласнасці ў парадку спадчыннасці пасля смерці мужа.
І апошняе рашэнне па гэтым пытанні: выдаць Клаўдзіі А. імянныя прыватызаваныя чэкі з разліку належачай ёй жыллёвай квоты ў суме 982 рублі, а ў чэках “Жыллё” – 980 рублёў.
У падобным становішчы апынулася і шмат іншых жыхароў нашага раёна. Прававая непісьменнасць грамадзян, іх нежаданне своечасова займацца афармленнем праваўсталёўваючых альбо правапацвярджаючых дакументаў, у тым ліку і па вышэйназваных чэках “Жыллё”, пазней абавязвае іх, а ў большасці выпадкаў іх спадчыннікаў, ужо ў судовым парадку ўстанаўліваць розныя падставы і права на валоданне, карыстанне, распараджэнне рознай нерухомай і рухомай маёмасцю, каштоўнымі паперамі, што выклікае неабгрунтаваныя матэрыяльныя і часавыя затраты ў саміх грамадзян і ў розных дзяржаўных органаў і арганізацый, якія займаюцца вырашэннем падобных юрыдычных пытанняў.
Віктар НОВІК, старшыня суда Жабінкаўскага раёна.

Popularity: 1%

Что указывать вместо регистрационного знака?

Стоимость-техосмотра15

Напоминаем владельцам транспортных средств, что с 4 июля 2017 года вступили в силу дополнения и изменения в Инструкцию о порядке исполнения республиканского бюджета и бюджетов государственных внебюджетных фондов по доходам, утвержденную постановлением Министерства финансов Республики Беларусь и Правления Национального банка Республики Беларусь от 8 декабря 2005 г. № 143/171 в редакции 2017 года.
В соответствии с подпунктом 9.1.2. пункта 9 Инструкции, при перечислении денежных средств со счетов плательщиков и приеме наличных денежных средств в уплату платежей в бюджет посредством установленных банковским законодательством документов, в поле «Назначение платежа» при уплате госпошлины за выдачу разрешения на допуск транспортного средства к участию в дорожном движении вместо регистрационного знака указывается серия и номер свидетельства о регистрации (технического паспорта) транспортного средства, в отношении которого уплачивается госпошлина.
За первое полугодие текущего года предприятия города и население предоставили на диагностическую станцию 2399 транспортных средств, было выдано 2149 разрешений на допуск их к участию в дорожном движении.
Дмитрий ХАРКОВИЧ, начальник ДС № 222 г. Жабинка.

Popularity: 1%

Шчасце ў каханні і веры

3456

Крысціна СЕМЯНЮК.
Фота аўтара.

Паркаль, лён, медзь, сталь, карункі, срэбра, золата – ад гэтых слоў утвораны вядомыя рамантычныя назвы важных для шлюбных пар этапаў сумеснага жыцця. Але ярчэй за ўсіх ззяе брыльянт! Шэсцьдзясят гадоў шлюбу адсвяткавалі жыхары вёскі Чыжэўшчына Уладзімір Ануфрыевіч і Марыя Андрэеўна Карпінчыкі.
Калі яны пазнаёміліся, Марыі было ўсяго 16. Уладзімір, 24-гадовы хлопец, прыехаў у вёску Тулоўшчына Пружанскага раёна да родзічаў і там сустрэў будучую жонку. Два гады маладыя чакалі паўналецця Марыі і ў 1956-м нарэшце распісаліся.
Некаторы час сям’я жыла ў Тулоўшчыне. Уладзімір Ануфрыевіч, які скончыў школу рахункаводаў, працаваў у калгасе па спецыяльнасці. Праз два гады пара пераехала ў Чыжэўшчыну, да бацькоў мужа. Адразу пачалі будаваць уласны дом.
Маладыя шмат працавалі. Уладзімір Ануфрыевіч быў жывёлаводам на ферме ў Чыжэўшчыне. Потым 12 гадоў працаваў дыспетчарам у саўгасе “Рагазнянскі”. Паміж гаспадаркамі раёна была ўстаноўлена радыёсувязь. У абавязкі дыспетчара ўваходзіла перадача інфармацыі і распараджэнняў. Уладзіміра Ануфрыевіча нават запрашалі на працу ў Жабінкаўскі райвыканкам, але жонка была супраць. Марыя Андрэеўна сказала мужу цвёрда: “Застаемся ў Чыжэўшчыне. Я хачу спакою”.
Сама жанчына працавала даяркай у калгасе, а пазней перайшла на торфабрыкетны завод. Але самае галоўнае, Марыя Андрэеўна падарыла жыццё траім дзецям. У 1958 годзе нарадзіўся Міхаіл, у 1963-м – дачка Наталля, а яшчэ праз чатыры гады ў сям’і з’явіўся малодшы сынок Генадзь. Менавіта ў клопатах пра родных бачыла Марыя Андрэеўна сваё прызначэнне. На жаль, лёс не адзін раз правяраў яе на стойкасць.
Калі малодшаму сыну Карпінчыкаў было сямнаццаць, ён трапіў у аварыю. Марыя Андрэеўна працавала тады прадаўцом у краме ў аграгарадку Ленінскі. Два гады яна даглядала сына, пакінуўшы працу і іншыя справы. Кожны дзень жанчыне даводзілася ездзіць у Жабінку па лекі, якія прапісвалі ўрачы. Сёння Генадзь цалкам здаровы, жыве ў Брэсце і выхоўвае ўласных дзяцей.
Апошнія сямнаццаць гадоў хварэе і сам Уладзімір Ануфрыевіч. Мужчына перанёс некалькі інсультаў. Увесь гэты час жонка без стомы клапоціцца пра яго. На пытанне, адкуль у яе столькі сіл і мужнасці, жанчына проста адказвае: “Я без яго не змагу”.
З прычыны слабага здароўя Уладзіміру Ануфрыевічу давялося шмат часу правесці ў Жабінкаўскай цэнтральнай раённай бальніцы. Карпінчыкі з цяплом гавораць пра медперсанал установы. “Мужу выдзялялі асобную палату, я магла знаходзіцца побач з ім. Там наогул усе работнікі добрыя – урачы, медсёстры. Адчуваеш сябе як дома”, – расказвае Марыя Андрэеўна. Асобна Карпінчыкі хацелі падзякаваць урачам Жабінкаўскай райбальніцы Ганне Ігнацьеўне Бурак, Віталю Генадзьевічу Вялько, Галіне Іосіфаўне Саковіч. Нярэдка сям’і дапамагаў і загадчык Ленінскай амбулаторыі Валерый Іванавіч Студнеў.
Сёння ў Марыі Андрэеўны і Уладзіміра Ануфрыевіча трое дзяцей, шэсць унукаў і столькі ж праўнукаў. Карпінчыкі падлічылі, што, калі іх наведваюць самыя блізкія родзічы, пад адным дахам збіраюцца 23 чалавекі!
Дзеці ніколі не забываюць пра бацькоў. Прывозяць прадукты, гатуюць ежу, сочаць за агародам, памянялі ў хаце вокны і плануюць зрабіць рамонт.
Карпінчыкам удалося не толькі доўга пражыць, але і стварыць добрую сям’ю. Уся справа ў каханні і веры – упэўнены Уладзімір Ануфрыевіч і Марыя Андрэеўна. Мужчына шчыра верыць у Бога і моліцца кожны дзень. Ён усё жыццё быў сумленным і імкнуўся дапамагаць людзям. “Думаю, і іншыя моляцца за Уладзіміра. Таму ён яшчэ са мной”, – гаворыць Марыя Андрэеўна.
Сама жанчына ўпэўнена ў тым, што ніколі не змагла б пакахаць нікога іншага. У маладосці на прыгажуню Марыю часта звярталі ўвагу кавалеры. Але яна не магла ўявіць побач іншага мужчыну, бо любіла Уладзіміра.
Такая дзіўная гісторыя глыбокага кахання і простага сямейнага шчасця кідае выклік кожнай любоўнай гісторыі з кіно ці літаратуры. Застаецца пажадаць Уладзіміру Ануфрыевічу і Марыі Андрэеўне здароўя і даўгалецця.

 

Popularity: 1%

Поўніцца хата водарам квасу мядовага

козич

Дар’я НІКАНЧУК.
Фота аўтара.
Завітала ў Малыя Сяхновічы да Козічаў. Гаспадара Васіля Васільевіча застала за любімай справай – у спецыяльнай “экіпіроўцы” ён завіхаўся каля вулляў. Пчалярствам займаецца з юнацтва, таму ведае ўсе яго прамудрасці, размова пра якія пайшла за кубачкам гарбаты з духмяным мёдам.
Усё пачалося з цікавай знаходкі, якая калісьці трапілася бацьку майго героя. Аднойчы на сваім полі Васіль Сямёнавіч абрабляў бульбу і заўважыў цэлы пчаліны рой. Насякомыя прытаіліся, сабраўшыся ў вялікі “клубок”. Мужчына беражліва зняў яго і прывёз дадому. З тых часоў працавітыя Козічы заўжды трымалі сваю пасеку. Але ж для майго героя пчалярства – гэта не проста справа для душы, з ім звязаны ўвесь працоўны шлях.
– У 1976-м я пасля арміі паступіў у Смілавіцкі зоаветэрынарны тэхнікум, дзе атрымаў спецыяльнасць тэхніка-пчаляра, – кажа Васіль Васільевіч. – Асабліва падабаліся практычныя заняткі, якія праходзілі ў вучэбнай гаспадарцы, да таго ж студэнты стажыраваліся ў пчолагадавальніках Брэста, Баранавічаў, Гродна. Дагэтуль памятаю цікавыя сустрэчы пад час вучобы з вядомым на ўсю краіну берасцейскім пчаляром Пятром Агаркавым.
У той час Васіль Козіч займаў у сваёй групе ганаровую пасаду старасты, а пасля заканчэння тэхнікума атрымаў дыплом “з адзнакай”. Аднак самыя цёплыя ўспаміны студэнцкіх гадоў звязаны з іншым. У сценах сваёй навучальнай установы Васіль Васільевіч сустрэў каханне на ўсё жыццё. Тады Таісія Мікалаеўна атрымлівала ў Смілавічах адукацыю агранома. З тых часоў яны ўжо ніколі не расставаліся – летам наступнага года адзначаць рубінавае вяселле.
Маладога спецыяліста Козіча накіравалі ў родны Жабінкаўскі раён, у калгас “Беларусь” у Азяты, дзе Васіль Васільевіч самастойна арганізаваў вялікую пасеку, у якой налічвалася 250 пчаліных сем’яў. Такая колькасць работы патрабавала лішніх рук – з цягам часу памочнікам майго героя стаў Пётр Мікіцюк. Васіль Васільевіч працаваў і зноў вучыўся. Ён без экзаменаў быў залічаны ва Усесаюзны сельскагаспадарчы інстытут завочнай адукацыі на зоаінжынерны факультэт у Маскве. У Азятах маладая сям’я пражыла чатыры гады, а пасля пераехала ў Жабінку, дзе Васіль Козіч стаў раённым заатэхнікам па пчалярстве. А ў 1995 годзе ён пачаў працаваць ва ўпраўленні сельскай гаспадаркі і харчавання райвыканкама, адкуль і выйшаў на заслужаны адпачынак.
– Затое з’явілася больш вольнага часу для пчол, – усміхаецца Васіль Васільевіч. – Перад выхадам на пенсію набылі домік у Малых Сяхновічах, дзе на прыродзе кожны заняўся любімай справай. Я завіхаюся каля вулляў, а вось уся гэтая прыгажосць на падворку, сапраўдны кветкавы рай – справа рук гаспадыні, якая з’яўляецца і маім натхняльнікам. Разам яшчэ працягваем рамонт дома – у жонкі столькі ідэй!
Пасека Козічаў зараз даходзіць да 20 пчаліных сем’яў. У асноўным гэта пчолы краінскай пароды, племянных матак каторай гаспадар набывае ў суседняй Польшчы. У кожную пару года пчолы патрабуюць пэўнага догляду.
Пасля зімоўкі Васіль Васільевіч вычышчае вуллі ад падмору, лечыць сваіх працавітых “падапечных”, папаўняе неабходны запас корму для забеспячэння нармальнай жыццядзейнасці і мікраклімату ў гняздзе. У канцы красавіка падстаўляе вашчыну. Да слова, Васіль Козіч самастойна вырабляе рамкі для вулляў.
У нашай мясцовасці з сакавіка пчолы пачынаюць насіць пылок, які ўтварае пяргу – корм для маладых пчолак. Час медазбору надыходзіць у маі. Васіль Васільевіч заўважае, што прадуктыўны радыус палёту насякомых складае два кіламетры. За дзень адна пчала робіць у сярэднім 10-12 вылетаў. Для больш эфектыўнай работы сваіх “падапечных” некаторыя пчаляры перавозяць пчол бліжэй да месцаў медазбору, што называецца качаваннем.
– Сезон медазбору пачынае цвіценне падбелу (мать-и-мачеха. – Заўвага аўтара), а заканчвае – верас, – расказвае Васіль Козіч. – У сярэднім адкачваю мёд два-тры разы на год. Гэтую “працэдуру” можна здзяйсняць тады, калі адна трэцяя сотаў будзе запячатана, але пажадана дачакацца, калі яны закрыюцца поўнасцю. Галоўнае, сачыць, каб мёд не закрышталізаваўся, што характэрна для рапсавага.
У канцы жніўня гаспадар рыхтуе сваіх пчолак да зімовага перыяду. Клопатаў шмат: апрацоўвае вуллі ад вараатозу, змяншае колькасць рамак у гняздзе, а таксама папаўняе медавы запас у пчаліных сем’ях для іх паўнацэннай зімоўкі. Васіль Козіч расказвае, што за сезон пчолы адной сям’і з’ядаюць да 90 кілаграмаў мёду, неабходнага для іх паўнавартаснай жыццядзейнасці.
З мёду гаспадар гатуе смачную медавуху розных відаў, мядовы квас (які давялося паспрабаваць і мне – сапраўды, смачны!), гаспадыня выпякае цудоўныя мядовікі і мядовае пячэнне, якое падабаецца ўнукам Марку і Давіду. З бацькоўскім мёдам любяць піць гарбату дочкі Дзіна і Іна. Для лячэння прастуды і зажыўлення ран хатнім дапамагае спіртавая настойка праполісу. Частуюць духмяным мёдам Козічы не толькі ўсю сям’ю, але і сваіх сяброў. Хаця Васіль Васільевіч пчаляр са стажам, ён не перастае ўдасканальвацца – чытае спецыяльную літаратуру, абменьваецца вопытам з аднадумцамі. Прызнаецца, што пчолы дораць энергію, маладосць і добры настрой.
На здымку: Васіль КОЗІЧ за любімай справай.

Popularity: 1%

новости

Дзяржаўная падтрымка шматдзетных сем’яў

Як паведаміла ў рэдакцыю начальнік аддзела быту ўпраўлення працы, занятасці і сацыяльнай абароны райвыканкама Святлана Трафімчук, да новага навучальнага года аказана аднаразовая матэрыяльная дапамога сем’ям, якія выхоўваюць траіх і больш дзяцей, у памеры 40 рублёў на кожнага школьніка. Яе атрымалі 398 сем’яў на 787 дзяцей.
Для малазабяспечаных сем’яў, якія апынуліся ў цяжкай жыццёвай сітуацыі, прадугледжана аднаразовая дзяржаўная адрасная сацыяльная дапамога. У нашым раёне яна аказана 19 сем’ям на 22 дзяцей.

Зніжкі для ўладальнікаў картак

З 1 жніўня ва ўсіх аптэках Брэсцкага РУП “Фармацыя” ўладальнікам банкаўскай разліковай карты “Моцная картка” прадастаўляюцца зніжкі да 5 працэнтаў ад кошту тавара, які набываецца за поўны кошт. Іх памеры: 5 працэнтаў на айчынныя тавары і 2 – на тавары замежнай вытворчасці. Зніжкі не распаўсюджваюцца на лекавыя сродкі, прыгатаваныя па індывідуальных назначэннях (рэцэптах) урачоў і ў якіх памер гандлёвай надбаўкі роўны ці меншы за памер зніжкі. Больш падрабязную інфармацыю можна атрымаць у аптэках Брэсцкага РУП “Фармацыя”, якія знаходзяцца ў нашым горадзе, аграгарадках Ленінскі і Крыўляны, а таксама ў санаторыі “Буг”.

Музей сустракаў гасцей

У мінулую суботу ў Жабінкаўскі раённы гісторыка-краязнаўчы музей завітала дачка першага краязнаўца нашага краю Паўла Філіпука Алена Цыбуля. Алена Паўлаўна сустрэлася з супрацоўнікамі ўстановы, пад час размовы з якімі расказала пра новыя цікавыя факты з жыцця Тадэвуша Касцюшкі, гісторыі Малых Сяхновічаў, лёсу драмлёўцаў, а таксама перадала ў фонды музея новыя экспанаты.
На наступны дзень установа поўнілася галасамі дзетак, якія завіталі сюды на музейныя заняткі “Звычкі добрыя і дрэнныя”. У час іх адбылася інтэрактыўная гутарка, дзеці праслухалі міні-лекцыю “У палоне шкодных звычак”, прайшлі тэст на супрацьстаянне ім, паўдзельнічалі ў ролевай гульні “Умей сказаць “не”. У канцы заняткаў зрабілі вывад: трэба сябраваць з добрымі звычкамі, каб быць здаровымі і ўпэўненымі ў сабе.

Названы лепшыя чытачы

23 жніўня ў дзіцячай гарадской бібліятэцы падвялі вынікі летніх чытанняў “Кніжная палітра лета”. У гэты дзень супрацоўнікі бібліятэкі падрыхтавалі для юных чытачоў сапраўднае свята: правялі цікавую забаўляльную праграму, пад час якой хлопчыкі і дзяўчынкі з задавальненнем удзельнічалі ў гульнях і віктарынах па творах дзіцячых пісьменнікаў. У розных намінацыях былі названы свае пераможцы. Так, самымі актыўнымі чытачамі лета прызнаны Лізавета Афінская і Варвара Рамашка, цікаўнымі – Эліна Бялецкая, Ева Дзераўнюк, Максім Жмайлік, Раман Макарэвіч, Мацвей Ляшчына і Юрый Міхайлюк. Самай маленькай удзельніцай летніх чытанняў стала пяцігадовая Арына Бічук. Пераможцаў узнагародзілі граматамі і кнігамі.

Popularity: 1%

Юбилейное «Единство»

вежное цвет

Дарья НИКОНЧУК.
9-12 августа в деревне Вежное Каменецкого района в десятый раз прошел семинар-слет православной молодежи Брестской епархии. Традиционно мероприятие посетили также представители молодежных братств из России, Украины и Польши. В этом году «Единство» собрало около 450 человек.
Большой палаточный лагерь расположился на территории скита Свято-Рождество-Богородичного женского монастыря Бреста. Его участников ждала насыщенная программа. Священнослужители епархии приглашали молодежь принять участие в увлекательных секциях на духовную тематику. Кроме этого, для гостей были организованы различные мастер-классы. Молодые люди обучались основам современных танцев и рукопашного боя, осваивали технику резьбы по дереву. Также в рамках слета прошел турнир по волейболу. Победу завоевала команда молодежного братства в честь святителя Кирилла Туровского при храме Покрова Пресвятой Богородицы в городе Жабинка. Нашу «молодежку» на слете возглавил клирик храма священник Андрей Петрусевич.Награды победителям вручил председатель Синодального отдела по делам молодежи Русской Православной Церкви епископ Люберецкий Серафим.
Семинар-слет позволил молодежи пообщаться с епископом в неформальной обстановке. В один из дней с ним была организована встреча в формате «вопрос-ответ». Беседа такого плана прошла и с Архиепископом Брестским и Кобринским Иоанном. Управляющий епархией возглавил Ночную Божественную литургию – самое долгожданное событие «Единства». После богослужения состоялась братская агапа (совместная трапеза). Разнообразное меню в лагере предлагала полевая кухня, где повару поочередно помогали представители молодежных братств. Заканчивался каждый день творческим вечером: молодые люди демонстрировали интересные сценки, танцевали и исполняли песни. Также в Вежное с музыкальными подарками приехали Ангелина Пиппер, Максим Принцепс и группа «КаМаДа».
– Волейбольный турнир в рамках слета проводится ежегодно, но в этот раз нам удалось стать победителями, – замечает один из старших братчиков «молодежки» при храме Покрова Пресвятой Богородицы в городе Жабинка Евгений Захарчук. – Было приятно и волнительно получить награду из рук епископа Люберецкого Серафима. Кроме соревнования, надолго запомнятся уютные вечера с песнями у костра и творческими выступлениями молодежных братств. Не забывали и о молитве в дни слета, который давно стал для нас самым долгожданным событием лета.
– Я побывала на семинаре-слете впервые, но уверена, что приеду сюда еще не раз, – признается Ольга Цупа. – Вежное – уникальное место, которое собирает единомышленников из разных уголков Земли. Приятно чувствовать себя маленькой частью большого нужного дела. Я горжусь нашими ребятами! Большое им спасибо за терпение, проявленное во время подготовки танца, а от их игры в финале волейбольного турнира просто захватывало дух. Отдельные слова благодарности хочется сказать нашему руководителю, другу и эксперту – матушке Юлии Петрусевич. Она всегда находила время, чтобы помочь и проведать нас.
– В третий раз я приезжаю в Вежное, – рассказывает Леонид Дудар. – Здесь царит особая атмосфера единения, взаимопомощи и дружбы. Слет подарил мне много интересных знакомств, я встретил новых друзей. В этом году запомнилась наша яркая победа в соревновании по волейболу. После каждой поездки остаются самые теплые воспоминания и возникает желание вернуться сюда вновь.
– Мне запомнились беседы со священнослужителями, в ходе которых я вынесла много жизненных уроков, – говорит Софья Хомюк. – Каждый год организаторы удивляют участников «Единства» все больше и больше, делают программу встречи насыщенной и запоминающейся. Сюда хочется возвращаться, что я обязательно и сделаю в следующем году.

Popularity: 1%

Ішла на агонь, там і згарэла

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Успаміны запісаў Анатоль БЕНЗЯРУК.

Напрыканцы мінулага года жабінкаўцы развіталіся з ветэранам Вялікай Айчыннай вайны Аляксандрам Завяржэнцам (1926–2016). У ягоным лёсе, багатым на падзеі, таксама было Драмлёва. Пра тое, што бачыў у трагічны дзень 11 верасня 1942 года, Аляксандр Юсцінавіч паспеў расказаць незадоўга да смерці. Прыводзім выняткі з яго ўспамінаў.
– Я нарадзіўся 28 жніўня 1926 года ў Канатопах. Бацькі мае Юсцін Рыгоравіч і Крысціна Іванаўна (з крыўлянскага роду Кавальчукоў) жылі, як многія, з сельскай гаспадаркі. Я быў наймалодшым у сям’і, меў нашмат старэйшых сястру і брата: Ульяна нарадзілася ў 1906 годзе, а Феадосій быў з 1910-га.
Брат ажаніўся ў бацькоўскім доме ў 1934 ці 1935 го-дзе на дзяўчыне з Драмлёва Параскеве, якую мы звалі Пашкай. Да вайны паспелі нарадзіць дзвюх дзяўчынак – Веру (зараз яна жыве ў Вінніцы) і Марыю, якая памерла маленькаю (дыфтэрыя яе адразу задушыла – дактароў жа ў акупацыю не было ніякіх). Феадосій пайшоў на вайну ўжо ў сорак першым, быў у арміі, як вайна пачалася, і загінуў на фронце. А 11 верасня, калі карнікі знішчылі Драмлёва, загінула і Параскева.
Ранкам таго дня на нашым хутары добра было бачна: гарыць Драмлёва, слупы дыму да неба ўзнімаюцца. Бацька мне й гаворыць:
– Сынку, садзіся на воз, едзь на пажар, можа нешта вывезці дапамагчы трэба.
Хутка сабраўся, у дарогу рушыў. Ды конь перад канавай, што аддзяляла Канатопы ад Драмлёва, заўпарціўся. Давялося ў аб’езд ехаць. У дарозе сустрэў нашу сваячку са Сцяпанак бабульку Веру Завяржэнец (па-мясцоваму – Сталярчукову). Яна і кажа:
– Нікуды не едзь, там усіх забілі, папалілі.
Жанчына гусей гнала ды пруцікам каня майго ўдарыла, і той збег. Давялося пехатою дабірацца.
Немцы, як пабачылі тых, хто імкнуўся патрапіць на выратаванне вёскі, пачалі страляць. Давялося ў разоры залегчы. Тут раптам бачу: братавая ў накірунку Драмлёва бяжыць. Крычаць ёй пачалі:
– Паша, Паша, Паша!!! – ды вецер дзьмуў у супрацьлеглы бок, не чула яна нашых крыкаў.
На ўласныя вочы бачыў, як стрэлілі па ёй з аўтамата і Параскева ўпала. Падышлі два немцы, пастаялі над забітай, узялі за рукі-ногі ды ў агонь кінулі. Так яе ў апошні раз бачыў…
Паша была на год за брата старэйшая, з 1909-га. Яна тады яшчэ не ведала, дый ніколі не дазналася, што яе Феадосій ужо загінуў на вайне. Ішла на агонь, там і згарэла.
Добра, што бабулька Вера ў той дзень мне ў дарозе сустрэлася. Каб прыехаў раней, мо таксама жывым не застаўся б… Як працаваў пазней на пякарні, нават узначальваў яе, старой жанчыне заўсёды хлеб прывозіў з удзячнасцю за выратаванне. Бацька ж не ведаў, калі на пажар у Драмлёва выпраўляў, што, магчыма, на верную пагібель сына пасылае.
У мяне ў Драмлёве шмат сяброў было: Коля Ярмашук, Міця Юрасік – яны выратаваліся з агню. Я за Ваню – сына драмлёўскага паліцая Аляксандра Гутко, якога ў вёсцы ўсе ведалі па мянушцы Шосцік, – быў на год маладзейшы. Разам у 1937-1938 гадах у Сцяпанкаўскай школе вучыліся, чатыры класы закончылі. Дружыў і з Пашкам Данілюком (ён таксама быў нам родзічам). Як у сяле казалі, Паша быў нагуляны. Мірон Данілюк гадаваў яго – куды ж тут падзенешся, як дачка ў падоле прынесла: як атрымалася, так і атрымалася. Толькі ўздыхнуў і прыняў за свайго… А потым у адным агні згарэлі – і старое, і малое…
13 верасеня бацька ўзяў вілы, лапату, разам рушылі ў Драмлёва. Як жахліва было віламі ды рукамі збіраць косткі, ад некаторых і касцей не засталося – усё ператварылася ў попел. Многія тады збіралі косткі, складвалі ў плеценыя кошыкі (пілупішкі, як казалі па-вясковаму), а затым астанкі везлі на вазах праз Сцяпанкі на могілкі – шмат тых падвод было.
Магіла на Сцяпанкаўскіх кладах была вялікая – большая, чым мая хата сёння. Пачалі з абеда збіраць чалавечыя рэшткі, попел яшчэ не астыў, трупы курыліся. З нашай сям’і многія загінулі: згарэлі сваты, стрыечная сястра. Спрабавалі іх пазнаць. Ды ўсё дарэмна – нават братавую не пазналі.
Яе дачку Веру, якая засталася круглай сіратой пасля гібелі бацькоў, забралі да нас у Канатопы. Як час прыйшоў, я зладзіў ёй вяселле, пасцельную бялізну падарыў. Муж яе, Андрэй Белавус, служыў у Брэсце. Як дэмабілізаваўся, вырашыў вярнуцца з маладой жонкай у родную Вінніцу. Я хацеў уладкаваць Андрэя і Веру на цукровы завод, ды зяць адмовіўся:
– Не, трэба на радзіму вяртацца.
Я згадзіўся:
– Ну, справа ваша.
IMG_1818…Яшчэ згадваецца, як праз месяц пасля Драмлёва, у кастрычніку 1942 года, выйшаў загад перапісаць па вёсках усіх усходнікаў. З пачатку вайны і мы аднаго хавалі – былога чырвонаармейца Міцю, які да 22 чэрвеня служыў у Брэсце. Як прыйшоў да нас, скінуў форму ваенную. Бацьку дапамагаў па гаспадарцы, працавіты быў, касіў, малаціў, а мы яго за тое кармілі. Калі солтыс сказаў, каб збіраўся ў Жыцінь “на праверку”, я, хоць і хлапчуком яшчэ быў, зразумеў, што нешта нядобрае будзе, раіў Міцю: “Ідзі ў партызаны”, – ды ён не паслухаўся. Пайшоў на зборны пункт, там і расстралялі…
Курган у Драмлёве быў насыпаны людзьмі ў 1967 годзе. Ён знаходзіцца ў самым заходнім канцы колішняй вёскі, а нашы сваякі жылі пад Мажэйкамі, у супрацьлеглым, усходнім краі Драмлёва. Цяпер ва ўсіх адзіны спачын.
На здымках: ветэран Аляксандр Юсцінавіч ЗАВЯРЖЭНЕЦ на сустрэчы з піянерамі 2000-х; піянеры 60-х у ганаровым каравуле ля драмлёўскага кургана.

Popularity: 1%

У суседстве жывуць, пра парадак разам дбаюць

_DSC3606 _DSC3594 _DSC3586
Вольгу Якаўлеўну Карацай з Вежак мы сустрэлі на рабочым месцы, у сталоўцы сельгаспрадпрыемства. Ёй, як шэф-повару, клопатаў хапае, асабліва ў гарачую жніўную пару. Але са сваёй асноўнай задачай – смачна, сытна і своечасова накарміць хлебаробаў, механізатараў, яна разам з каляжанкамі, што дапамагаюць ёй, спраўляецца паспяхова. А пасля абеду Вольга кардынальна мяняе занятак: едзе на пчальнік (яна яшчэ й пчаляр у гаспадарцы).
І якім бы цяжкім не быў працоўны дзень, жанчына, вяртаючыся дадому, абавязкова агледзіць свой кветнік. У сёлетнюю спякоту даводзіцца часта паліваць расліны. Іншы раз нават ліхтар уключае, калі ў светлы час не паспее гэта зрабіць. Таму з ранняй вясны аж да маразоў радуюць вока не толькі гаспадыні, але й іншых цюльпаны, аксаміткі, гладыёлусы, вяргіні, флоксы, прымулы, ільвіны зеў… А каб ім не было сумна і адзінока, зяць Карацаяў Аляксей знайшоў месца ў клумбах драўляным буслам, лісічцы, якая замерла ў чаканні, калі ў вароны выпадзе з дзюбы кавалачак сыру. Праўда, майстар у адрозненне ад аўтара байкі Крылова пасадзіў птушку не на елку (яе тут проста няма), а на бярозавы калочак. А на сцяне дома назіраюць за ўсім са сплеценай павуціны павук разам з божай кароўкай. Нічога не скажаш, хораша пафантазіраваў Аляксей.
Сваю станоўчую энергетыку перадаюць кожнаму, хто па прыступках падымаецца ў кватэру Вольгі і Васіля Карацаяў, яркія герані, а з акна побач вітаюць цудоўныя архідэі.
Любіць Вольга Якаўлеўна даглядаць кветкі, любавацца імі. “Ды яна не толькі побач са сваім домам прыгажосць наводзіць, – заўважае работніца сталоўкі Ганна Банера, – глядзіце, як хораша цвітуць яны ля ўвахода ў наш будынак. Гэта наша Вольга пастаралася”.
“Пчолка Мая”, ласкава, без ценю зайздрасці называе Вольгу Карацай суседка Лідзія Процык. Працавітую, старанную, добрасумленную жанчыну паважаюць аднавяскоўцы, а кіраўніцтва ААТ “Вазнясенскі” таксама не ўбаку: яе партрэт на Дошцы гонару сельгаспрадпрыемства (а гэта яшчэ і матэрыяльна заахвочваецца).
…29 гадоў прайшло, як на Мядовы спас, 14 жніўня, прыехалі маладыя сем’і Вольгі і Васіля Карацаяў ды Лідзіі і Івана Процыкаў з украінскага невялічкага Шацка (тады гарадскога пасёлка) у вёску Вежкі. Прынялі тут іх добра, старшыня гаспадаркі В.І. Ярашук абяцаў за старанную працу ўсялякую падтрымку і жыллё, што па сутнасці было тады галоўным. Так яны атрымалі двухпавярховы дом на дзве сям’і.
Лідзія Аксенцьеўна не ўступае суседцы: у двары таксама шмат кветак. Яе муж зрабіў трох’ярусныя “стэлажы” для петуній, якія выдатна разрасліся і асабліва вечарам напаўняюць духмянасцю наваколле.
А яшчэ задумалі Процыкі ўладкаваць побач з домам альтанку. Прама скажу, выдатная атрымліваецца, амаль гатовая ўжо. У гэтай справе Івану Антонавічу сын Сяргей дапамагае. Хоць жыве ў Брэсце, але знаходзіць час, каб паклапаціцца аб прываблівасці бацькоўскага двара.
– Вось цяпер будзе выдатнае месца, дзе можна з суседзямі пагаманіць, чай папіць, – заўважае Лідзія Аксенцьеўна.
На здымках: Лідзія Процык з сынам Сяргеем запэўніваюць, што альтанка выдатна ўпісваецца ў кветкавы дызайн; гаспадыня прыгажосці Вольга Карацай; калі пафантазіраваць, у двор могуць “заляцець”
і буслы…
Фота Святланы КІСЛАЙ.

Popularity: 1%

У іх руках любыя лічбы “сыходзяцца”

статистика

Дар’я НІКАНЧУК.

Фота аўтара.

Штогод ад усіх прадпрыемстваў і арганізацый Жабінкаўшчыны ў раённы аддзел статыстыкі паступаюць некалькі тысяч справаздач самай рознай тэматыкі. Адказнай апрацоўкай гэтай інфармацыі, аналізам эканамічнага і сацыяльнага развіцця нашага раёна займаецца невялікі зладжаны калектыў. Над “сухімі” лічбамі тут чаруюць чатыры жанчыны.

Гэта начальнік раённага аддзела статыстыкі Алена Асадчая і яго спецыялісты: галоўны – Таісія Крысюк, вядучы – Ірына Мяшковіч і старшы па правядзенні абследаванняў Ала Смалюк. На іх жаночых плячах, сапраўды, вельмі адказная і няпростая справа. Яны працуюць з дадзенымі па дзясятках формаў дзяржаўных статыстычных назіранняў, застаюцца ў курсе метадалогіі ўсіх справаздач, супрацоўнічаюць з арганізацыямі розных відаў уласнасці… Спіс можна працягваць, але самая асноўная задача – не дапусціць памылкі. Уважлівасць і сабранасць – галоўныя памочнікі ў такой напружанай рабоце, а яшчэ, безумоўна, вопыт і адданасць справе.
Супрацоўнікі Таісія Крысюк і Ірына Мяшковіч прысвяцілі лічбам усё жыццё – больш за 30 гадоў рупяцца ў раённым аддзеле статыстыкі. Яны з цеплынёй успамінаюць, як пачыналі сваю працоўную дзейнасць пад кіраўніцтвам Любові Ярмашук, якая накіроўвала калег-пачаткоўцаў, вучыла і дапамагала ў няпростых сітуацыях. Зараз Таісія Васільеўна курыруе галіну раслінаводства. Да яе можна звярнуцца з пытаннямі пра пасевы, уборку і збор ураджаю. Акрамя гэтага, Таісія Крысюк займаецца падрыхтоўкай справаздач па інвестыцыях, будаўніцтве і фінансах. Восенню – шостага верасня – жанчына адзначыць 35 гадоў працоўнага стажу. Дома ж яна выдатная гаспадыня, маці і бабуля. Свой вольны час прысвячае любімым унукам, якіх ужо чацвёра.
– З дзяцінства памятаю, як мама прыносіла дадому драўляныя лічыльнікі і пустаграфкі, а я ўпотайкі назірала за яе працай, – паглыбляецца ва ўспаміны Ірына Мяшковіч. – Зараз ёсць камп’ютары, а тады ўсё рабілі ўручную. Мне падабалася тое, чым займалася матуля, таму пазней сама абрала гэты шлях. Так здарылася, што прыйшла нават на яе працоўнае месца і ўжо 31 год шчырую ў аддзеле.
Ірына Аляксееўна адказвае за статыстыку працы, транспарту і гандлю. Начальнік Алена Асадчая заўважае, што яна не толькі сапраўдны прафесіянал, але і ветлівы, тактычны чалавек, які паважліва ставіцца да кожнага рэспандэнта.
У калектыве аддзела статыстыкі Алена Анатольеўна рупіцца 18 гадоў. Пасаду начальніка займае апошнія чатыры. У асноўным працуе з дадзенымі, якія тычацца паліўна-энергетычнага комплексу, таксама надае ўвагу некаторым пытанням у сферы фінансаў і гандлю.
Абследаваннем узроўню жыцця ў сельскай мясцовасці ў аддзеле займаецца Ала Смалюк. Яно распачалося ў 2013-м і разлічана на пяць гадоў.
– Задача вельмі няпростая, – расказвае Ала Валер’еўна. – Трэба пабудаваць даверлівыя зносіны з людзьмі, да кожнага знайсці падыход. Важна, каб жыхары дзяліліся праўдзівай інфармацыяй пра свае даходы і расходы, бо гэта ўплывае на фарміраванне дадзеных.
За свае старанні работнікі аддзела не раз адзначаліся ўзнагародамі Галоўнага статыстычнага ўпраўлення Брэсцкай вобласці, а таксама раённага выканаўчага камітэта. Калектыў прызнаецца, што такой зладжанай камандай добра не толькі працаваць, але і сустракаць прафесійнае свята. Так будзе і сёлета.
На здымку: дружны калектыў раённага аддзела статыстыкі.

 

Паважаныя работнікі і ветэраны органаў дзяржаўнай статыстыкі!
Прыміце шчырыя віншаванні
з прафесійным святам –
Днём работнікаў дзяржаўнай статыстыкі.

Дакладная статыстычная інфармацыя дапамагае аб’ектыўна ацэньваць дасягнутае, арыентавацца ў любой сацыяльна-эканамічнай сітуацыі, служыць асновай для выпрацоўкі эфектыўных рашэнняў і ажыццяўлення дзейсных мераў, накіраваных на забеспячэнне ўстойлівага развіцця раёна. 
Дзякуючы вашай карпатлівай працы, высокай адказнасці, зладжанаму ўзаемадзеянню з суб’ектамі гаспадарання і іншымі службамі забяспечваецца дакладнае выкананне пастаўленых задач.
Жадаем вам невычэрпнай энергіі, упэўненасці ў сваіх сілах, аптымізму, моцнага здароўя, дабрабыту!
Раённы выканаўчы камітэт.
Раённы Савет дэпутатаў.

Popularity: 1%

9084779 сентября в аг. Ленинский
в рамках районного праздника «Дожинки-2017» проводится семейный сельскохозяйственный
конкурс «Властелин села».
Приглашаем к участию молодые семьи с детьми, в которых хотя бы один из супругов в возрасте до 35 лет, проживающие и работающие в сельской местности.

Заявки на участие в конкурсе принимаются до 31 августа в Жабинковский РК ОО «БРСМ».
Более подробную информацию вы можете получить по тел. 23-6-25.

 

Popularity: 1%

Не старэюць душой ветэраны, альбо Старт праекту “Шлях да даўгалецця” дадзены!

IMG_7705
Анатоль БЕНЗЯРУК. Фота аўтара.
Ужо стала амаль аксіёмай: за што ні бяруцца жабінкаўцы, паўсюль ім спрыяе поспех. Таму й прапісалася ў раёнцы папулярная рубрыка “Ведай нашых!”.
17 жніўня – чарговая прыемная навіна са сталіцы: ініцыятыва “Шлях да даўгалецця”, распрацаваная Жабінкаўскай раённай суполкай Беларускага грамадскага аб’яднання ветэранаў, падтрымана для рэалізацыі прадстаўнічымі фондамі і арганізацыямі, што дзейнічаюць пад эгідай Арганізацыі Аб’яднаных Нацый.

НА ЎДЗЕЛ у другім конкурсе ініцыятыў, накіраваных на падтрымку здаровага ладу жыцця і прафілактыку неінфекцыйных захворванняў на мясцовым узроўні, было пададзена 125 заявак ад Брэсцкай і Гомельскай абласцей, прычым у некаторых праектах берасцейцы і гомельцы выступалі супольна. Жабінкаўцы сваю заяўку афармлялі ў маі самастойна. У ролі кіраўніка арганізацыі-заяўніка выступіў старшыня раённай ветэранскай арганізацыі Анатоль Старыцкі, куратарам праекта стала псіхолаг ТЦСАН Вольга Рэбякеўша.
Конкурс ладзіўся ў рамках міжнароднай тэхнічнай дапамогі “Прафілактыка неінфекцыйных захворванняў, прасоўванне здаровага ладу жыцця і падтрымка мадэрнізацыі сістэмы аховы здароўя ў Рэспубліцы Беларусь” (“БЕЛМЕД”). Праект фінансуецца Еўрапейскім Саюзам і рэалізуецца Праграмай развіцця ААН (ПРААН), Сусветнай арганізацыяй аховы здароўя (СААЗ), фондамі, што займаюцца пытаннямі дзяцінства і дэмаграфіі (ЮНІСЕФ і ЮНФПА), у супрацоўніцтве з Міністэрствам аховы здароўя Беларусі.
У чацвер, 17 жніўня, у сталічным атэлі “Рэнесанс Мінск” адбыліся ўрачыстасці, на якіх усяго сем са 125 праектаў атрымалі сертыфікаты для рэалізацыі сваіх праграм. Надзвычай прыемна, што ў гэтую шчаслівую сямёрку патрапіла ініцыятыва Жабінкаўскай раённай арганізацыі Беларускага грамадскага аб’яднання ветэранаў “Шлях да даўгалецця”. У час цырымоніі сертыфікаты пераможцам уручалі намеснік пастаяннага прадстаўніка ПРААН у Беларусі Закары Тэйлар, кіраўнік прадстаўніцтва Еўрапейскага Саюза ў Беларусі Андрэа Віктарын, намеснік начальніка галоўнага ўпраўлення арганізацыі медыцынскай дапамогі Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь Таццяна Мігаль.
Таццяна Фёдараўна вылучыла заяўку, дасланую жабінкаўцамі, як адну з найбольш распрацаваных, з ясна акрэсленым поглядам на мэтавую аўдыторыю, якая павінна аб’яднаць людзей у надзвычай шаноўным узросце. Рэалізацыя праекта відавочна прынясе ім карысць, дазволіць праявіць сваю актыўнасць і мэтанакіраванасць, адчуць патрэбнасць ды ўвагу да сябе з боку малодшых пакаленняў – адным словам, стане прыемным і патрэбным крокам на шляху да даўгалецця.
Са свайго боку, жадаем праекту і яго распрацоўшчыкам паспяхова рэалізавацца на жабінкаўскай зямлі!
На здымку: сертыфікат на ажыццяўленне ініцыятывы “Шлях да даўгалецця” ўжо ў Жабінцы.

Popularity: 1%

Не забудзьце ўключыць святло!

vnimanie_deti

Штогод у чэрвені-жніўні на Брэстчыне абвастраецца праблема дзіцячага дарожна-транспартнага траўматызму. Так, сёлета з удзелам непаўнагадовых зарэгістраваны 24 ДТЗ, у выніку якіх адно дзіця загінула і 27 атрымалі раненні рознай ступені цяжкасці.
Прычынамі аварый, як правіла, становяцца пераход праезнай часткі ў нявызначаным месцы, гульня ў непасрэднай блізкасці ад яе, неасцярожная язда на веласіпедах і мапедах, раптоўнае з’яўленне з-за перашкоды перад рухомым транспартам.
Паважаныя вадзіцелі! Будзьце пільныя! Памятайце, што паводзіны дзіцяці непрадказальныя! Не ігнаруйце дзеючыя патрабаванні да перавозкі дзяцей-пасажыраў, выкарыстоўвайце дадатковыя сродкі для іх абароны.
З мэтай папярэджання і прафілактыкі дарожна-транспартных здарэнняў з удзелам дзяцей, выяўлення і ўхілення прычын ДТЗ з іх удзелам, зберажэння жыцця і здароўя хлопчыкаў і дзяўчынак, у сувязі з заканчэннем летніх канікулаў і пачаткам навучальнага года з 25 жніўня па 5 верасня праводзіцца спецыяльнае комплекснае мерапрыемства “Увага – дзеці!”. Дзяржаўтаінспекцыя заклікае ўсіх вадзіцеляў у гэты перыяд кіраваць транспартнымі сродкамі ў светлы час сутак з уключаным бліжнім святлом фар.
Андрэй МЯДЗВЕДЗЬ, начальнік АДАІ Жабінкаўскага РАУС.

Popularity: 1%

“Грызлі” цяпер у новай упакоўцы

Грызли

Корм для дэкаратыўных грызуноў (хамякоў, мышэй, пацукоў, марскіх свінак) “Грызлі”, які выпускае Жабінкаўскі камбікормавы завод, цяпер мае новую ўпакоўку. Як паведамілі работнікі аддзела маркетынгу прадпрыемства, корм багаты на бялкі, якія ўтрымліваюцца ў пажыўных травах, злакавых і збожжавых культурах, а яго комплекс вітамінаў умацоўвае арганізм хатніх гадаванцаў, павышае супраціўленне бактэрыям, вірусам і інфекцыям. Да таго ж, корм не ўтрымлівае фарбавальнікаў, араматызатараў і кансерватараў, а ўнікальная апрацоўка зерня надае яму прыемны смак і пах.
Алеся ДАБРАВЕСТ.

Popularity: 1%

НОВЫЙ КАРАНТИННЫЙ ОБЪЕКТ

Senecio cruentus1

Западный (Калифорнийский) трипс – один из самых распространенных вредителей декоративных и сельскохозяйственных культур.
В настоящее время цветочный трипс распространен на всех континентах. Родиной его считается западное побережье Северной Америки. Этот вредитель закрытого грунта опасен в равной степени как для цветочных и декоративных растений, так и для овощных культур. Его личинка и взрослая особь высасывают клеточный сок растений, питаясь нектаром цветов и их пыльцой. Западный цветочный трипс препятствует формированию полноценных цветков. Поверхность листьев, заселенных этим вредителем, обесцвечивается в виде штрихов («серебристая штриховатость»), в местах питания появляются углубления, а затем некрозы. Помимо этого калифорнийский трипс является активным переносчиком вирусов. При повреждении овощных культур значительно уменьшается количество цветов, а порой они повреждаются настолько, что плоды не завязываются. Побеги, листья и плоды деформируются и увядают, что приводит к снижению урожайности и наносит ощутимый экономический ущерб. В условиях крупных тепличных хозяйств уничтожить трипса практически невозможно. В лучшем случае, его численность сдерживают на уровне, не отражающемся на товарных свойствах производимой продукции. Химическая борьба с западным цветочным трипсом затруднена по ряду причин. Во-первых, это очень мелкое (до 2 мм) насекомое ведет скрытный образ жизни, поселяясь в цветочных почках, бутонах, цветках, под различными чешуйками на растениях. Во-вторых, еще до заноса в Европу калифорнийский трипс приобрел устойчивость к большинству применявшихся на американском континенте пестицидов. Для европейских популяций также характерна высокая степень сопротивляемости. Поэтому лучшей мерой по предотвращению проникновения и распространения вредителя является предварительная проверка места производства растительной продукции, которое должно быть свободно от западного цветочного трипса. Это подтверждается проведенными обследованиями и фитосанитарным сертификатом. Для борьбы с вредителем используют препараты «Актелик», «Фуфанон», «Актара».
Ольга САВОСТЯНЧИК, главный агроном – государственный инспектор Жабинковской районной инспекции по семеноводству, карантину и защите растений.

Popularity: 1%

Пяцёрка альбо дзясятка?

 

Апошнім часам у грамадстве абмяркоўваецца, якая сістэма ацэнкі ведаў лепшая: пяцібальная або дзесяцібальная. Ці варта вяртацца да ранейшай або пакінуць існуючую? Якія іх плюсы і мінусы? Пра гэта запыталася ў жабінкаўскіх педагогаў, вучняў і бацькоў.
ольга карпукВольга Карпук, загадчык раённага вучэбна-метадычнага кабінета:
– Я – прыхільнік дзесяцібальнай сістэмы ацэнкі ведаў. Лічу, што яна больш аб’ектыўная ў параўнанні з пяцібальнай. За гады свайго існавання “дзесяцібалка” ўжо ўстаялася, педагогі і вучні поўнасцю адаптаваліся да яе. Яна дазваляе больш справядліва ацэньваць веды вучня па вучэбных прадметах і сачыць за дынамікай яго развіцця, прытым што пяцібальная сістэма занадта катэгарычная. У ёй мы маем рэальна ўсяго толькі тры адзнакі – тройку, чацвёрку і пяцёрку. Сучасныя дзеці не ведаюць старой сістэмы ацэнкі ведаў і не першы год вучацца па дзесяцібальнай, разумеюць і прымаюць яе. Таму лічу, што ў цяперашняй сістэме, якая дзейнічае, варыянтаў ацэньвання вучэбных дасягненняў навучэнцаў значна больш. Таму варта і далей працаваць па існуючай дзесяцібальнай сістэме.
Жанна Міхайлава, настаўнік англійскай мовы сярэдняй школы № 2:жанна михайлова
– На мой погляд, для школьнага педагога, а таксама вучня, больш зручная дзесяцібальная шкала ацэнкі ведаў. Лічу, што яна “прыжылася” ў нашай сістэме адукацыі і з’яўляецца даволі аб’ектыўнай. Пры дзесяцібальнай шкале існуе прастора для манеўра, а пяцібальная яго не дапускае. Чым больш балаў, тым аб’ектыўней адзнака.
Калі вярнуцца зноў да “пяцібалкі”, то настаўнікам прыйдзецца рабіць даволі складаны выбар пры выстаўленні ацэнкі “пяць” або “чатыры”. “Пяцёрка” – гэта ідэал, да якога рэдка хто дацягвае, але ставяць гэту адзнаку часцей, чым яе сапраўды заслугоўваюць. “Адзінку” і “двойку” нам, настаўнікам, не дазволяць ставіць ні дырэкцыя, ні бацькі, бо гэтыя адзнакі паказваюць поўную адсутнасць ведаў у вучняў і дрэнную работу саміх педагогаў. Вось і прыйдзецца караць “тройкаю” харашыста, калі яго адказ сёння крыху слабейшы, ці заахвочваць ёю ж слабага вучня за мінімум ведаў. Усе “мінусы” і “плюсы” да адзнак, якія агучвае настаўнік, у журнал не ідуць і ў разлік не прымаюцца, любы вучань гэта ведае, таму перавагу аддасць “чацвёрцы з мінусам”, а не “тройцы з плюсам”. Па ўсім відаць, што пяцібальная сістэма пасля столькіх гадоў ацэньвання па дзесяцібальнай шкале будзе неактуальнай, і, на мой погляд, колькасць вучняў, не задаволеных сваёй адзнакай, узрасце.
лера дмитрукВалерыя Дзмітрук, адзінаццацікласніца трэцяй гарадской школы:
– На працягу многіх гадоў нашыя веды ацэньваюць па дзесяцібальнай сістэме. Яна дазваляе больш дэталёва падысці да ацэнкі адказаў вучняў, але мае свае складанасці. Настаўнік стаіць перад выбарам: паставіць вучню сем або восем, дзевяць ці дзесяць. А пры “пяцібалцы” розніца паміж пяцёркай і чацвёркай больш відавочная. Лічу, што пяцібальная сістэма прасцейшая і зручнейшая пры выстаўленні адзнак, яна і вучням больш зразумелая. Атрымаў пяцёрку – значыць, веды паказаў выдатныя. Адказ такога ж узроўню па дзесяцібальнай сістэме звычайна ацэньваюць на “дзевяць”, а дзясятку пры гэтым вучням атрымаць даволі складана.
Ганна Васілюк, намеснік дырэктара па вучэбнай рабоце гарадскога ліцэя:анна василюк
– Складана гаварыць пра тое, якая сістэма ацэнкі ведаў лепшая – пяцібальная ці дзесяцібальная. У кожнай ёсць свае перавагі, плюсы і мінусы. Калі браць пяцібальную, то па ёй прасцей і лягчэй ацэньваць, бо аперыраваць будзем меншай колькасцю адзнак. Больш аб’ектыўная, без сумнення, дзесяцібальная сістэма. На мой погляд, яна не такая траўматычная для дзіцяці, бо ў ёй усе адзнакі станоўчыя. “Дзесяцібалка” арыентавана на вучня і яго псіхалагічнае здароўе. Хацелася б толькі, каб яна мела больш дакладныя крытэрыі ацэнкі ведаў вучняў, бо па адных прадметах яны ёсць, а па другіх – няма. Да дзесяцібальнай сістэмы педагогі, вучні і бацькі ўжо прывыклі, дык навошта нешта мяняць? Перш чым рабіць пераход да чаго-небудзь, патрэбна ўсё ўзважыць і абмеркаваць, а не прымаць рашэнне спантанна і ўжо назаўтра гэта ажыццяўляць.
виктор ярощукВіктар Ярашчук, бацька дачок-школьніц першай гарадской адзінаццацігодкі Дануты і Карыны:
– Лічу, што пяцібальная сістэма ацэнкі ведаў лепшая, больш канкрэтная і зразумелая нам, бацькам, бо мы самі калісьці вучыліся па ёй. Усё ясна, калі ставілі “выдатна” альбо наадварот “нездавальняюча”. Па ёй і настаўнікам было лягчэй працаваць, а цяпер і яны часам вагаюцца, што паставіць вучню – пяць ці шэсць, сем або восем. Я за тое, каб пяцібальная сістэма вярнулася ў школу, тады будзе больш зразумела і бацькам, як вучацца іх дзеці.
Апытвала і фатаграфавала Алёна НІКАНЧУК.

Popularity: 1%

У новы навучальны год з эфектыўнасцю

_DSC3175
Хутка ва ўстановах адукацыі Жабінкаў-шчыны пройдуць святы, прысвечаныя Дню ведаў 1 верасня. 2855 вучняў раёна сядуць за парты. Зараз на Жабінкаўшчыне функцыянуе 9 сярэдніх школ, адна базавая, адзін ліцэй, 12 устаноў дашкольнай адукацыі, установа дадатковай адукацыі, цэнтр карэкцыйна-развіццёвага навучання і рэабілітацыі і сацыяльна-педагагічны цэнтр. На працу ў гэтым годзе прыбыло 14 маладых спецыялістаў.
Забяспечана стапрацэнтнае жыцце-ўладкаванне выпускнікоў 2017 года, з іх 52,4 % паступілі ва ўстановы вышэйшай адукацыі.
Наша гутарка з Інай Уладзіміраўнай Тарасевіч, намеснікам начальніка аддзела адукацыі, спорту і турызму Жабінкаўскага райвыканкама, прысвечана ролі настаўніка ў сучасным адукацыйным працэсе, знакавым падзеям у сферы адукацыі раёна ў мінулым навучальным годзе, а таксама прыярытэтным накірункам на 2017/2018-ы.
– Іна Уладзіміраўна, якім напрамкам адукацыйнага працэсу мінулага навучальнага года вы паставілі б дзясятку?
– Ён быў дзейсным па ўсіх накірунках. Пацвярджэнне таму – чатыры дыпломы абласнога этапу рэспубліканскай алімпіяды па нямецкай мове, беларускай і рускай мове і літаратуры, матэматыцы, а таксама дыплом першай ступені апошняга этапу алімпіяды па нямецкай мове. Найбольш значнымі дасягненнямі ў выхаваўчай і ідэалагічнай рабоце можна назваць дыплом першай ступені Міністэрства адукацыі ў рэспубліканскім конкурсе дзіцячай творчасці “Юныя таленты Беларусі” (праз два гады прыз “Крыштальны зубр” вярнуўся на Жабінкаўшчыну), дыплом першай ступені ў абласным конкурсе сацыяльных праектаў “Сто ідэй для Беларусі”. Навучэнцы раёна з’яўляюцца пераможцамі міжнароднай навукова-практычнай канферэнцыі “Вялікая Айчынная вайна 1941-1945 гадоў”, а таксама дыпламантамі трэцяй ступені рэспубліканскай выставы-конкурсу дэкаратыўна-прыкладной творчасці “Калядная зорка”. Сярод спартыўных дасягненняў – два першыя месцы ў абласных спаборніцтвах па боксе, трэцяе месца ў абласной спартакіядзе па лыжных гонках. Сярод нашых школьнікаў бронзавы прызёр міжнародных спаборніцтваў па барацьбе.
– Чым быў адметны мінулы навучальны год на Жабінкаўшчыне?
– Установы адукацыі раёна з’яўляюцца пляцоўкай для правядзення абласных і рэспубліканскіх мерапрыемстваў. У гарадскіх школах прайшлі абласны і рэспубліканскі семінары па арганізацыі прафесійных субот і шостага школьнага дня. У рамках трохдзённага працоўнага візіту па Брэсцкай вобласці сярэднюю школу № 1 наведаў міністр адукацыі Ігар Карпенка.
Новай формай работы стала развіццё сацыяльнага супрацоўніцтва ў сферы адукацыі. Упершыню ў навучальным годзе дэлегацыі раёна прынялі ўдзел у Міжнароднай ярмарцы сацыяльна-педагагічных інавацый у горадзе Іванава, у Атрадным Самарскай вобласці, у Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці.
У гэтым годзе наладжана супрацоўніцтва з Кобрынскім раёнам па рабоце з кіраўнікамі ўстаноў адукацыі, з Пружанскім – па рабоце з маладымі спецыялістамі.
Педагогі Жабінкаўшчыны – актыўныя ўдзельнікі раённых, абласных і рэспубліканскіх конкурсаў. Значнай для раёна з’яўляецца перамога настаўніка фізічнай культуры і здароўя трэцяй гарадской школы Сяргея Карпука на абласным этапе конкурсу прафесійнага майстэрства. Сёлета Сяргей Аляксандравіч будзе прадстаўляць вобласць на рэспубліканскім узроўні.
– Іна Уладзіміраўна, а што будзе ў прыярытэце ў новым навучальным годзе?
– Самымі важнымі накірункамі з’яўляюцца прыняцце дадатковых мер па ўмацаванні матэрыяльна-тэхнічнай базы, павышэнне якасці адукацыі, у тым ліку з дапамогай профільных класаў. Адкрыццю апошніх у сельскіх школах будзе надавацца значна больш увагі, чым раней.
– У нас ёсць шмат педагогаў, якія працуюць з таленавітымі дзецьмі. Што робіцца па ўдасканаленні такой педагагічнай дзейнасці?
– Мы праводзім працу па распаўсюджванні вопыту лепшых у навучанні і выхаванні настаўнікаў. Сярод іх можна назваць педагогаў гарадскога ліцэя Святлану Канстанцінаўну Пташнік, Ніну Захараўну Старыцкую, Кацярыну Мікалаеўну Місіюк, педагога першай сярэдняй школы Людмілу Сямёнаўну Міхалойць, другой – Жанну Рыгораўну Наўцэвіч, Таццяну Дзмітрыеўну Кныш, Таццяну Лявонцьеўну Ярмаловіч, трэцяй – Сяргея Аляксандравіча Карпука, Святлану Міхайлаўну Пасталюк, Вольгу Фёдараўну Карпук, педагогаў цэнтра дадатковай адукацыі і многіх іншых.
Сур’ёзным этапам у павышэнні якасці адукацыі стала профільнае навучанне. У мінулым навучальным годзе палова вучняў 10-11 класаў гарадскіх школ, ліцэя і Ленінскай сярэдняй школы вывучалі прадметы на павышаным узроўні. Сёлета профільнае навучанне плануецца ўвесці яшчэ і ў Ракітніцкай сярэдняй школе.
– Іна Уладзіміраўна, эканамічная дасведчанасць, прадпрымальнасць, эканомія і эфектыўнае выкарыстанне фінансавых сродкаў – адзін з прыярытэтных накірункаў у дзейнасці ўстаноў адукацыі. Як ішла падрыхтоўка да новага навучальнага года ва ўмовах бюджэтнага фінансавання?
– Сёлета выдзелена больш за 500 тысяч рублёў бюджэтных сродкаў. Праведзены рамонт дахаў Ленінскай і Старасельскай сярэдніх школ, ясляў-садоў № 2 Жабінкі і аграгарадка Ракітніца. Гарачае водазабеспячэнне з’явілася ў санвузлах Якаўчыцкай і Ленінскай устаноў адукацыі. Значныя сродкі затрачаны на падрыхтоўку школы і сада ў аграгарадку Ленінскі ў рамках правядзення раённага свята “Дажынкі”.
Заканчваецца капітальны рамонт харчаблока трэцяй школы. Там жа, як і ў другой, Ракітніцкай і Ленінскай адзінаццацігодках, выкананы работы па забеспячэнні вучэбных кабінетаў асвятленнем. Рыхтуецца праектна-каштарысная дакументацыя на капітальны рамонт гарадскіх ясляў-садоў
№ 4 і № 5.
Значна тое, што нашы ідэі і пачынанні падтрымліваюцца раённым выканаўчым камітэтам, асабіста старшынёй Дзмітрыем Гарадзецкім. Мы ўпэўнены, што ўсе планы атрымаюць далейшае развіццё ў адукацыйнай прасторы раёна.
– Іна Уладзіміраўна, што б вы пажадалі вучням і настаўнікам напярэдадні новага навучальнага года?
– Хачу павіншаваць усіх навучэнцаў і педагогаў з Днём ведаў. Жадаю самых высокіх дасягненняў, цікавых урокаў і яркіх старонак школьнага жыцця!
Лідзія ПЕНДЗІКОЎСКАЯ.
Фота Святланы БЯЛЯК.

Popularity: 1%

“Я тут на сваёй радзіме”

_DSC3570

Святлана БЯЛЯК.
Фота аўтара.

Домік Вольгі Рыгораўны Кухарчук знаходзіцца непадалёку ад канторы ААТ “Арэпічы”. Ён прыкметны: відавочна, пабудаваны даўно, на сваім вяку пабачыў нямала, аднак яшчэ-такі моцны, дагледжаны, пафарбаванымі драўлянымі вокнамі паглядае на вуліцу. Да самых веснічак цягнуцца кветкі. Яны ў чысцютка прыбраным і выкашаным двары, дарэчы, растуць паўсюль: у цыбулі, на градах з морквай і чырванабокімі памідорамі, у фасолі. Многа кветак у вазонах на падаконніках.
– А як жа без іх? Не было б так утульна і “цёпла” ў пакоях і на падворку, – кажа Вольга Рыгораўна. – Я імі з дзяцінства захаплялася… Іншая справа, што раней такога выбару не было – зараз многа “заморскіх”, капрызных кветак. А мне больш даспадобы палявыя, няхай просценькія – ды такія родныя, як у маім дзяцінстве…
Вольга Рыгораўна ўзгадвае, як разам з бацькам будавала дом, у якім зараз жыве: “Я ж тутэйшая, арэпіцкая. Старэйшы брат слабаваты здароўем быў, а малодшы – дзіця, які з яго памочнік?.. Бацька пушчанскі лес прывёз, сам бярвенне габляваў, рабіў хату сумленна, на доўгія гады. Кухню вялікую запланаваў, каб і нам, дзецям, і гасцям месца хапала. Бывала, са школы прыйду, партфель пад стол кіну і бягу ў лес мох драць. Яго паміж бярвеннямі клалі, каб цёпла зімой было. Хто ж думаў тады, што разам (кратае рукою шурпатую сцяну дома. – Заўвага аўтара) век дажываць будзем?”
Вось з мая па кастрычнік я тут і жыву. А зімою – у Брэсце. Суседзі кажуць пра мяне – дачніца. А якая ж я дачніца? Карэнная жыхарка арэпіцкая.
…Падраслі дзеці, разляцеліся, як птушкі з гнязда, хто куды. Вольга паступіла ў брэсцкае медвучылішча, на акушэрку вывучылася. Уладкавалася на працу ў Брэсцкі абласны раддом.
– Падумаць толькі – колькі немаўлятак прыняла, – узгадвае Вольга Кухарчук. – Неяк спрабавала падлічыць – і збілася. Прыемна было, калі на вуліцы жанчыны мяне пазнавалі, спынялі, “дзякуй” гаварылі, што дапамагла дзіцяці на свет нарадзіцца, хваліліся ружавашчокімі гарэзамі. А цяпер многія з іх не тое што сваіх дзетак – ужо і ўнукаў маюць: як-ніяк 40 гадоў у раддоме адпрацавала. Асабліва шкадавала жанчын з вёскі – старалася такім і пялюшак паболей прынесці, і словам добрым падтрымаць.
Колькі пакут, болю і слёз парадзіх бачылі сцены перадродавага пакоя! Вольга Рыгораўна старалася пагаварыць, супакоіць, падтрымаць маральны дух кожнай такой будучай мамачкі.
– Бывала, просяць мяне проста пабыць побач, – узгадвае акушэрка. – І заставалася, сядзела да раніцы, нават калі мая змена даўно скончылася. Радавалася разам з парадзіхай, калі немаўлятка нарэшце з’яўлялася на свет, клала маме на жывот дзіцятка. Вельмі прыемна было, калі мамачак праз некалькі год зноў бачыла ў радзільнай зале і радасныя бацькі выносілі “канверцік” з чарговым падарункам лёсу.
Многае пабачыла за працоўны час акушэрка. Радзільны дом – гэта месца, дзе нараджаецца шчасце. Не разумела татаў, якія адпраўлялі жонак сюды з наказам: “Ідзі, нараджай, толькі без сына можаш не вяртацца”. А калі Бог даў дачку – то што, у свет ідзі?
Даводзілася неаднойчы з такімі татамі размаўляць, ушчуваць. Так і карцела адвесці такога ў радзільную залу, каб пабачыў, адчуў, як “лёгка” дастаецца маці дзіцятка.
Вольга Рыгораўна разумела і шкадавала парадзіх. Тут трэба быць не толькі высакакласным спецыялістам, а яшчэ і псіхолагам, сяброўкай, маці, у рэшце рэшт. Асабліва пачала разумець цяжарных, калі сама нарадзіла сына і дачушку.
– Я цяпер ужо двух унукаў і праўнука маю, – цёпла пасміхаецца, седзячы на лаўцы пад вокнамі сваёй хаты, Вольга Рыгораўна. – Сюды, у вёсачку, ездзяць, ды нячаста – у іх свой, малады, погляд на жыццё. А мне тут добра. Тут мая радзіма, тут мой родны дом. У вёсцы работы заўжды многа – у хаце парадак навесці, на двары, грады папалоць. Я да працы звыклая – з пятага класа касіць навучылася, жаць, араць – таму і занятак сабе заўжды знайду.
А нядаўна Вольга Рыгораўна сабрала багаты ўраджай жыта. Прычым усё зжала сярпом у свае 84 гады сама! Атрымалася ажно 11 буйных снапоў. Цяпер клопат – абмалаціць іх.
У мясцовай гаспадарцы руплівіцы паабяцалі выдзеліць камбайн.
…Пакідала двор дбайнай гаспадыні і здзіўлялася: як гэтая немаладая ўжо жанчына ўсё паспявае? Бабуля сеяла жыта, “каб зелле не расло, бо перад суседзямі сорамна”, і сама ж яго ў снапы ўбрала, не чакала дапамогі ў выглядзе камбайна. Такія людзі “старой загартоўкі” – прыклад нам, маладзейшым, як трэба жыць і працаваць.
На здымку: вось такі ўраджай сабрала 84-гадовая Вольга Рыгораўна Кухарчук з Арэпічаў.

Popularity: 1%

1

ОДО «Брестский областной центр содействия малому бизнесу» проводит семинар на тему:

«Правовые и финансовые основы предпринимательской деятельности, разработка бизнес-идей в сельской местности». 

 

Место проведения семинара: г. Жабинка, ул. Кирова, 65 (здание Жабинковского районного исполнительного комитета).

 

30.08.2017г. 14.15 — 14.45 Регистрация участников семинара, кофе-пауза;

14.45- 18.15 Выступления спикеров: Речиц Е.В. «Обзор законодательства о предпринимательской, хозяйственной (экономической) деятельности (Брестский государственный технический университет), Зинович А.В. «Основы предпринимательской деятельности в сельской местности». (ОО «Брестский союз предпринимателей «Содействие»), Зданевич Алексей «Комплексное банковское обслуживание юридических лиц и индивидуальных предпринимателей в сельской местности». (Альфа-банк ЗАО).

 

31.08.2017г. с 14.15 до 18.15

Место проведения семинара: ООО «Лесная Гавань», выезд от Жабинковского районного исполнительного комитета).

14.15 — 14.45 Регистрация участников семинара, кофе-пауза;

14.45 — 18.15 Выступления спикеров: Мазалов В.И. (Центр поддержки предпринимателей), Речиц Е.В. (Брестский государственный технический университет), Мишуков А.Ю. «Возможности привлечения средств международной технической помощи для реализации бизнес проектов». (ОО «Брестский союз предпринимателей «Содействие»).

 

 

Целевая аудитория мероприятия: 

— индивидуальные предприниматели, работники ИП;

— владельцы личного подсобного хозяйства с продажей продукции;

— ремесленники;

— субъекты агроэкотуризма и члены семьи;

— фермеры и члены семьи фермера;

— владельцы, члены семьи и работники микропредприятия с численностью персонала до 10 человек.

 

Участники семинара будут иметь возможность: 

— получения бесплатных консультаций в течение месяца;

— открытия горячей линии на год.

— получения консультаций по возможности привлечения средств международной технической помощи для реализации бизнес проектов.

 

Регистрация участников осуществляется по телефону (80162) 21-14-55, (8029) 80-80-807, 65-65-047 или электронной почте sodey@yandex.ru

Заместитель председателя    Д.В.Гордеев 

Popularity: 1%

“У цэнтры ўвагі – дзеці!”

-fsaw_241297_800x600_mc
Як паведамілі ў раённым аддзеле надзвычайных сітуацый, з 21 жніўня па 22 верасня на Жабінкаўшчыне будзе праходзіць прафілактычная акцыя “У цэнтры ўвагі – дзеці!”, прымеркаваная да Дня ведаў. Яе мэта – прыцягнуць увагу грамадскасці да праблемы траўматызму і гібелі дзяцей ад пажараў па прычыне іх безнагляднасці.

Popularity: 1%